Дзеі 19 разьдзел

 

 

І сталася, як Апальлёс быў у Карыньце, што Паўла, прайшоўшы вышэйшыя краіны, зайшоў у Эфэс. Знайшоўшы-ж некаторых вучняў,

 

I stałasia, kali Apołło byŭ u Karyncie, to Pawał, abyjšoŭšy hornyja starony, pryjšoŭ u Efez. I znajšoŭ niekatorych wučniaŭ

сказаў да іх: Ці, уве́раваўшы, прынялі вы Духа Сьвятога? Яны-ж сказалі яму: Але-ж мы й ня чулі, што існуе Сьвяты Дух.

 

i skazaŭ da ich: Ci ŭwieryŭšy wy atrymali Ducha światoha? A jany skazali da jaho: Ale my i nia čuli, ci jość Duch światy.

І сказаў да іх: Дык у што-ж вы хрысьціліся? Яны-ж сказалі: У хрышчэньне Іоанавае.

 

Jon-ža skazaŭ: Dyk u čym wy chryščany? Jany skazali: U chroście Jana.

Паўла-ж сказаў: Іоан хрысьціў хрышчэньнем пакаяньня, кажучы народу, каб уве́равалі ў Таго, што йдзе́ за ім, знача ў Ісуса Хрыста.

 

Pawał-ža skazaŭ: Jan chryściŭ narod chrostam pakuty, kažučy, kab uwieryli ŭ taho, katory pa im maje pryjści, heta značyć, u Jezusa.

Пачуўшы-ж, яны ахрысьціліся ў імя Госпада Ісуса.

 

Pačuŭšy hetaje, byli achryščany ŭ imia Pana Jezusa.

І, як узлажыў Паўла рукі на іх, зыйшоў на іх Дух Сьвяты, і пачалі гаварыць языкамі ды прарочыць.

 

I kali Pawał uzłažyŭ na ich ruki, pryjšoŭ na ich Duch światy, i hawaryli mowami, i praročyli.

Было-ж усіх каля дванаццацёх мужоў.

 

Było-ž usich mužoŭ kala dwanaccacioch.

Увайшоўшы-ж у сынагогу, адважна прамаўляў, вядучы ў працягу трох ме́сяцаў гутаркі й даводзячы аб царстве Божым.

 

A ŭwajšoŭšy ŭ bažnicu, hawaryŭ z adwahaj praz try miesiacy, hutaručy i pierakonywajučy ab karaleŭstwie Božym.

А як некаторыя закамянелі й ня ве́рылі, зьневажаючы шлях (Гасподні) перад народам, дык, пакінуўшы іх, аддзяліў вучняў і кожын дзе́нь гутарыў у школе не́йкага Тырана.

 

Kali-ž niekatoryja ŭpiralisia i nia wieryli, naruhajučysia z šlachu Pana pierad mnostwam, adyjšoŭšy ad ich, adłučyŭ wučniaŭ, štodnia hutaručy ŭ škole niejkaha Tyranna.

Дзе́ялася-ж гэта два гады, і гэтак чулі слова Госпада Ісуса ўсе́ жыхары Азіі, Жыды і Грэкі.

 

Dziejałasia-ž hetaje praz dwa hady, tak što ŭsie, katory žyli ŭ Azii, słuchali słowa Pana, žydy i pahanie.

І Бог немалыя цуды рабіў рукамі Паўлы,

 

I nie abyjakija cudy čyniŭ Boh rukoju Paŭła,

так, што хусткі й паясы ад це́ла ягонага на хворых ускладалі, і пакідалі іх хваробы, і духі нячыстыя выходзілі із іх.

 

tak što nawat chustki i pajasy ad jahonaha cieła zanosili na chworych, i adychodzili ad ich chwaroby, i wychodzili złyja duchi.

Дый некаторыя з вандроўных шаптуноў Жыдоўскіх пачалі над апанаванымі злым духам называць імя Госпада Ісуса, мовячы: Заклінаем вас Ісусам, Якога абвяшчае Паўла.

 

Prabawali-ž niekatoryja i z wandroŭnych žydŭskich ekzarcystaŭ pryzywać imia Pana Jezusa nad tymi, što mieli złych duchaŭ, kažučy: Zaklinaju was praz Jezusa, katoraha abwiaščaje Pawał.

Былі-ж не́йкія сямёра сыноў Ске́вы, архірэя Жыдоўскага, якія рабілі гэта.

 

Było-ž niejkich siem synoŭ žyda Skiewy, staršaha światara, katoryja hetak rabili.

