Дзеі 13 разьдзел

 

 

Былі-ж у Антыохіі, у тамтэйшай царкве́, некаторыя прарокі й вучыцялі: Варнава й Сымон, называны Нігер, і Лукій Кірэнэец, ды Манаэн, што ўзгадаваўся разам з Ірадам чацьвёраўладарным, ды Саўл.

 

Byli-ž u Kaściele, što byŭ u Antyochii, praroki i wučyciali, pamiž imi Barnaba i Symon, katory zwaŭsia Čorny, i Łucyj Cyrenejec, i Manahien, katory byŭ wyhadawany razam z Heradam tetrarchaj, i Šawał.

І, калі яны адпраўлялі службу Божую і пасьцілі, сказаў Дух Сьвяты: выдзяліце мне́ Варнаву й Саўла на дзе́ла, на якое я іх паклікаў.

 

A kali jany adprŭlali słužbu Panu i paścili, skazaŭ im Duch światy: Adłučecie mnie Šaŭła i Barnabu na sprawu, da jakoje ja ich uziaŭ.

Дык яны, папасьціўшы й памаліўшыся, ды ўзлажыўшы на іх рукі, звольнілі іх.

 

Tady pościačy i molačysia, i ŭzłažyŭšy na ich ruki, adprawili ich.

Тыя-ж, пасланыя Духам Сьвятым, прыйшлі ў Сэлеўкію ды стуль паплылі к Кіпру.

 

I jany-to, pasłanyja Ducham światym, pajšli ŭ Seleŭcyju, a adtul papłyli ŭ Cypr.

І, апынуўшыся ў Саляміне, абвяшчалі слова Божае ў Жыдоўскіх сынагогах; ме́лі-ж і Іоана слугу.

 

I kali prybyli ŭ Sałaminu, abwiaščali słowa Božaje ŭ bažnicach žydoŭskich. A mieli jany i Jana na ŭsłužeńni.

Прайшоўшы-ж востраў ажно да Пафа, знайшлі не́йкага чараўніка лжэпрарока, Жыда, на імя Варыісус,

 

A pierajšoŭšy ŭsiu wyspu až da Pafy, znajšli adnaho muža čaraŭnika, falšywaha praroka, žyda, katoramu na imia było Barjezu,

які быў у старасты Сярге́я Паўлы, мужа разумнага. Той, паклікаўшы Варнаву й Саўла, зажадаў паслухаць слова Божае.

 

katory byŭ pry staraście Siarhieju Paŭle, razumnym mužu. Hety, paklikaŭšy Barnabu i Šaŭła, žadaŭ słuchać słowa Božaje.

Проці іх выступіў Яліма, чараўнік, (гэтак тлумачыцца імя ягонае), жадаючы адвярнуць старасту ад ве́ры.

 

Supraciŭlaŭsia-ž im Elimas čaraŭnik (bo hetak tłumačycca imia jahonaje), starajučysia adwiarnuć starastu ad wiery.

Але Саўл (ён жа й Паўла), напоўніўшыся Духам Сьвятым ды паўзіраўшыся на яго,

 

A Šawał, jon-ža i Pawał, napoŭnieny Ducham światym, uhladajučysia na jaho,

сказаў: О, сыне чартоўскі, поўны ўсякае крывадушнасьці і ўсякага злачынства, ворагу ўсякае праўды! Ці-ж не пакінеш ты крывіць простыя шляхі Госпада?

 

skazaŭ: O poŭny ŭsiakaj zdrady i ŭsiakaj krywadušnaści synie djabła, worahu ŭsiakaj sprawiadliwaści, ty nie pierastaješ wywaračywać prostyja darohi Pana.

Дык вось цяпе́р рука Гасподня над табою, і будзеш ты сьляпы, і ня ўгле́дзіш сонца ажно да пары́. І ўраз жа найшоў на яго туман ды це́мра, і, блукаючыся, шукаў павадыра.

 

I woś ciapier ruka Pana nad taboju, i budzieš ślapy, nia widziačy sonca až da času. I zaraz-ža paŭ na jaho zmrok i ciemra, i chodziačy nawakoł, šukaŭ, chto-b jamu padaŭ ruku.

Тады стараста,угле́дзіўшы стаўшаеся, уве́раваў, зьдзіўлены навукай Гасподняй.

 

Tady starasta, uwidzieŭšy, što stałasia, uwieryŭ, dziwiačysia nad nawukaj Pana.

