Дзеі 22 разьдзел

 

 

Мужы браты і бацькі, выслухайце цяпер маё апраўданне перад вамі.

 

«Мужы браты і бацькі, паслухайце, што я вам цяпер скажу ў сваё апраўданне».

І, пачуўшы, што ён звяртаецца да іх на яўрэйскай мове, яны яшчэ болей суцішыліся. І ён сказаў:

 

Пачуўшы, што ён гаворыць на гебрайскай мове, яны тым больш сціхлі. Ён жа сказаў:

Я іудзей, нарадзіўся ў Тарсе Кілікійскім, але выгадаваны ў гэтым горадзе, навучаны каля ног Гамалііла паводле суровасці бацькоўскага закона, руплівец Бога, як усе вы сёння.

 

«Я — Юдэй, народжаны ў Тарсе, з Цыліцыі, выгадаваны ў гэтым горадзе, ля ног Гамаліэля атрымаў руплівае навучанне ў праўдзе айцоўскага закону, шчыры слуга Бога, як і вы ўсе сёння.

Я гнаў гэтую Дарогу да смерці, звязваючы і аддаючы ў турмы і мужчын і жанчын,

 

Пераследаваў я гэты шлях аж да  смерці, звязваючы і кідаючы ў вязніцы мужчын і жанчын,

як і першасвятар сведчыць пра мяне і ўсе старэйшыны, ад якіх я і атрымаў лісты да братоў і пайшоў у Дамаск, каб і тых, што знаходзяцца там, прывесці звязанымі ў Іерусалім, каб яны былі пакараны.

 

што могуць засведчыць пра мяне першасвятар і цэлая рада. Ад іх атрымаўшы лісты да братоў, я направіўся ў Дамаск, каб тых, што былі там, увязніўшы, прывесці ў Ерузалім для пакарання.

І сталася, калі я ішоў і набліжаўся каля поўдня да Дамаска, раптам зазіхацела з неба вялікае святло вакол мяне,

 

І здарылася, калі я ішоў і набліжаўся да Дамаска, апоўдні раптам агарнула мяне вялікае святло з неба.

і я ўпаў на зямлю і пачуў голас, што казаў мне: «Саўле, Саўле, чаму ты гоніш Мяне?»

 

І я ўпаў на зямлю, і пачуў голас, які казаў мне: «Савеле, Савеле, чаму ты пераследуеш Мяне?»

І я адказаў: «Хто Ты, Госпадзе?» І Ён сказаў мне: «Я Ісус Назарэй, Якога ты гоніш».

 

А я адказаў: «Хто Ты, Госпадзе?» Ён сказаў мне: «Я — Ісус з Назарэта, Якога ты пераследуеш».

І тыя, хто быў са мною, святло бачылі [і перапалохаліся], але голасу Таго, Хто казаў мне, не чулі.

 

Тыя ж, што былі са мною, бачылі, праўда, святло, але голасу Яго не чулі, які гаварыў са мной.

І я спытаўся: «Што мне рабіць, Госпадзе?» І Госпад сказаў мне: «Устань і ідзі ў Дамаск, і там табе будзе сказана пра ўсё, што вызначана табе зрабіць».

 

Дык я сказаў: «Што маю рабіць, Госпадзе?» Госпад жа сказаў мне: «Устань і ідзі ў Дамаск, ды там скажуць усё, што табе прызначана рабіць».

А як я нічога не бачыў ад славы таго святла, мяне павялі за руку тыя, хто быў са мною, і я прыйшоў у Дамаск.

 

І як я аслеп ад яркасці таго святла, дык, ведзены за руку таварышамі, прыбыў у Дамаск.

І нейкі Ананія, чалавек набожны паводле закона, з добрым сведчаннем ад усіх мясцовых іудзеяў, [якія жылі ў Дамаску],

 

І нейкі Ананія, чалавек пабожны паводле закону, пра што сведчаць усе жывучыя там Юдэі,

прыйшоў да мяне і, стаўшы побач, сказаў мне: «Саўле, браце, стань відушчы!» І я ў тую ж хвіліну ўбачыў яго.

 

прыбыўшы да мяне і падышоўшы, сказаў мне: «Савеле, браце, праглянь!» І я ў тую ж хвіліну ўбачыў яго.

І ён сказаў: «Бог нашых бацькоў загадзя вызначыў цябе, каб ты ўведаў Яго волю і ўбачыў Праведніка і пачуў голас з Яго вуснаў;

 

А ён сказаў: «Бог бацькоў нашых прадвыбраў цябе, каб пазнаў ты волю Яго і ўбачыў Справядлівага, ды пачуў голас з вуснаў Яго,

бо ты будзеш сведкам Яго для ўсіх людзей пра тое, што ты ўбачыў і пачуў.

 

бо будзеш сведкам Яму перад усімі людзьмі Яго пра тое, што ты бачыў і чуў.