І злы дух, адказваючы, сказаў: Ве́даю Ісуса, дый Паўлу ве́даю; а вы хто будзеце?

 

A zły duch adkazwajučy skazaŭ im: Jezusa znaju i Paŭła wiedaju, ale wy chto takija?

І чалаве́к, што ў ім быў злы дух, накінуўшыся на іх і перамогшы іх, ме́ў гэткую сілу над імі, што яны голыя й параненыя ўцяклі з гэнага дому.

 

I ŭskočyŭšy na ich čaławiek, u katorym byŭ wielmi zły duch, i abdoleŭšy abodwuch, pakazaŭ nad imi takuju siłu, što jany hołyja i paranienyja ŭciakli z taho domu.

Гэта сталася ве́дама Жыдом і Грэкам, што жылі ў Эфэсе, і страх напаў на іх на ўсіх, і ўзьвялічвалася імя Госпада Ісуса.

 

I heta stałasia wiedamym usim žydom i pahanam, katoryja žyli ŭ Efezie; i paŭ na ich usich strach, i było słaŭlena imia Pana Jezusa.

Багата-ж із тых, што ўве́равалі, прыходзілі, вызнаваючы й апавядаючы ўчынкі свае́;

 

I mnohija z wierujučych prychodzili, spawiadajučysia i wykazwajučy swaje ŭčynki.

і даволі з тых, што чынілі чары, папрыносіўшы кнігі свае́, папалілі іх перад усімі; і, палічыўшы цану іх, знайшлі пяцьдзесят тысячаў серабра.

 

Mnohija-ž z tych, što zajmalisia čarami, znajšli knihi i spalili pierad usimi. A źličyŭšy ceny ich, znajšli na hrošy piaćdziesiat tysiač dynaraŭ.

З гэткай сілай расло й крапчэла слова Гасподняе.

 

Tak silna rasło słowa Božaje i ŭmacoŭwałasia.

Калі-ж гэта споўнілася, Паўла пастанавіў у духу йсьці ў Ерузалім, прайшоўшы праз Македонію і Ахе́ю, ды сказаў: Пабываўшы там, трэ’ мне́ й Рым пабачыць.

 

A spoŭniŭšy heta, pawał namieryŭsia ŭ duchu, prajšoŭšy Makiedoniju i Achaju, iści ŭ Jeruzalim, kažučy: što paśla taho jak tam budu, treba mnie i Rym widzieć.

Паслаўшы-ж у Македонію двух прыслужнікаў сваіх, Цімахве́я й Эраста, сам астаўся часова ў Азіі.

 

I pasłaŭšy ŭ Makiedoniju dwuch z pasłuhawaŭšych jamu, Cimafieja i Erasta, sam da času astaŭsia ŭ Azii.

Пад гэны-ж час узьнялася трывога немалая аб шлях (Гасподні):

 

A ŭ toj čas stałasia nie małoje zabureńnie dziela šlachu Pana.

бо не́хта, на ймя Зьмітра, што рабіў сярэбраныя храмы Артэміды й даваў раме́сьнікам немалы заработак,

 

Bo adzin sierabroŭnik, na imia Dzimitry, katory wyrablaŭ siarebranyja światynki Dyjany, dawaŭ ramieśnikam nie mały zarabotak.

сабраўшы іх ды іншых працаўнікоў гэтага дзе́ла, сказаў: Мужы, вы ве́даеце, што з гэтае работы — наш дабрабыт;

 

Jon, sklikaŭšy ich i tych, katoryja byli hetaha rodu pracaŭnikami, skazaŭ: Mužy, wy wiedajecie, što z hetaha ramiasła jość naš dachod.

бачыце-ж і чуеце, што ня толькі ў Эфэсе, але й блізу па ўсе́й Азіі гэны Паўла, пераканаўшы, багата народу адвярнуў, кажучы, што няма багоў рукатворных.

 

A wy bačycie i čujecie, što nia tolki ŭ Efezie, ale amal wa ŭsiej Azii hety Pawał, nahawarwajučy, adwiarnuŭ wialikuju hramadu, kažučy: što heta nie bahi, katoryja robiacca rukami.

А гэта ня толькі пагражае ўпадкам нашаму рамяслу, але й тым, што храм вялікае багіні Артэміды за нішто лічыцца будзе, ды зьніштожыцца ве́ліч тае́, якую паважае ўся Азія і ўве́сь сьве́т.

 

I heta nia tolki pahražaje našamu ramiasłu, kab jano nia pryjšło ŭ pahardu, ale i światynia wialikaj Dyjany budzie ličycca za ništo, ale i pačnie ništožycca wialikaść taje, katoraj pakłaniajecca ŭsia Azija i świet.

