Дзеі 14 разьдзел

 

 

І сталася ў Іконі, што яны ўвыйшлі разам у жыдоўскую бажніцу, і так гукалі, што ўверыла вялікая множасьць як Жыдоў, так і Грэкаў.

 

I stałasia ŭ Ikonii, što ŭwajšli jany razam u žydoŭskuju bažnicu i hawaryli tak, što ŭwieryła wialikaje mnostwa žydoŭ i hrekaŭ.

А нявернікі Жыды падвучылі а атруцілі на братоў думкі паган.

 

Tyja-ž žydy, što byli niawiernymi, padniali i padburyli da hniewu dušy pahanaŭ prociŭ bratoŭ.

Яны, адылі, заставаліся ладны час, адважна гукаючы ў Спадару, Каторы даў сьветчаньне слову ласкі Свае, даючы, каб знакі а чудосы чыніліся рукамі іхнымі.

 

Dyk mnoha času prawiali, adwažna wystupajučy ŭ Panu, katory dawaŭ słowu paświedčańnie swajej łaski i čyniŭ, što znaki i cudy dziejalisia praz ruki ich.

І падзяліліся множасьць места: адныя былі із Жыдамі, а другія з апосталамі.

 

I padzialiłasia mnostwa horadu: i byli adny z žydami, a druhija z apostałami.

А як пагане й Жыды з начэльнікамі сваімі імкнуліся напасьці на іх, каб зьняважыць а ўкаменаваць іх;

 

Kali-ž staŭsia nacisk pahanaŭ i žydoŭ z inšymi pawadyrami, kab ich źniawažyć i zakamienawać,

Яны, зацеміўшы гэта, уцяклі да местаў Лікаонскіх, Лістры а Дэрвы і аколіцаў іхных;

 

jany, dawiedaŭšysia, uciakli ŭ likaonskija harady, Listru i Derbu, i ŭsiu nawakoł krainu, i tam abwiaščali ewaneliju.

І там былі, абяшчаючы дабравесьць.

 

I siadzieŭ u Listry adzin muž chwory na nohi, kulhawy z łona matki swajej, katory nikoli nie chadziŭ.

Сядзеў жа адзін мужчына ў Лістры, каторы не валодаў нагамі сваімі, кульгавы ад улоньня маці свае, каторы ніколі не хадзіў.

 

Jon słuchaŭ haworačaha Paŭła. Hety, hlanuŭšy na jaho i bačučy, što maje wieru, kab stacca zdarowym,

Гэты чуў Паўлу гукаючага, каторы, уцеміўшыся ў яго і бачачы, што ён меў веру дзеля ўздараўленьня,

 

skazaŭ wialikim hołasam: Ustań na twaje nohi prosta! I wyskačyŭ i chadziŭ.

Сказаў вялікім голасам: «Стань проста на ногі свае!» і ён ускочыў, і хадзіў.

 

Hramady-ž, kali ŭbačyli, što ŭčyniŭ Pawał, padniali swoj hołas, pa-likaonsku kažučy: Bahi, staŭšysia padobnymi da ludziej,zyjšli da nas.

Гурбы ж, абачыўшы, што Паўла ўчыніў, узьнялі галасы свае палікаонску, кажучы: «Багове, перакінуўшыся ў людзёў, зышлі да нас!»

 

I nazywali Barnabu Jupiteram, a Paŭła Merkurym, bo jon byŭ pawadyrom u słowie.

І назвалі Варнаву Зэўсам, а Паўлу Гэрмам, бо ён быў галоўны прамоўца.

 

Światar tak-ža Jupitera, byŭšaha pierad horadam, dastawiŭšy wały i wianki da bramaŭ, chacieŭ z narodam składać achwiaru.

Сьвятар жа Зэўсаў, што быў перад местам, прывёўшы валы і прынёсшы вянкі да брамы, хацеў з гурбамі абрачы аброк.