І цяпер — чаму ты марудзіш? Устань, ахрысціся і змый свае грахі, заклікаўшы Яго імя62».

 

Дык чаму ж ты цяпер марудзіш? Прымі хрост і абмый грахі твае, прызваўшы імя Яго».

І сталася: калі я вярнуўся ў Іерусалім і маліўся ў святыні, мне было з’явенне63;

 

І сталася, калі вярнуўся я ў Ерузалім і маліўся ў святыні, апынуўся ў захапленні [духа]

і я ўбачыў Яго, і Ён казаў мне: «Паспяшайся і выйдзі хутчэй з Іерусаліма, бо яны не прымуць твайго сведчання пра Мяне».

 

і ўбачыў Яго, як Ён мне казаў: «Паспяшайся і выйдзі хутчэй з Ерузаліма, бо не  прымуць твайго сведчання пра Мяне».

І я сказаў: «Госпадзе, яны ведаюць, што я знявольваў у турмы і біў у сінагогах тых, хто веруе ў Цябе;

 

Я ж сказаў: «Госпадзе, яны ж ведаюць, што я тых, што верылі ў Цябе, замыкаў у вязніцах і бічаваў у сінагогах;

і калі пралівалася кроў Твайго сведкі Стэфана, я сам стаяў побач, і згаджаўся [з забойствам яго], і пільнаваў вопратку тых, што забівалі яго».

 

а калі пралівана была кроў Сцяпана, сведкі Твайго, і я ўдзельнічаў, і згаджаўся [на гэта] ды пільнаваў адзенне забойцаў яго».

І Ён сказаў мне: «Ідзі, бо Я пашлю цябе далёка да язычнікаў».

 

Ён жа сказаў мне: «Ідзі, бо Я цябе пашлю далёка да паганаў».

І яны яго слухалі да гэтага слова, а пасля паднялі крык, кажучы: «Прэч з зямлі такога, бо нельга, каб ён жыў!»

 

І слуxалі яны яго да гэтых слоў, і закрычалі, кажучы: «Вынішчы з зямлі такога, бо яму нельга жыць!»

І пакуль яны крычалі і зрывалі вопраткі і кідалі пыл у паветра,

 

А калі яны крычалі, і махалі адзеннем сваім, і кідалі пясок у паветра,

тысячаначальнік загадаў весці яго ў крэпасць, сказаўшы дапытаць яго з бічаваннем, каб даведацца, з-за якой прычыны яны гэтак крычалі супроць яго.

 

трыбун загадаў завесці яго ў крэпасць, кажучы бічаваннем  дазнацца, з якой прычыны так крычаць на яго.

А калі расцягнулі яго рамянямі, Павел сказаў сотніку, што стаяў побач: «Ці дазваляецца вам бічаваць чалавека, калі ён рымскі грамадзянін і не асуджаны?»

 

І, калі яго звязалі рамянямі, Паўла сказаў сотніку, што стаяў побач: «Ці  дазволена вам без суда бічаваць грамадзяніна Рымскага?»

І, пачуўшы [гэта], сотнік падышоў да тысячаначальніка, кажучы: [Глядзі], што ты збіраешся рабіць? Бо гэты чалавек — рымскі грамадзянін.

 

Пачуўшы гэта, сотнік пайшоў да трыбуна і паведаміў яму, кажучы: «Што ты думаеш рабіць? Гэты ж чалавек — Рымлянін».

І тысячаначальнік, падышоўшы, спытаўся ў яго: Скажы мне, ты рымскі грамадзянін? — І ён сказаў: Так, рымскі грамадзянін.

 

Трыбун падышоў і сказаў яму: «Скажы мне, ці ты — Рымлянін?» А Паўла сказаў: «Так».

І тысячаначальнік адказаў: Я за вялікія грошы набыў гэтае грамадзянства. — Павел жа сказаў: А я і нарадзіўся ў ім.

 

Трыбун адказаў: «Я за вялікую суму здабыў гэтае грамадзянства». А Паўла гаворыць: «Я маю яго ад нараджэння».

Тады адразу ж тыя, што збіраліся катаваць, адступілі ад яго; і тысячаначальнік спалохаўся, даведаўшыся, што ён рымскі грамадзянін і што ён звязаў яго.

 

Адразу таму адышлі ад яго тыя, што меліся дапытваць яго. А трыбун тады спалохаўся, як даведаўся, што Паўла  —  Рымлянін, а ён яго звязаў.

І назаўтра, хочучы даведацца дакладна, у чым абвінавачваюць яго іудзеі, ён вызваліў яго [з кайданоў] і загадаў сабрацца першасвятарам і ўсяму сінедрыёну; і, прывёўшы Паўла, паставіў яго перад імі.

 

На другі дзень, хочучы лепш даведацца, з якой прычыны вінавацяць яго Юдэі, ён развязаў яго, ды загадаў прыйсці першасвятарам і ўсёй радзе, і, прывёўшы Паўлу, паставіў яго перад імі.