Пачуўшы-ж і напоўніўшыся страхам, яны закрычэлі, мовячы: Вяліка Артэміда Эфэская!

 

Pačuŭšy hetaje, jany napoŭnilisia hniewam i zakryčali, kažučy: Wialikaja Dyjana Efeskaja.

І ўсё ме́ста напоўнілася ўзварушэньнем; і, захапіўшы з сабой Гайя й Арыстарха, Македонцаў, што вандравалі з Паўлам, кінуліся аднадушна ў тэатр.

 

I napoŭniŭsia horad uzbureńniem, i zrabili adnadušna napad na teatr, chwatajučy Haja i Arystarcha, makiedoncaŭ, tawaryšaŭ Paŭła.

Калі-ж Паўла хаце́ў выйсьці да народу, вучні не пазволілі яму.

 

A kali Pawał chacieŭ wyjści da narodu, wučni nie pazwolili.

Дый некаторыя із начальнікаў Азійскіх, што былі прыяцелямі яго, паслалі да яго прасіць, каб ня йшоў у тэатр.

 

Niekatoryja-ž i z načalnikaŭ Azii, budučy jaho pryjacielami, pasłali da jaho, prosiačy, kab nie ŭwachodziŭ u teatr.

Адны-ж крычэлі адно, другія другое: бо сход быў бязладны, і большасьць ня ве́дала, дзеля чаго сабраліся.

 

A inšyja druhoje kryčali. Bo było sabrańnie burnaje i bolšaść nia wiedali, dziela čaho sabralisia.

З таўпы-ж выпхнулі напе́рад Аляксандра, якога выпіхалі Жыды. Аляксандр жа, зрабіўшы знак рукою, хаце́ў апраўдацца перад народам.

 

A z hramady wyciahnuli Aleksandra, katoraha wypichali žydy. Alaksandar-ža, zažadaŭšy rukoju cišyni, chacieŭ zdać sprawu pierad narodam.

Калі-ж даве́даліся, што ён — Жыд, дык узьняўся крык у адзін голас, і крычэлі каля дзьвюх гадзін: Вяліка Артэміда Эфэская!

 

Kali jaho paznali, što jon žyd, uźniaŭsia adzin hołas usich, kryčačych kala dźwiuch hadzin: Wialikaja Dyjana Efeskaja.

Усьцішыўшы-ж народ, пісар кажа: Мужы Эфэскія! Хто-ж ня ве́дае, што ме́ста Эфэс ёсьць вартаўнік храму вялікае багіні Артэміды й Дыапэта?

 

A pisar, uspakoiŭšy hramady, skazaŭ: Mužy efeskija, i chto-b z ludziej nia wiedaŭ, što horad Efez jość pakłońnikam wialikaj Dyjany, dočki Jupitera?

А як проці гэтага нічога сказаць не́льга, дык трэ’ вам супакоіцца й нічога неразважна не рабіць.

 

Dyk kali hetamu piarečyć nia možna, treba wam uspakoicca i ničoha nierazwažnaha nie rabić.

Вы-ж прывялі гэтых людзе́й, якія ані храму не абакралі, ані багіні вашае не зьневажалі.

 

Bo wy pryjawiali hetych ludziej, ani świataźniawažnikaŭ, ani bluźniačych prociŭ wašaje bahini.

Калі-ж Зьмітра й раме́сьнікі, што з ім, маюць скаргу на каго, дык судзяць судзьдзі, і старасты ёсьць: няхай адны адных пазываюць.

 

A kali Dzimitry i tyja, što z im jość, ramieśniki, majuć sprawu prociŭ kaho, to adbywajucca na rynku sudy, i jość starasty, niachaj adny druhich winawaciać.

Калі-ж даходзіце не́чага іншага, дык будзе разьвязана на законным сходзе.

 

Kali-ž dachodzicie inšaje rečy, to moža być wyrašana na zakonnym sabrańni.

Мы-ж баімося, каб не абвінавацілі нас за сягоньняшнюю разруху, бо-ж няма ніякае прычыны, каб апраўдаць гэту зборку.

 

Bo i pahražaje nam, kab my niabyli abwinawačany ŭ siańniašnim buncie, bo niama nikoha winawataha (ab katorym nie mahli-b zdać sprawu) hetaha zboryšča. I skazaŭšy hetaje, raspuściŭ sabrańnie.

І, сказаўшы гэта, распусьціў сабраньне.