Дзеі 14 разьдзел

 

 

Сталася-ж у Іконіі, увайшлі яны разам у сынагогу Жыдоўскую ды прамаўлялі гэтак, што ўве́равала вялікая грамада Жыдоў і Грэкаў.

 

I stałasia ŭ Ikonii, što ŭwajšli jany razam u žydoŭskuju bažnicu i hawaryli tak, što ŭwieryła wialikaje mnostwa žydoŭ i hrekaŭ.

Жыды-ж, што ня ве́равалі, падбурылі й варожа настроілі проці братоў душы паганаў.

 

Tyja-ž žydy, što byli niawiernymi, padniali i padburyli da hniewu dušy pahanaŭ prociŭ bratoŭ.

Аднак, яны прабылі даволі часу, адважна прамаўляючы аб Госпадзе, Які сьве́дчыў слову міласьці свае́й і даваў рукамі іхнімі рабіць знакі й цуды.

 

Dyk mnoha času prawiali, adwažna wystupajučy ŭ Panu, katory dawaŭ słowu paświedčańnie swajej łaski i čyniŭ, što znaki i cudy dziejalisia praz ruki ich.

І падзялілася грамада мястовая: і адны былі з Жыдамі, другія-ж з Апосталамі.

 

I padzialiłasia mnostwa horadu: i byli adny z žydami, a druhija z apostałami.

Калі-ж пагане й Жыды з начальнікамі сваімі напалі на іх, каб зьняважыць ды пабіць каме́ньмі,

 

Kali-ž staŭsia nacisk pahanaŭ i žydoŭ z inšymi pawadyrami, kab ich źniawažyć i zakamienawać,

дык яны, ве́даючы, уцяклі ў ме́сты Лікаонскія Лістру й Дэрбу ды ў ваколіцу

 

jany, dawiedaŭšysia, uciakli ŭ likaonskija harady, Listru i Derbu, i ŭsiu nawakoł krainu, i tam abwiaščali ewaneliju.

і былі тамака й прапаве́дывалі Эвангельле.

 

I siadzieŭ u Listry adzin muž chwory na nohi, kulhawy z łona matki swajej, katory nikoli nie chadziŭ.

У Лістры-ж не́йкі чалаве́к, не валадаючы нагамі, сядзе́ў, бо ад чэрава матчынага быў храмы́ й ніколі не хадзіў.

 

Jon słuchaŭ haworačaha Paŭła. Hety, hlanuŭšy na jaho i bačučy, što maje wieru, kab stacca zdarowym,

Ён слухаў, як прамаўляў Паўла. Той, паўзіраўшыся на яго і бачучы, што ма́е ве́ру дзеля спасе́ньня,

 

skazaŭ wialikim hołasam: Ustań na twaje nohi prosta! I wyskačyŭ i chadziŭ.

сказаў моцным голасам: Стань на ногі твае́ проста! І падскочыў ды хадзіў.

 

Hramady-ž, kali ŭbačyli, što ŭčyniŭ Pawał, padniali swoj hołas, pa-likaonsku kažučy: Bahi, staŭšysia padobnymi da ludziej,zyjšli da nas.

Народ-жа, бачучы, што зрабіў Паўла, падняў голас свой, мовячы па лікаонску: Богі ў чалаве́чай паста́ці зыйшлі да нас!

 

I nazywali Barnabu Jupiteram, a Paŭła Merkurym, bo jon byŭ pawadyrom u słowie.

І называлі Варнаву Зэўсам, а Паўлу Гэрмэсам, бо быў павадыром у слове.

 

Światar tak-ža Jupitera, byŭšaha pierad horadam, dastawiŭšy wały i wianki da bramaŭ, chacieŭ z narodam składać achwiaru.

А жрэц Зэўса, настаўленага перад ме́стам іхнім, прывёўшы валоў з вянкамі к варотам, хаце́ў разам з народам забіць іх.

