Дзеі 26 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Яна Станкевіча → Рeraklad V. Hadleuski
І Аґрыпа сказаў Паўлу: «Дазволена тэ гукаць за сябе». Тады Паўла, выцягнуўшы руку сваю, адказаў на сваю абарону:
Ahryppa-ž skazaŭ da Paŭła: Dazwalajecca tabie hawaryć ab sabie samym. Tady Pawał, praciahnuŭšy ruku, pačaŭ baranicca.
«Каролю Аґрыпа, маю за шчасьце, што сядні магу бараніцца перад табою што да ўсяго, у чым мяне вінуюць Жыды,
Ja liču siabie ščaśliwym, karol Ahryppa, što prad taboju maju siahońnia baranić siabie ad usiaho, u čym mianie winawaciać žydy.
Асабліва затым, што ты ведамец усіх звычаёў а справаў сярод Жыдоў. Затым прашу цябе выслухаць мяне цярпліва.
Najbolš, što ty wiedaješ usio, i jakija jość u žydoŭ zwyčai i sprawy, dziela hetaha prašu, kab mianie ciarpliwa wysłuchaŭ.
Парадак жыцьця майго, каторае спачатку я праводзіў сярод народу свайго ў Ерузаліме, ад маладосьці ведамны ўсім Жыдом;
A žyćcio-to majo ad moładaści, jakoje było ad pačatku pasiarod majho narodu ŭ Jeruzalimie, wiedajuć usie žydy,
Яны здаўна ведаюць празь мяне, калі захочуць сьветчыць, што я жыў фарысэям, подле найстродшае сэкты ў нашай веры.
znajučy mianie ad pačatku (kali-b chacieli dać paświedčańnie), što pawodle najpeŭniejšaj sekty našaj relihii ja žyŭ jak faryzej.
І цяпер я стаю перад судам за спадзеву абятніцы, данае Богам айцом нашым,
A ciapier u nadziei abiacańnia, jakoje stałasia da ajcoŭ našych ad Boha, ja staju jak padsudny,
Каторай ужыцьцяўленьне спадзяюцца абачыць нашы двананцаць плямёнаў, шчыра служачы Богу дзень і ноч. Вось за гэтую спадзеву, каролю Аґрыпа, вінуюць мяне Жыды.
da jakoha spadziajucca dajści dwanaccać našych pakaleńniaŭ, słužačy ŭnačy i ŭdzień. Za hetu nadzieju, karol, winawaciać mianie žydy.
Чаму вы ўважаеце за непраўдападобнае ў вашых ачох, што Бог ускрышае мертвых?
Čamu niepadobnym da wiery ličycca ŭ was, kali Boh uskrašaje ŭmierłych?
Праўда, і я думаў, што маю шмат дзеяць супроці імені Ісуса Назарэцкага.
A ja-to dumaŭ, što ja pawinien zrabić mnoha praciŭnaha suproć imieni Jezusa Nazarenskaha.
Гэта я й рабіў у Ерузаліме: адзяржаўшы ўладу ад найвышшых сьвятароў, я шмат сьвятых замыкаў у вязьніцы і, як забівалі іх, я даваў свой голас.
Što ja i zrabiŭ u Jeruzalimie, uziaŭšy ŭładu ad archiświataraŭ, i mnoha światych ja zamknuŭ u wastrohach, a kali ich zabiwali, ja nasiŭ prysud.
І па ўсіх бажніцах я шмат разоў мучыў іх і сіліў блявузґаць; і, у надзвычайнай на іх злосьці, перасьледаваў нават і ў навонных местах.
I časta karajučy ich pa ŭsich bažnicach, ja prymušaŭ bluźnić, a praz mieru prociŭ ich šalejučy, ja praśledawaŭ až pa čužych haradoch.
Дзеля гэтага йдучы да Дамашку з уладаю а паручэньням ад найвышшых сьвятароў,
Kali na hetaje ja išoŭ u Damašak, z uładaju i dazwołam archiświataraŭ,
Серадня на дарозе я абачыў, каролю, зь неба сьвятліню, ясьнейшую за зьзяньне сонечнае, каторая засьвяціла навокал мяне й тых, што йшлі з імною.
ja ŭpoŭdzień uwidzieŭ u darozie, karol, jak światło z nieba nad jasnaść sonca aświaciła mianie i tych, što byli razam sa mnoju.
