Дзеі 18 разьдзел

 

 

Пасьля-ж гэтага, пакінуўшы Афіны, прыйшоў Паўла ў Карынт.

 

Paśla hetaha wyjšaŭšy z Atenaŭ, pryjšoŭ u Karynt.

І, знайшоўшы не́йкага Жыда, на ймя Акілу, родам із Понту, які толькі што прыйшоў із Італіі, ды жонку ягоную Прыскіллу (— бо Клаўдзі загадаў усім Жыдом выбрацца з Рыму), прыйшоў да іх.

 

I znajšoŭšy adnaho žyda, na imia Akwiłu, rodam z Pontu, katory niadaŭna byŭ pryjšoŭšy z Italii, i Pryscyłłu žonku jahonu, (tamu što Kłaŭdyj byŭ zahadaŭšy, kab usie žydy wyjšli z Rymu), pastupiŭ da ich.

А дзеля таго, што быў аднаго рамясла, аставаўся ў іх ды працаваў; майстравалі-ж палаткі.

 

A tamu što byŭ taho-ž samaha ramiasła, astawaŭsia ŭ ich i pracawaŭ: byli-ž jany pałatka-wytworčaha ramiasła.

І кожную суботу гутарыў у сынагозе й пераконываў Жыдоў ды Грэкаў.

 

I hawaryŭ u bažnicy kožnuju subotu, uspaminajučy imia Pana Jezusa i pierakonywaŭ žydoŭ i hrekaŭ.

Калі-ж прыйшлі з Македоніі Сіла й Цімахве́й, Дух панукаў Паўлу сьве́дчыць Жыдом, пра Ісуса Хрыста.

 

Kali-ž pryjšli z Makiedonii Syła i Cimafiej, Pawał nastawaŭ słowam, świedčučy žydom, što Jezus jość Chrystus.

А як яны працівіліся й зьневажалі яго, дык, абтросшы вопратку, сказаў да іх: Кроў вашая на галаву вам! Я-ж чысты. Ад сяньня йду к паганам.

 

Ale kali jany piarečyli i bluźnili, abtrosšy swajo adzieńnie, skazaŭ da ich: Kroŭ waša na haławu wašu. Ja čysty: adciapier pajdu da pahanaŭ.

І, выйшаўшы стуль, пайшоў у дом не́йкага багабойнага чалаве́ка, на ймя Юста, дом якога быў побач сынагогі.

 

I pieraniosšysia adtul, uwajšoŭ u dom adnaho, na imia Cita Justa, pakłońnika Božaha, katoraha dom byŭ pobač z bažnicaj.

А Крысп, начальнік сынагогі, уве́раваў у Госпада разам з усім домам сваім, дый многа Карыньцян, слухаючы, уве́равалі й ахрысьціліся.

 

A Krysp, staršy nad bažnicaj, uwieryŭ u Pana z usim domam swaim; i mnohija z karyncian słuchajučy wieryli i byli chryščany.

Госпад жа сказаў Паўлу ў зьяве ўначы: Не палохайся, але прамаўляй ды не змаўкай:

 

I skazaŭ Pan Paŭłu ŭnačy praz widzieńnie: Nia bojsia, ale hawary i nie maŭčy,

 

dziela taho što ja z taboju, i nichto nie kranie ciabie, kab tabie paškodzić, bo mnoha dla mianie jość narodu ŭ hetym horadzie.

І прабыў год і шэсьць ме́сяцаў, навучаючы ў іх слова Божага.

 

I siadzieŭ tam hod i šeść miesiacaŭ, nawučajučy ŭ ich słowa Božaha.

У часе-ж старастоўства ў Ахе́і Гальліона Жыды аднадушна напалі на Паўлу й павялі яго ў суд,

 

Kali-ž Hałlijon byŭ starastaj u Achai, paŭstali žydy adnadušna prociŭ Paŭła i prywiali jaho ŭ sud,

кажучы, што ён вуча людзе́й шанаваць Бога не па закону.

 

kažučy: što hety nahawarwaje ludziej pakłaniacca Bohu prociŭ zakonu.

Калі-ж Паўла хаце́ў расчыніць рот, сказаў Гальліон да Жыдоў: Жыды, я-б слушна выслухаў вас, калі-б была не́йкая крыўда, ці думка ліхая;

 

Kali-ž Pawał pačynaŭ adčyniać wusny, skazaŭ Hałlijon da žydoŭ: Kali-b było niešta niahodnaje abo wielmi błahi pastupak, ja pryniaŭ-by was, jak treba, mužy žydoŭskija.

