Дзеі 22 разьдзел

 

 

«Мужы браты й айцове, паслухайце цяпер мае аправеньне перад вамі».

 

Mužy braty i ajcy, pasłuchajcie, jakuju ja ciapier zdaju wam sprawu.

Пачуўшы, што ён загукаў да іх гэбрэйскай моваю, яны яшчэ балей сьціхлі. А ён сказаў:

 

Kali-ž pačuli, što ŭ žydoŭskaj mowie hawaryŭ da ich, učynili jašče bolšuju cišyniu.

«Я Жыд, радзіўся ў Тарсе Кіліцкім, а ўзгадаваны ў гэтым месьце ля ног Ґамаліеля, дакладна наўчаны Права айцоў, будучы рупатлівы дзеля Бога, як вы ўсі сядні;

 

I skazaŭ: Ja jość muž žyd, radziŭšysia ŭ Tarsie ŭ Cylicyi, a ŭzhadawany ŭ hetym horadzie, la noh Hamalijela nawučany pawodle praŭdy ajcoŭskaha zakonu, rupny słuha zakonu, tak jak i wy ŭsie siahońnia;

Каторы перасьледаваў гэтую Дарогу аж да сьмерці, вяжучы а дастаўляючы да вязьніцы мужчынаў і жанкі,

 

ja praśledawaŭ hety šlach až da śmierci, wiažučy i pieradajučy ŭ wastroh mužoŭ i žančyn.

Як пасьветча празь мяне найвышшы сьвятар а ўсі старцы, ад каторых і лісты адзяржаўшы да братоў, што жывуць у Дамашку, я падарожжаваў, каб тамашніх прывесьці ў зялезах да Ерузаліму, каб былі пакараны.

 

Jak archiświatar daje mnie paświedčańnie i ŭsie staršyja, ad katorych atrymaŭšy i piśmy ad bratoŭ, ja išoŭ u Damašak, kab prywieści adtul źwiazanych u Jeruzalim, kab ich pakarać.

І сталася, як я падарожжаваў і бліжыўся да Дамашку, што каля паўдня разам агарнула мяне вялікая сьвятліня зь неба.

 

I stałasia, kali ja išoŭ i prybližaŭsia da Damašku ŭ poŭdzień, raptam aświaciła mianie nawakoł wialikaja świetłaść z nieba.

І я паў на зямлю, і чуў голас, што казаў імне: "Саўле! Саўле! чаму ты перасьлядуеш Мяне?"

 

I ŭpaŭšy na ziamlu, pačuŭ ja hołas, kažučy mnie: "Šawał, Šawał, čamu ty mianie praśleduješ"?

А я адказаў: "Хто Ты, Спадару?" І сказаў імне: "Я Ісус Назарэцкі, Каторага ты перасьлядуеш".

 

A ja adkazaŭ: Chto ty jość, Panie? I skazaŭ da mianie: "Ja jość Jezus Nazarenski, katoraha ty praśleduješ".

Тыя ж, што былі з імною, запраўды бачылі сьвятліню, але ня чулі голасу таго, што казаў імне.

 

A tyja, što byli sa mnoju, świetłaść to bačyli, ale hołasu nia čuli taho, chto sa mnoju hawaryŭ.

І я сказаў: "Спадару, што я маю рабіць?" І Спадар сказаў імне: "Устань і йдзі да Дамашку, і там скажуць тэ ўсе, што прызначана табе рабіць".

 

I ja skazaŭ: Što mnie rabić, Panie? A Pan skazaŭ da mianie: "Ustaŭšy idzi ŭ Damašak, a tam skažuć tabie ab usim, što tabie treba rabić".

А як я спабыў відзеньне ад славы сьвятліні тае, то былыя з імною за руку прывялі мяне да Дамашку.

 

A kali ja nia widzieŭ dziela jasnaści taho światła, wiedzieny za ruku tawaryšami, pryjšoŭ ja ŭ Damašak.

І ведамны Ананя, муж набожны подле Права, маючы сьветчаньне ад усіх Жыдоў, што жыхарылі там,

 

Adzin-ža Ananij, muž pawodle zakonu, majučy paświedčańnie ad usich razam žywučych žydoŭ,

Прышоў да мяне і, стаўшы, сказаў імне: "Саўле браце, глянь!" І я тае ж гадзіны празерыў і абачыў яго.

 

pryjšoŭšy da mianie, skazaŭ mnie: "Šaŭle, bracie, prahlań". I ja ŭ tuju-ž časinu hlanuŭ na jaho.

Ён жа сказаў: "Бог айцоў нашых наканаваў цябе пазнаць волю Ягоную, і бачыць Справядлівага, і чуць голас із вуснаў Ягоных;

 

A jon skazaŭ: "Boh ajcoŭ našych praznačyŭ ciabie, kab ty paznaŭ wolu jaho, i ŭbačyŭ Sprawiadliwaha, i pačuŭ hołas z wusnaŭ jahonych.

Бо ты будзеш сьветкаю Яму ў вусіх людзёў праз тое, што ты бачыў а чуў.

 

Bo budzieš świedkaj jahonym pierad usimi ludźmi taho, što ty bačyŭ i čuŭ.