Адплыўшы-ж із Пафу, тыя, што былі з Паўлам, прыйшлі ў Пэргію, у Памфіліі. А Іоан, адлучыўшыся ад іх, вярнуўся ў Ерузалім.

 

Kali-ž Pawał i tyja, što z im byli, adpłyli z Pafy, prybyli ŭ Perhu, u Pamfilii. Jan-ža, adyjšoŭšy ad ich, wiarnuŭsia ŭ Jeruzalim.

Яны-ж, прайшоўшы із Пэргіі, апынуліся ў Антыохіі Пісідзкай ды, увайшоўшы ў сынагогу, у дзе́нь суботні, паселі.

 

A jany, prajšoŭšy Perhu, pryjšli ŭ Antyochiju Pizydzkuju, i ŭwajšoŭšy ŭ bažnicu ŭ dzień subotni, sieli.

Пасьля-ж прачытаньня закону й Прарокаў начальнікі сынагогі паслалі да іх сказаць: Мужы браты! Калі ёсьць у вас слова павучэньня для народу, прамоўце!

 

Paśla-ž pračytańnia zakonu i prarokaŭ pasłali staršyja nad bažnicaj da ich, kažučy: Mužy braty, kali jość u was jakaja mowa napaminańnia da narodu, kažecie.

Паўла-ж, устаўшы й даўшы знак рукой, сказаў: Мужы Ізраільскія дый тыя, што баяцца Бога! Паслухайце!

 

Ustaŭšy-ž Pawał i rukoju nakazaŭšy maŭčańnie, skazaŭ: Mužy Izrailskija i katoryja baiciosia Boha, słuchajcie.

Бог народу гэтага Ізраільскага выбраў айцоў вашых дый узвысіў народ у бытнасьць у зямлі Эгіпецкай і ўзьнятай рукой вывеў іх із яе́.

 

Boh narodu Izrailskaha wybraŭ ajcoŭ našych i ŭzwysiŭ narod, kali byli žycharami ŭ ziamli Ehipskaj, i wywieŭ ich wyšniaju rukoju z jaje,

І ў працягу каля сараку гадоў карміў іх у пустыні.

 

i praz sorak hadoŭ času pieranasiŭ ich abyčai ŭ pustyni.

І, зьніштожыўшы се́м народаў у зямлі Ханаанскай, надзяліў іх зямлёй гэных.

 

I źništožyŭšy siem narodaŭ u ziamli Kanaanskaj, losam padzialiŭ im ziamlu ich,

Пасьля-ж гэтага каля чатырох сот і пяцьдзесяцёх гадоў даваў судзьдзяў да Самуіла прарока.

 

kala čatyrochsot piacidziesiaci hadoŭ potym; a paśla hetaha daŭ sudździaŭ až da Samuela praroka.

А з таго часу прасілі аб цара; і даў ім Бог Саула, сына Кісавага, мужа з роду Бэніямінавага, гадоў на сорак.

 

I ad taho času prasili ab karala, i daŭ im Boh Sauła, syna Cisa, muža z pakaleńnia Benjamina, saraka hadoŭ.

Скінуўшы-ж яго, паставіў ім за цара Давіда, аб якім і сказаў, сьведчучы: Знайшоў Давіда, сына Есіявага, мужа Мне́ па сэрцу, які зьдзе́йсьніць усе́ жаданьні Мае́ (1 Царств 13:14; Псальм 88:21).

 

I adkinuŭšy jaho, padniaŭ im Dawida karala, katoramu dajučy paświedčańnie, skazaŭ: "Znajšoŭ ja Dawida, syna Jessaha, muža pawodle serca majho, katory budzie čynić usie zadańni maje" (I Karał. 13, 14).

Із яго-ж насе́ньня Бог паводле абяцаньня падняў Ізраілю Спаса Ісуса,

 

Z jaho patomstwa Boh, pawodle abiacańnia, wywieŭ dla Izraila Zbaŭcu Jezusa,

перад прыходам Якога абвясьціў Іоан хрышчэньне пакаяннае ўсяму народу Ізраільскаму.

 

kali Jan pierad woblikam prychodu jahonaha abwiaščaŭ chrost pakuty ŭsiamu narodu Izarilskamu.

Калі-ж Іоан канчаў шлях свой, ён сказаў: За каго лічыце мяне́? Не я гэта, а йдзе́ вось за мною, каму я ня годны вобуй разьвязаць на нага́х.