калі-ж спрэчка йдзе́ аб слова ды ймёны ды закон ваш, дык разглядайце самі, бо я судзьдзёй у гэтым быць не хачу.

 

Ale kali sprečki jość ab słowie i imionach i zakonie wašym, sami siabie hladziecie, ja nie chaču być hetaha sudździoju.

І пагнаў іх із суду.

 

I prahanŭ ich ad sudu.

Усе́-ж Грэкі, схапіўшы Састэна, начальніка сынагогі, білі яго перад судом, Гальліона-ж гэта зусім ня рупіла.

 

I schapiŭšy ŭsie Sastena, staršaha nad bažnicaj, bili jaho pierad sudom, a Hałlijon zusim ab hetym nie kłapaciŭsia.

Паўла-ж, прабыўшы йшчэ даволі дзён, разьвітаўся з братамі і адплыў у Сірыю (а з ім Прыскілла й Акіла), абстрыгшы ў Кенхрэях галаву: бо быў абяцаўшы.

 

Pawał-ža, prabyŭšy jašče mnoha dzion, raźwitaŭšysia z bratami, adpłyŭ (i z im Pryscyłła i Akwiła); jon astryh sabie haławu ŭ Kienchry, bo mieŭ šlubawańnie.

І прыбыў у Эфэс, і пакінуў іх тамака, а сам увайшоў у сынагогу ды гутарыў з Жыдамі.

 

I prybyŭ u Efez i tam ich pakinuŭ. A sam, uwajšoŭšy ŭ bažnicu, hawaryŭ z žydami.

Калі-ж прасілі яго астацца ў іх надаўжэй, ён не згадзіўся,

 

Kali-ž jany prasili, kab astaŭsia na daŭžejšy čas, nie zhadziŭsia,

але разьвітаўся з імі, сказаўшы: Мне́ кане́шна трэба справіць надыходзячае сьвята ў Ерузаліме; калі-ж Бог захоча, вярнуся йзноў да вас. І вырушыў з Эфэсу.

 

ale raźwitaŭšysia i skazaŭšy: Iznoŭ, wiarnusia da was, kali Boh zachočy, rušyŭ z Efezu.

І, прыбыўшы ў Кесарыю ды зайшоўшы (ў Ерузалім) і прывітаўшы царкву, пайшоў у Антыохію.

 

I prybyŭšy ŭ Cezareju, pajšoŭ i prywitaŭ kaścioł i pajšoŭ u Antyochiju.

Пабыўшы-ж не́йкі час, выйшаў стуль ды праходзіў па чарзе́ зямлю Галятыйскую і Фрыгію, умацоўваючы ўсіх вучняў.

 

I prabyŭšy tam niejki čas, rušyŭ, prachodziačy paparadku Hałackuju krainu i Fryhiju, ućwiardžajučy ŭsich wučniaŭ.

Прыйшоў-жа ў Эфэс не́йкі Жыд, на ймя Апальлёс, родам Александрыец, муж красамоўны й моцны ў Пісаньнях;

 

A adzin žyd, na imia Apołło, rodam z Aleksandryi, muž wymoŭny, mahutny ŭ Pisańniach, prybyŭ u Efez.

ён быў пастаўлены на шлях Гасподні і, палаючы духам, прамаўляў ды навучаў пра Госпада правільна, ве́даючы толькі хрышчэньне Іоанавае.

 

Byŭ jon nawučany šlachu Pana i haručy ducham hawaryŭ i nawučaŭ pilna taho, što datyča Jezusa, wiedajučy tolki chrost Jana.

Ён пачаў адважна прамаўляць у сынагозе. Пачуўшы-ж яго, Акіла й Прыскілла ўзялі яго й вылажылі яму тачне́й шлях Божы.

 

Dyk hety pačaŭ adwažna wystupać u bažnicy. Kali jaho pačuli Pryscyła i Akwiła, uziali jaho i pilniej wyłažyli jamu šlach Pana.

А як ён маніўся пайсьці ў Ахе́ю, браты, наважыўшыся, напісалі вучням, каб прынялі яго. І ён, апынуўшыся там, шмат дапамог тым, што былі ўве́раваўшы праз ласку:

 

A kali jon chacieŭ iści ŭ Achaju, braty napisali wučniam, zaachwočwajučy, kab pryniali jaho. Jon, pryjšoŭšy, mnoha pamoh tym, katoryja ŭwieryli.

бо ўсенародна крэпка пераконываў Жыдоў, даводзячы Пісаньнямі, што Ісус ёсьць Хрыстос.

 

Bo jon mnoha pierakonywaŭ žydoŭ, jaŭna pakazwajučy z Pisańniaŭ, što Jezus jość Chrystus.