Дзеі 22 разьдзел

 

 

Мужы́ браты́ і айцы́! вы́слухайце цяпер маё апраўда́нне перад вамі.

 

Mužy braty i ajcy, pasłuchajcie, jakuju ja ciapier zdaju wam sprawu.

Пачуўшы, што ён загавары́ў з імі на яўрэйскай мове, яны яшчэ больш сцíшыліся. І ён сказаў:

 

Kali-ž pačuli, što ŭ žydoŭskaj mowie hawaryŭ da ich, učynili jašče bolšuju cišyniu.

я Іудзей, наро́джаны ў Та́рсе Кілікíйскім, а ўзгадава́ны ў гэтым горадзе каля ног Гамаліíла, наву́чаны даскана́ла айцоўскаму закону, шчы́ра адда́ны Богу, як і ўсе вы сёння;

 

I skazaŭ: Ja jość muž žyd, radziŭšysia ŭ Tarsie ŭ Cylicyi, a ŭzhadawany ŭ hetym horadzie, la noh Hamalijela nawučany pawodle praŭdy ajcoŭskaha zakonu, rupny słuha zakonu, tak jak i wy ŭsie siahońnia;

паслядо́ўнікаў гэтага вучэ́ння я перасле́даваў аж да смерці, звя́зваючы і кíдаючы ў цямнíцу мужчын і жанчын,

 

ja praśledawaŭ hety šlach až da śmierci, wiažučy i pieradajučy ŭ wastroh mužoŭ i žančyn.

што засве́дчыць пра мяне першасвята́р і ўсе старэ́йшыны; ад іх узя́ўшы і лісты́ да братоў, я ішоў у Дама́ск, каб тых, што былí там, звяза́ць і прыве́сці ў Іерусалім для пакара́ння.

 

Jak archiświatar daje mnie paświedčańnie i ŭsie staršyja, ad katorych atrymaŭšy i piśmy ad bratoŭ, ja išoŭ u Damašak, kab prywieści adtul źwiazanych u Jeruzalim, kab ich pakarać.

І ста́лася, калі я быў у дарозе і набліжа́ўся да Дама́ска, не́дзе апоўдні раптам заззя́ла вакол мяне з неба святло вялікае.

 

I stałasia, kali ja išoŭ i prybližaŭsia da Damašku ŭ poŭdzień, raptam aświaciła mianie nawakoł wialikaja świetłaść z nieba.

Я ўпаў на зямлю́ і пачуў голас, які гаварыў мне: Саўл, Саўл, чаму ты Мяне гоніш?

 

I ŭpaŭšy na ziamlu, pačuŭ ja hołas, kažučy mnie: "Šawał, Šawał, čamu ty mianie praśleduješ"?

Я адказа́ў: хто Ты, Госпадзі? І Ён сказаў мне: Я Іісус Назарэй, Якога ты гоніш.

 

A ja adkazaŭ: Chto ty jość, Panie? I skazaŭ da mianie: "Ja jość Jezus Nazarenski, katoraha ty praśleduješ".

Тыя, што былí са мною, уба́чылі святло і спало́халіся, але го́ласу Таго, Хто гаварыў да мяне́, не чу́лі.

 

A tyja, što byli sa mnoju, świetłaść to bačyli, ale hołasu nia čuli taho, chto sa mnoju hawaryŭ.

А я сказаў: што́ мне рабіць, Госпадзí Гасподзь жа сказаў мне: устань і ідзі ў Дама́ск, і там будзе табе ска́зана пра ўсё, што прызна́чана табе рабіць.

 

I ja skazaŭ: Što mnie rabić, Panie? A Pan skazaŭ da mianie: "Ustaŭšy idzi ŭ Damašak, a tam skažuć tabie ab usim, što tabie treba rabić".

І паколькі я стаў невіду́шчым ад сла́вы святла́ гэтага, то павялí мяне за руку́ тыя, што былí са мною, і я прыйшоў у Дама́ск.

 

A kali ja nia widzieŭ dziela jasnaści taho światła, wiedzieny za ruku tawaryšami, pryjšoŭ ja ŭ Damašak.

І нейкі Ана́нія, чалавек набо́жны па закону, што меў добрае све́дчанне ад усіх Іудзеяў, якія жылí ў Дама́ску,

 

Adzin-ža Ananij, muž pawodle zakonu, majučy paświedčańnie ad usich razam žywučych žydoŭ,

прыйшоў да мяне і, стаўшы перада мною, сказаў мне: Саўл, брат, стань віду́шчым! І я ў той жа час уба́чыў яго.

 

pryjšoŭšy da mianie, skazaŭ mnie: "Šaŭle, bracie, prahlań". I ja ŭ tuju-ž časinu hlanuŭ na jaho.

Ён жа сказаў мне: Бог айцоў нашых прадвы́браў цябе, каб ты спазна́ў волю Яго, убачыў Пра́ведніка і пачуў голас з ву́снаў Яго;

 

A jon skazaŭ: "Boh ajcoŭ našych praznačyŭ ciabie, kab ty paznaŭ wolu jaho, i ŭbačyŭ Sprawiadliwaha, i pačuŭ hołas z wusnaŭ jahonych.

бо ты будзеш све́дкам Яго перад усімі людзьмí пра ўсё, што ты бачыў і чуў;

 

Bo budzieš świedkaj jahonym pierad usimi ludźmi taho, što ty bačyŭ i čuŭ.