 

Kali ab hetym pačuli apostały Barnaba i Pawał, raździoršy adziežu swaju, jany skočyli ŭ hramady, kryčačy

Але апосталы, Варнава а Паўла, пачуўшы, разьдзерлі адзецьці свае і кінуліся да гурбаў, крычачы а кажучы:

 

i kažučy: Mužy, što wy heta robicie? I my jość śmiarotnyja, padobnyja da was ludzi; my abwiaščajem wam, kab wy ad hetych marnotaŭ nawiarnulisia da Boha žywoha, katory ŭčyniŭ nieba i ziamlu, i mora, i ŭsio, što ŭ ich jość;

«Мужы! нашто вы гэта робіце? і мы людзі, падобныя прыродаю да вас, і прыносім вам дабравесьць, каб навярнуць вас ад марнасьцяў гэтых да жывога Бога, Каторы ўчыніў неба й зямлю, і мора, і ўсе ў іх;

 

katory ŭ miłułych wiakoch dapuściŭ usim pahanam iści swaimi darohami.

Каторы ў мінулых пакаленьнях дазволіў усім народам хадзіць сваімі собскімі дарогамі,

 

Adnaka-ž nie pakinuŭ samoha siabie biez paświedčańnia, čyniačy dabro z nieba, dajučy daždžy i ŭradžajnyja časy, napaŭniajučy ježaj i radaściaj sercy našyja.

Хоць запраўды не пакінуў Сябе бязь сьветчаньня, дзеючы дабро й даючы зь неба дождж а ўродлівыя поры, поўнячы ежаю а пацехаю сэрцы вашыя».

 

I heta kažučy, ledź uspakoili hramady, kab im nie achwiarawali.

І, кажучы гэта ўсе, яны ледзь удзяржалі гурбы ад абраканьня ім.

 

A nadyjšli niekatoryja žydy z Antyochii i Ikonii i nahawaryŭšy hramady dy ŭkamienawaŭšy Paŭła, wywałakli za horad, dumajučy, što jon pamior.

Але прышлі Жыды з Антыёхі а Іконі, і пераканалі гурбы, і ўкаменавалі Паўлу, выцягнулі яго зь места, дапушчаючы, што ён памер.

 

Ale kali jaho abstupili wučni, jon ustaŭšy, uwajšoŭ u horad i na druhi dzień rušyŭ z Barnabaj u Derbu.

Як жа вучанікі абступілі яго, ён устаў і пайшоў да места, а назаўтрае пайшоў з Варнаваю да Дэрвы.

 

Kali-ž abwieścili ewaneliju henamu horadu i mnohich nawučyli, wiarnulisia ŭ Listru, i ŭ Ikoniju, i ŭ Antyochiju,

І абясьціўшы дабравесьць гэтаму месту, і прыдбаўшы шмат вучанікаў, зьвярнуліся да Лістры а Іконі а Антыёхі,

 

ućwiardžajučy dušy wučniaŭ i napaminajučy, kab trywali ŭ wiery, dy što praz mnoha ŭciśnieńniaŭ treba nam uwajści ŭ karaleŭstwa Božaje.

Мацуючы душы вучанікаў, захочуючы іх трываць у веры і навучаючы, што шмат якімі атугамі маем увыйсьці ў гаспадарства Божае.

 

I kali pastawili im świataraŭ u kožnym kaściele i pamalilisia z pastami, paručyli ich Panu, u katoraha ŭwieryli.

І прызначыўшы ім старшых у кажнай царкве, памаліўшыся з постам, паручылі іх Спадару, у Каторага ўверылі.

 

A prajšoŭšy Pizydyju, pryjšli ŭ Pamfiliju,

І, перайшоўшы перазь Пісыду, прышлі да Памфілі.

 

i skazaŭšy słowa Pana ŭ Perzie, pajšli ŭ Atliju,

І, кажучы слова ў Перзе, зышлі да Аталі;

 

a adtul adpłyli ŭ Antyochiju, adkul byli addadzieny łascy Božaj na sprawu, jakuju spoŭnili.

А стуль адплылі да Антыёхі, скуль былі паручаны ласцы Божай на працу, каторую й зьдзеялі.

 

A pryjšoŭšy i sabraŭšy kaścioł, raskazali, skolki ŭčyniŭ z imi Boh i što adčyniŭ pahanam dźwiery wiery.

І прыбыўшы, і зьбершы царкву, яны здалі лічбу ім з усяго, што Бог учыніў імі, і што Ён адчыніў паганам дзьверы веры.

 

I prabyli niemały čas z wučniami.

І заставаліся немалы час із вучанікамі.