Дык чаму адвалакаеш? Устань, і ахрысьціся, і абмый грахі свае, гукаючы імя Ягонае".

 

I ciapier čaho marudziš? Ustań, i achryścisia, i zmyj hrachi twaje, pryzwaŭšy imia jahonaje".

І сталася, як я зьвярнуўся да Ерузаліму й маліўся ў сьвятыні, што я быў у захапленьню,

 

A stałasia, kali ja wiarnuŭsia ŭ Jeruzalim i maliŭsia ŭ światyni, ja papaŭ u zachapleńnie.

І абачыў Яго, імне кажучага: "Сьпяшайся й выйдзі ўборзьдзе зь Ерузаліму, бо тут ня прыймуць твайго сьветчаньня празь Мяне".

 

I widzieŭ jaho, kažučaha mnie: "Śpiašajsia i wyjdzi skora z Jeruzalimu, bo nia pryjmuć twajho paświedčańnia aba mnie".

Я ж сказаў: "Спадару, яны ведаюць, што я садзіў у вязьніцу і біў па бажніцах тых, што вераць у Цябе;

 

A ja skazaŭ: Panie, jany wiedajuć, što ja sadžaŭ u wastroh i biŭ tych, što wieryli ŭ ciabie.

І як лілася кроў Сьцепана, сьветкі Твайго, я таксама там стаяў, і згаджаўся, і сьцярог адзецьці тых, што забівалі яго".

 

I kali liłasia kroŭ Ściapana, twajho świedki, ja stajaŭ tam i zhadžaŭsia i ściaroh wopratak tych, što zabiwali jaho.

І Ён сказаў імне: "Ідзі, Я пашлю цябе далёка да народаў"».

 

I skazaŭ da mianie: "Idzi, bo ja da pahanaŭ daloka pašlu ciabie".

Дагэтуль слухалі яго, а па гэтым слове ўзьнялі крык, кажучы: «Вон ізь зямлі такога! ён ня мае жыць».

 

I słuchali jaho až da hetaha słowa, i padniali hołas swoj, kažučy: źništož z ziamli hetaha, bo nielha, kab jon žyŭ!

Як жа яны верашчэлі, і шпурлялі адзецьцям сваім, і кідалі пыл у паветра,

 

A kali jany kryčali i kidali wopratki swaje i špurlali pył u pawietra,

Тысячнік расказаў весьці яго да гораду, кажучы, што сьцёбаньням мае быць выпытаны, каб даведацца, зь якое прычыны яны так крычэлі на яго.

 

tysiačnik zahadaŭ uwieści jaho ŭ łahier i bić bičami i katawać jaho, kab dawiedacca, dziela jakoj pryčyny tak na jaho kryčali.

Яле, як зьвязалі яго рэменямі, Паўла сказаў сотніку, што стаяў тут. «Ціж дазволена вам сьцёбаць Рымляніна, ды не засуджанага?»

 

Kali-ž źwiazali jaho ramniami, Pawał skazaŭ da stajaŭšaha kala jaho sotnika: Ci čaławieka rymlanina i niezasudžanaha možna wam bičawać?

Пачуўшы гэта, сотнік дабліжыўся да тысячніка і здаў лічбу, кажучы: «Глянь, што ты робіш? гэты ж чалавек Рымлянін».

 

Pačuŭšy hetaje, sotnik padyjšoŭ da tysiačnika i abwiaściŭ jamu, kažučy: što chočaš rabić? Bo hety čaławiek jość rymski hramadzianin.

Тады тысячнік, дабліжыўшыся да яго, сказаў: «Скажы імне, ты Рымлянін?» Ён сказаў: «Але».

 

I padyjšoŭšy tysiačnik skazaŭ jamu: Skažy mnie, ci ty rymlanin? A jon skazaŭ: Tak.

І адказаў тысячнік: «Я за вялікую суму прыдбаў гэта грамадзянства». А Паўла сказаў: «А я й нарадзіўся таковы».

 

I adkazaŭ tysiačnik: Ja za wialikuju sumu zdabyŭ hetaje hramadzianstwa. A Pawał skazaŭ: A ja i ŭradziŭsia.

Тады зараз адступілі ад яго тыя, што хацелі выпытаваць яго. А тысячнік, даведаўшыся, што ён быў Рымлянін, спалохаўся, што зьвязаў яго.

 

Dyk zaraz adstupili ad jaho tyja, što mieli jaho katawać. Tysiačnik tak-ža spałochaŭsia, jak dawiedaŭsia, što jon rymski hramadzianin i što źwiazaŭ jaho.

Назаўтрае ж, хочучы даведацца пэўна, у чым яго вінавалі Жыды, вывальніў яго, і расказаў зыйсьціся найвышшым сьвятаром а ўсяму сынэдрыёну, і, вывеўшы Паўлу, пастанавіў яго перад імі.

 

Na druhi-ž dzień, chočučy dakładniej dawiedacca, z jakoj pryčyny byŭ winawačany žydami, raźwiazaŭ jaho, i zahadaŭ zyjścisia świataram i ŭsiej Radzie, i wywieŭšy Paŭła, pastawiŭ pamiž ich.