 

Kali ab hetym pačuli apostały Barnaba i Pawał, raździoršy adziežu swaju, jany skočyli ŭ hramady, kryčačy

Апосталы-ж Варнава й Паўла, пачуўшы, разьдзе́рлі вопраткі свае́ ды кінуліся ў народ, крычучы й гаворачы:

 

i kažučy: Mužy, što wy heta robicie? I my jość śmiarotnyja, padobnyja da was ludzi; my abwiaščajem wam, kab wy ad hetych marnotaŭ nawiarnulisia da Boha žywoha, katory ŭčyniŭ nieba i ziamlu, i mora, i ŭsio, što ŭ ich jość;

Мужы! што вы гэта робіце? Мы такія-ж людзі пакутныя, як і вы, абвяшчаем вам Эвангельле, каб адвярнуліся ад усіх гэтых марнотаў да Бога Жывога, Які стварыў не́ба й зямлю й мора дый усё, што ў іх,

 

katory ŭ miłułych wiakoch dapuściŭ usim pahanam iści swaimi darohami.

а ў мінулых родах дапусьціў, каб усе́ народы йшлі сваімі шляхамі,

 

Adnaka-ž nie pakinuŭ samoha siabie biez paświedčańnia, čyniačy dabro z nieba, dajučy daždžy i ŭradžajnyja časy, napaŭniajučy ježaj i radaściaj sercy našyja.

ды не пакінуў сьведчыць аб Сабе́, робячы дабро, даючы нам з не́ба дажджы й по́ры ураджайныя, ды напаўняючы е́жай і ўце́хай сэрцы нашыя!

 

I heta kažučy, ledź uspakoili hramady, kab im nie achwiarawali.

І, прамаўляючы гэтае, ле́дзьве спынілі народ, каб не забівалі для іх.

 

A nadyjšli niekatoryja žydy z Antyochii i Ikonii i nahawaryŭšy hramady dy ŭkamienawaŭšy Paŭła, wywałakli za horad, dumajučy, što jon pamior.

З Антыохіі-ж і Іконіі прыйшлі Жыды і, падбурыўшы народ ды ўкаменаваўшы Паўлу, вывалаклі яго за ме́ста, думаючы, што ён паме́р.

 

Ale kali jaho abstupili wučni, jon ustaŭšy, uwajšoŭ u horad i na druhi dzień rušyŭ z Barnabaj u Derbu.

Калі-ж абступілі яго вучні, ён устаў ды ўвайшоў да ме́ста і назаўтрае з Варнаваю выйшаў у Дэрбу.

 

Kali-ž abwieścili ewaneliju henamu horadu i mnohich nawučyli, wiarnulisia ŭ Listru, i ŭ Ikoniju, i ŭ Antyochiju,

Абвясьціўшы-ж Эвангельле гэнаму ме́сту ды прыдбаўшы многа вучняў, вярнуліся назад у Лістру й Іконію й Антыохію,

 

ućwiardžajučy dušy wučniaŭ i napaminajučy, kab trywali ŭ wiery, dy što praz mnoha ŭciśnieńniaŭ treba nam uwajści ŭ karaleŭstwa Božaje.

умацоўваючы душы вучняў, заклікаючы трываць у ве́ры, ды што праз шмат мукаў трэ’ нам увайсьці ў Царства Божае.

 

I kali pastawili im świataraŭ u kožnym kaściele i pamalilisia z pastami, paručyli ich Panu, u katoraha ŭwieryli.

Паназначаўшы-ж ім, ускладаючы рукі, старшых па царквох, ды памаліўшыся з постам, даручылі іх Госпаду, у Якога ўве́равалі.

 

A prajšoŭšy Pizydyju, pryjšli ŭ Pamfiliju,

І, прайшоўшы праз Пісідыю, прыйшлі ў Памфілію.

 

i skazaŭšy słowa Pana ŭ Perzie, pajšli ŭ Atliju,

І, расказаўшы слова ў Пэрзе, пайшлі ў Атталію

 

a adtul adpłyli ŭ Antyochiju, adkul byli addadzieny łascy Božaj na sprawu, jakuju spoŭnili.

ды стуль адплылі ў Антыохію, адкуль былі аддадзены ласцы Божай на дзе́ла, якое выпаўнілі.

 

A pryjšoŭšy i sabraŭšy kaścioł, raskazali, skolki ŭčyniŭ z imi Boh i što adčyniŭ pahanam dźwiery wiery.

Апынуўшыся там і склікаўшы царкву, абвясьцілі, што ўчыніў з імі Бог ды як расчыніў дзьве́ры ве́ры паганам.

 

I prabyli niemały čas z wučniami.

І былі тамака немалы час з вучнямі.