што ж ты цяпер мару́дзіш? устань, ахрысцíся і змый грахí свае, прызва́ўшы імя́ Госпада Іісуса.

 

I ciapier čaho marudziš? Ustań, i achryścisia, i zmyj hrachi twaje, pryzwaŭšy imia jahonaje".

І ста́лася, калі я вярну́ўся ў Іерусалім і маліўся ў храме, найшло́ на мяне захапле́нне,

 

A stałasia, kali ja wiarnuŭsia ŭ Jeruzalim i maliŭsia ŭ światyni, ja papaŭ u zachapleńnie.

і я ўба́чыў Яго, і Ён сказаў мне: паспяша́йся і вы́йдзі хутчэ́й з Іерусаліма, бо тут не пры́муць твайго све́дчання пра Мяне.

 

I widzieŭ jaho, kažučaha mnie: "Śpiašajsia i wyjdzi skora z Jeruzalimu, bo nia pryjmuć twajho paświedčańnia aba mnie".

І я сказаў: Госпадзі! яны ведаюць, што я саджа́ў у цямніцу і біў у сінагогах тых, якія ве́руюць у Цябе́,

 

A ja skazaŭ: Panie, jany wiedajuć, što ja sadžaŭ u wastroh i biŭ tych, što wieryli ŭ ciabie.

і калі праліва́лася кроў Сцяфа́на, све́дкі Твайго, я сам стаяў побач, і згаджа́ўся з забойствам яго, і сцярог адзе́нне тых, што забіва́лі яго.

 

I kali liłasia kroŭ Ściapana, twajho świedki, ja stajaŭ tam i zhadžaŭsia i ściaroh wopratak tych, što zabiwali jaho.

І Ён сказаў мне: ідзі, бо Я пашлю́ цябе далёка да язы́чнікаў.

 

I skazaŭ da mianie: "Idzi, bo ja da pahanaŭ daloka pašlu ciabie".

Да гэтага сло́ва слу́халі яго, а потым узнялí крык, ка́жучы: прэч з зямлі такога! бо ён не павíнен жыць.

 

I słuchali jaho až da hetaha słowa, i padniali hołas swoj, kažučy: źništož z ziamli hetaha, bo nielha, kab jon žyŭ!

Тым часам як яны крычалі, і рва́лі адзе́нне, і ўздыма́лі пыл у паветра,

 

A kali jany kryčali i kidali wopratki swaje i špurlali pył u pawietra,

тысячанача́льнік загада́ў уве́сці яго ў крэпасць і наказа́ў бічава́ць яго, дазна́цца з якой прычы́ны так крычалі на яго.

 

tysiačnik zahadaŭ uwieści jaho ŭ łahier i bić bičami i katawać jaho, kab dawiedacca, dziela jakoj pryčyny tak na jaho kryčali.

Калі ж расцягну́лі яго рамяня́мі, Павел сказаў сотніку, які стаяў побач: хіба дазво́лена вам бічава́ць Ры́мскага грамадзя́ніна, прычы́м не асу́джанага?

 

Kali-ž źwiazali jaho ramniami, Pawał skazaŭ da stajaŭšaha kala jaho sotnika: Ci čaławieka rymlanina i niezasudžanaha možna wam bičawać?

Пачуўшы гэта, сотнік падышоў і паве́даміў тысячанача́льніку, ка́жучы: глядзі, што ты збіра́ешся рабіць? гэты ж чалавек — Ры́мскі грамадзя́нін.

 

Pačuŭšy hetaje, sotnik padyjšoŭ da tysiačnika i abwiaściŭ jamu, kažučy: što chočaš rabić? Bo hety čaławiek jość rymski hramadzianin.

Тады тысячанача́льнік, падышо́ўшы, прамо́віў да яго: скажы мне, ты Ры́мскі грамадзя́нін? Ён сказаў: так.

 

I padyjšoŭšy tysiačnik skazaŭ jamu: Skažy mnie, ci ty rymlanin? A jon skazaŭ: Tak.

Тысячанача́льнік адказаў: я за вялікія грошы набы́ў гэтае грамадзя́нства. Павел жа сказаў: а я і нарадзíўся з ім.

 

I adkazaŭ tysiačnik: Ja za wialikuju sumu zdabyŭ hetaje hramadzianstwa. A Pawał skazaŭ: A ja i ŭradziŭsia.

Тады адразу адступíлі ад яго тыя, што збіра́ліся катава́ць яго, а тысячанача́льнік, даве́даўшыся, што ён Ры́мскі грамадзя́нін, спало́хаўся, што звяза́ў яго.

 

Dyk zaraz adstupili ad jaho tyja, što mieli jaho katawać. Tysiačnik tak-ža spałochaŭsia, jak dawiedaŭsia, što jon rymski hramadzianin i što źwiazaŭ jaho.

На другі дзень, жада́ючы даве́дацца дакладна, у чым абвінава́чваюць яго Іудзеі, ён вы́зваліў яго з кайдано́ў і загада́ў сабра́цца першасвятара́м і ўсяму сінедрыёну і, вы́веўшы Паўла, паставіў яго перад імі.

 

Na druhi-ž dzień, chočučy dakładniej dawiedacca, z jakoj pryčyny byŭ winawačany žydami, raźwiazaŭ jaho, i zahadaŭ zyjścisia świataram i ŭsiej Radzie, i wywieŭšy Paŭła, pastawiŭ pamiž ich.