Дзеі 18 разьдзел

 

 

Просьле гэтага, пакінуўшы Атэны, ён прышоў да Карынту.

 

Paśla hetaha wyjšaŭšy z Atenaŭ, pryjšoŭ u Karynt.

І знайшоўшы якогась Жыда, на ймя Аквіла, родам із Понту, што кагадзе прыбыў з Італі, і Прыськілу, жонку ягоную (бо Кляўд казаў усім Жыдом пакінуць Рым), прышоў да іх;

 

I znajšoŭšy adnaho žyda, na imia Akwiłu, rodam z Pontu, katory niadaŭna byŭ pryjšoŭšy z Italii, i Pryscyłłu žonku jahonu, (tamu što Kłaŭdyj byŭ zahadaŭšy, kab usie žydy wyjšli z Rymu), pastupiŭ da ich.

І, быўшы аднолькавага рамяства, застаўся ў іх і рабіў; бо рамяством іхным было гатаваць буданы.

 

A tamu što byŭ taho-ž samaha ramiasła, astawaŭsia ŭ ich i pracawaŭ: byli-ž jany pałatka-wytworčaha ramiasła.

Кажную ж сыботу ён разважаў у бажніцы і пераконаваў Жыдоў а Грэкаў.

 

I hawaryŭ u bažnicy kožnuju subotu, uspaminajučy imia Pana Jezusa i pierakonywaŭ žydoŭ i hrekaŭ.

А як зышлі з Македоні Сіла а Цімох, Паўла, ацяжараны ў духу словам, урочыста сьветчыў Жыдом, што Ісус ё Хрыстос.

 

Kali-ž pryjšli z Makiedonii Syła i Cimafiej, Pawał nastawaŭ słowam, świedčučy žydom, što Jezus jość Chrystus.

Але як яны працівіліся й блявузґалі, ён атрос адзецьце свае й сказаў ім: «Кроў ваша на галаву вашу; я чысты; адгэтуль пайду да паган».

 

Ale kali jany piarečyli i bluźnili, abtrosšy swajo adzieńnie, skazaŭ da ich: Kroŭ waša na haławu wašu. Ja čysty: adciapier pajdu da pahanaŭ.

І, адышоўшы стуль, прышоў да дому аднаго чалавека, на ймя Юст, што сьціў Бога, каторага дом стыкаўся з бажніцаю.

 

I pieraniosšysia adtul, uwajšoŭ u dom adnaho, na imia Cita Justa, pakłońnika Božaha, katoraha dom byŭ pobač z bažnicaj.

Крысп жа, начэльнік бажніцы, уверыў у Спадара з усім домам сваім, і шмат хто з Корынцян, слухаючы, уверылі й ахрысьціліся.

 

A Krysp, staršy nad bažnicaj, uwieryŭ u Pana z usim domam swaim; i mnohija z karyncian słuchajučy wieryli i byli chryščany.

Спадар жа сказаў у відзені ночы Паўлу: «Ня бойся, але кажы і не змаўкай;

 

I skazaŭ Pan Paŭłu ŭnačy praz widzieńnie: Nia bojsia, ale hawary i nie maŭčy,

 

dziela taho što ja z taboju, i nichto nie kranie ciabie, kab tabie paškodzić, bo mnoha dla mianie jość narodu ŭ hetym horadzie.

І ён заставаўся год а шэсьць месяцаў, вучачы іх слова Божага.

 

I siadzieŭ tam hod i šeść miesiacaŭ, nawučajučy ŭ ich słowa Božaha.

А як Ґалё быў праконсулам ув Ахаі, Жыды згодна паўсталі на Паўлу і прывялі яго да трыбуналу,

 

Kali-ž Hałlijon byŭ starastaj u Achai, paŭstali žydy adnadušna prociŭ Paŭła i prywiali jaho ŭ sud,

Кажучы: «Гэты пераконуе людзёў сьціць Бога супроці Закону».

 

kažučy: što hety nahawarwaje ludziej pakłaniacca Bohu prociŭ zakonu.

Як жа Паўла хацеў адчыніць вусны, Ґалё сказаў Жыдом: «Жыды! калі б запраўды была якая крыўда, альбо выступнасьць, я цярпеў бы вас.

 

Kali-ž Pawał pačynaŭ adčyniać wusny, skazaŭ Hałlijon da žydoŭ: Kali-b było niešta niahodnaje abo wielmi błahi pastupak, ja pryniaŭ-by was, jak treba, mužy žydoŭskija.

Але калі будзе сьпярэчка праз слова а ймёны а Закон вашы, разглядайце самы: я не манюся быць судзьдзёю ў гэтым».