 

Kali-ž Jan spoŭniŭ swoj bieh, kazaŭ: "Za kaho wy mianie ŭwažajecie, ja nia jość; ale woś idzie za mnoju, katoraha ja nia hodzien raźwiazać abutak z noh".

Мужы браты, сыны роду Аўраамавага і тыя, што Бога баяцца сярод вас! Вам паслана слова спасе́ньня гэтага.

 

Mužy braty, syny rodu Abrahama i katoryja pamiž was bajacca Boha, wam pasłana słowa hetaha zbaŭleńnia.

Бо жыхары Ерузаліму й начальнікі іх, не пазнаўшы Яго ды асудзіўшы, споўнілі галасы́ прарокаў, чытаныя кожную суботу,

 

Bo katoryja žyli ŭ Jeruzalimie i pawadary jahonyja, nie paznaŭšy jaho i asudziŭšy, wypaŭnili praročyja hałasy, jakija čytajucca kožnuju subotu,

і, не знайшоўшы ніякае сьмяротнае віны, прасілі Пілата, каб быў забіты.

 

i nie zanajšoŭšy z im nijakaj pryčyny śmierci, prasili ŭ Piłata, kab jaho zabić.

Калі-ж споўнілі ўсё напісанае аб Ім, дык, зьняўшы з дзе́рава, палажылі ў магілу.

 

A kali dakanali ŭsio, što ab im było napisana, źniaŭšy jaho z drewa, pałažyli jaho ŭ hrobie.

Але Бог ускрасіў яго із мёртвых.

 

Ale Boh padniaŭ jaho z umierłych treciaha dnia. Jaho bačyli praz mnohija dni tyja,

І шмат дзён паказываўся тым, што прыйшлі разам з Ім із Галіле́і ў Ерузалім; яны — сьве́дкі Яго перад народам.

 

katoryja razam z im pryjšli z Halilei ŭ Jeruzalim, katoryja až dahetul jość świedkami jaho pierad narodam.

І мы вам абвяшчаем, што абяцаньне, дадзенае айцом, Бог споўніў нам, іхнім дзе́цям, падняўшы Ісуса,

 

I my wam abwiaščajem toje abiacańnie, jakoje stałasia da ajcoŭ našych,

як і ў другім Псальме напісана: Ты Сын Мой, Я сяньня Цябе́ спарадзіў (Псальм 2:7).

 

što Boh wypaŭniŭ jaho dzieciam našym, padniaŭšy Jezusa, jak i napisana jość u druhim psalmie: "Ty jość Syn moj, ja siahońnia radziŭ ciabie".

А што ўскрасіў Яго із мёртвых, каб ніколі не абярнуўся ў тле́ньне, дык сказаў гэтак: Дам вам сьвятасьці Давідавыя напэўна (Ісая 55:3).

 

A što padniaŭ jaho z umierłych, kab bolej užo nie waročaŭsia da hnićcia, tak skazaŭ: Što "dam wam światoje Dawidawa wiernaje" (Iz. 55, 3).

Дзеля таго і ў іншым гаворыць: Не дасі Сьвятому Твайму ўгле́дзіць тле́ньне (Псальм 15:10).

 

Dziela taho i ŭ druhim miescy kaža: "Nia dasi światomu twajmu ŭbačyć hnićcia" (Ps. 16, 10).

Бо-ж Давід, паслужыўшы роду свайму, з волі Божае супачыў і быў паложаны пры бацькох сваіх ды ўбачыў тле́ньне,

 

Bo Dawid, na wiaku swaim pasłužyŭšy woli Božaj, zasnuŭ i dałučany jość da ajcoŭ swaich i ŭbačyŭ hnićcio.

а Той, каго Бог ускрасіў, тле́ньня ня ўбачыў.

 

Ale kaho Boh uskrasiŭ z umierłych, toj nia bačyŭ hnićcia.

Дык няхай вам будзе ве́дама, мужы браты, што адпушчэньне грахоў праз Яго вам абвяшчаецца;

 

Niachaj-ža budzie wam wiedama, mužy braty, što praz jaho abwiaščajecca wam adpuščeńnie hrachoŭ; i ad usiaho, ad čaho wy nie mahli być apraŭdanymi praz zakon Majsieja,

і ў-ва ўсім, у чым ня можаце апраўдацца ў законе Майсе́явым, кожын ве́руючы апраўдаецца ў Ім.