 

Ale kali sprečki jość ab słowie i imionach i zakonie wašym, sami siabie hladziecie, ja nie chaču być hetaha sudździoju.

І прагнаў іх ад суду.

 

I prahanŭ ich ad sudu.

А ўсі Грэкі, схагііўілы Сосьфена, начэльніка бажніцы, білі яго перад трыбуналам; і Ґалё ані не парушаўся гэтым.

 

I schapiŭšy ŭsie Sastena, staršaha nad bažnicaj, bili jaho pierad sudom, a Hałlijon zusim ab hetym nie kłapaciŭsia.

Паўла ж, пабыўшы яшчэ шмат дзён, разьвітаўся з братамі і паплыў да Сыры, — і зь ім Прыськіла а Аквіла, — агаліўшы галаву ў Кенхрэях, бо ўчыніў абятніцу.

 

Pawał-ža, prabyŭšy jašče mnoha dzion, raźwitaŭšysia z bratami, adpłyŭ (i z im Pryscyłła i Akwiła); jon astryh sabie haławu ŭ Kienchry, bo mieŭ šlubawańnie.

Прыбыўшы да Ефэсу, пакінуў іх там, сам жа, увыйшоўшы да бажніцы, даводзіў Жыдом.

 

I prybyŭ u Efez i tam ich pakinuŭ. A sam, uwajšoŭšy ŭ bažnicu, hawaryŭ z žydami.

А як яны прасілі яго пабыць даўжэй, ён не згадзіўся,

 

Kali-ž jany prasili, kab astaŭsia na daŭžejšy čas, nie zhadziŭsia,

Але разьвітаўся зь імі, кажучы: «Я маю канечне сьвяткаваць надыходзячае сьвята ў Ерузаліме; да вас ізноў зьвярнуся, калі будзе Божая воля»; і адплыў зь Ефэсу (Аквіла ж а Прыськіла засталіся ў Ефэсе).

 

ale raźwitaŭšysia i skazaŭšy: Iznoŭ, wiarnusia da was, kali Boh zachočy, rušyŭ z Efezu.

Высеўшы ў Цэсарэі, ён прышоў, паздароваў царкву і зышоў да Антыёхі.

 

I prybyŭšy ŭ Cezareju, pajšoŭ i prywitaŭ kaścioł i pajšoŭ u Antyochiju.

Правёўшы там якісь час, адышоў і хадзіў зь месца да месца з парадку па краю Ґаляцкім а Фрыґі, мацнячы ўсіх вучанікаў.

 

I prabyŭšy tam niejki čas, rušyŭ, prachodziačy paparadku Hałackuju krainu i Fryhiju, ućwiardžajučy ŭsich wučniaŭ.

І якісь Жыд, на ймя Аполёс, родам із Аляксандры, муж вымоўны, моцны ў Пісьме, прыбыў да Ефэсу.

 

A adzin žyd, na imia Apołło, rodam z Aleksandryi, muž wymoŭny, mahutny ŭ Pisańniach, prybyŭ u Efez.

Ён быў навучаны дарогі Спадаровае і, палаючы духам, гукаў а вучыў дакладна празь Ісуса, знаючы толькі хрэст Яанаў.

 

Byŭ jon nawučany šlachu Pana i haručy ducham hawaryŭ i nawučaŭ pilna taho, što datyča Jezusa, wiedajučy tolki chrost Jana.

І ён пачаў адважна гукаць у бажніцы. Паслухаўшы яго, Прыськіла а Аквіла прынялі яго і дакладней зьясьнілі яму Дарогу Спадарову.

 

Dyk hety pačaŭ adwažna wystupać u bažnicy. Kali jaho pačuli Pryscyła i Akwiła, uziali jaho i pilniej wyłažyli jamu šlach Pana.

І як ён маніўся йсьці да Ахаі, браты пісалі да вучанікаў, сьхінаючы іх сардэчна прыняць яго; і ён, прышоўшы туды, шмат памагаў тым, што ўверылі пераз ласку;

 

A kali jon chacieŭ iści ŭ Achaju, braty napisali wučniam, zaachwočwajučy, kab pryniali jaho. Jon, pryjšoŭšy, mnoha pamoh tym, katoryja ŭwieryli.

Бо ён прынародна моцна зьбіваў цьверджаньні жыдоўскія, даводзячы Пісьмом, што Ісус быў Хрыстос.

 

Bo jon mnoha pierakonywaŭ žydoŭ, jaŭna pakazwajučy z Pisańniaŭ, što Jezus jość Chrystus.