 

praz jaho kožny, chto wieryć, bywaje apraŭdany.

Глядзіце-ж, каб ня прыйшло на вас сказанае ў прарокаў:

 

Dyk hladziecie, kab nia pryjšło na was, što skazana ŭ prarokaŭ:

Глядзіце, вы, пагарджаючыя, дзівуйцеся і шчэзьніце! Бо дзе́ла роблю ў дні вашыя, дзе́ла, якому вы не паве́рылі-б, калі-б кто расказаў вам (Аввакума 1:5).

 

"Ubačcie, pahardniki, i dziwieciesia, i zhińcie, bo čyniu sprawu ŭ dni wašyja, sprawu, jakoj wy nie pawierycie, kali-b chto raskazaŭ wam" (Awwak. 1, 5).

Калі-ж выходзілі із Жыдоўскае сынагогі, прасілі іх пагане, каб і ў другую суботу гаварылі словы гэтыя.

 

A kali jany wychodzili, prasili, kab u nastupnuju subotu hawaryli da ich hetyja słowy.

А як разыйшлася сынагога, многа Жыдоў і пабожных паве́рненых пайшлі за Паўлам і Варнавай; тыя-ж, размаўляючы з імі, заклікалі іх аставацца ў ласцы Божай.

 

Kali-ž była raspuščana bažnica, mnoha žydoŭ i nabožnych nowanawiernienych pajšło za Paŭłam i Barnabaj, katoryja haworačy radzili im trywać u łascy Božaj.

У наступную-ж суботу блізу ўсё ме́ста зыйшлося слухаць слова Божае.

 

A ŭ nastupnuju subotu blizu ŭwieś horad zyjšoŭsia słuchać słowa Božaha.

Дык Жыды, убачыўшы гэткі натоўп, напоўніліся зайздрасьцяй і пярэчылі таму, што гаварыў Паўла, кажучы насупраць ды зьняважаючы іх.

 

Ale žydy, ubačyŭšy hramady, napoŭnilisia zajzdraściaj i bluźniačy piarečyli tamu, što hawaryŭ Pawał.

Паўла-ж і Варнава горда сказалі: Да вас нале́жала пе́рш прамовіць слова Божае; але, калі вы адкідаеце яго ды ня лічыце сябе́ годнымі жыцьця ве́чнага, дык мы зварачаемся вось да паганаў.

 

Tady Pawał i Barnaba ćwiorda skazali: Dla was treba było naŭpierad hawaryć słowa Božaje, ale zatym što wy adkidajecie jaho i pryznajecio siabie niahodnymi žyćcia wiečnaha, woś iy zwaročwajemsia da pahanaŭ.

Бо так запаве́даў нам Госпад: Я паставіў цябе́ за сьве́тач для паганаў, каб быў ты дзеля спасе́ньня ажно па край зямлі (Ісая 49:6).

 

Bo hetak zahadaŭ nam Pan: "Pastawiŭ ciabie na świetłaść pahanaŭ, kab byŭ na zbaŭleńnie až kraj ziamli" (Iz. 49, 6).

Пагане-ж, пачуўшы, узрадаваліся і славілі слова Гасподняе, ды ўверавалі ўсе́, якія былі празначаны да жыцьця ве́чнага.

 

Pahanie-ž pačuŭšy, uzradawalisia i sławili słowa Pana; i ŭwieryli katoryja-tolki byli pryznačany da žyćcia wiečnaha.

І разнасілася слова Гасподняе на ўсе́й старане.

 

I razsiawałasia słowa Pana pa ŭsiej krainie.

Жыды-ж падбухторылі пабожных ды паважаных жанок і пе́ршых у ме́сьце, паднялі перасьле́даваньне проці Паўлы й Варнавы ды выгналі іх із ме́жаў сваіх.

 

Ale žydy padburyli nabožnych i pawažanych žančyn i pieršych u horadzie, i padniali praśled proci Paŭła i Barnaby, i wykinuli ich z swaich hranic.

Яны-ж, абтросшы пыл з ног сваіх на іх, пайшлі ў Іконію.

 

Jany-ž, abtrosšy na ich pył z noh, pryjšli ŭ Ikoniju.

А вучні напоўніліся радасьцяй і Духам Сьвятым.

 

Wučni tak-ža napaŭnialisia radaściaj i Ducham światym.