І, як усі мы палі на зямлю, я пачуў голас, што казаў імне гэбрэйскай моваю: "Саўле, Саўле, чаму перасьлядуеш ты Мяне? цяжка табе йсьці супроці восьцяў",
A kali my ŭsie ŭpali na ziamlu, pačuŭ ja hołas, haworačy da mianie ŭ žydoŭskaj mowie: "Šaŭle, Šaŭle, čamu ty mianie praśleduješ? Trudna tabie prociŭ ražna brykać".
А я сказаў: "Хто ты Спадару?" А Спадар сказаў: "Я Ісус, Каторага ты перасьлядуеш.
A ja skazaŭ: Chto ty jość, Panie? Pan-ža skazaŭ: "Ja jość Jezus, katoraha ty praśleduješ.
Але ўстань і стань на ногі свае, бо Я на тое зьявіўся табе, каб прызначыць цябе за слугу а сьветку таго, што ты бачыў і што Я аб’яўлю табе,
Ale padymisia i stań na nohi swaje, bo na toje ja źjawiŭsia tabie, kab pastawić ciabie słuhoju i świedkaj taho, što ty widzieŭ, i taho, ŭ čym tabie źjaŭlusia;
Выбаўляючы цябе зь люду гэтага і з народаў, да каторых пасылаю цябе,
wyrywajučy ciabie ad narodu i pahanaŭ, da katorych ja ciapier pasyłaju ciabie
Адчыніць вочы ім, каб яны абярнуліся ад цемні да сьвятліні і ад улады шайтана да Бога, каб вераю ў Мяне адзяржалі дараваньне грахоў і дзель із пасьвячанымі".
adčynić im wočy, kab źwiarnulisia ad ciemry da światła, a ad ułady djabła da Boha, kab atrymali adpuščeńnie hrachoŭ i ŭdzieł pamiž światymi praz wieru ŭ mianie".
Затым, каролю Арыпа, я ня быў непаслухмены гэтай нябёснай відзені;
Dziela hetaha, karol Ahryppa, ja nia byŭ niawierny niabiesnamu widzieńniu,
Але сьпярша жыхарам Дамашку а таксама Ерузаліму, адлі ўсяму краю Юдэйскаму а народам абяшчаў, каб каяліся й навярнуліся да Бога, робячы ўчынкі гожыя каяты.
ale abwiaščaju ja śpiarša tym, što jość u Damašku, i ŭ Jeruzalimie, i pa ŭsiej žydoŭskaj krainie, i pahanam, kab pakutywali i nawiarnulisia da Boha, čyniačy ŭčynki hodnyja pakuty.
За гэта Жыды, няўшы мяне ў сьвятыні, спрабавалі забіць мяне.
Dziela hetaj pryčyny žydy, schapiŭšy mianie, kali ja byŭ u światyni, imknulisia mianie zabić.
Але, адзяржаўшы помач ад Бога, яшчэ дагэтуль стаю, сьветчачы малым і вялікім, ня кажучы нічога іншага, як тое, што мела стацца, казанае прарокамі а Масеям,
Ale ŭspamožany pomačaj Boha ja staju až pa siahońniašni dzień, świedčučy i mienšamu i bolšamu, ničoha nia kažučy aproč taho, što hawaryli praroki, što maje być, i Majsiej:
Што меў Хрыстос цярпець і, першы ўскрэшшы зь мертвых, абясьціць сьвятліню люду і народам».
što Chrystus padlehły ciarpieńniu, što jon pieršy z uskrosšych maje abwiaščać światło narodu i pahanam.
І, як ён адказаў на абарону сваю ад усяго, Фэст кажа вялікім голасам: «Шалееш ты, Паўле! шмат навукі да шалу прыводзе цябе».
Kali jon heta hawaryŭ i baraniŭsia, Fest skazaŭ wialikim hołasam: Ty šaleješ, Paŭle, wialikaja nawuka dawodzić ciabie da šału.
Але Паўла сказаў: «Я не шалёны, найпачэсьліўшы Фэеьце, але выказую словы праўды а здаровага розуму;
A Pawał skazaŭ: Ja nie šaleju, wysokadastojny Feście, ale hawaru słowy praŭdy i razwahi.
Бо ведае праз гэта кароль, перад каторым свабодна гукаю; бо я пераканаўшыся, што ад яго нічога з гэтага не схавана, бо ня ў куце гэта дзеялася.
Bo ab hetym wiedaje karol, da katoraha i hawaru śmieła, bo dumaju, što ničoha z hetaha ad jaho nie zakryta. Bo ničoha z hetaha nia dziejałasia ŭ kutku.
Ці верыш ты, каролю Аґрыпа, прарокам? ведаю, што верыш».
Ci wieryš, karol Ahryppa, prarokam? Wiedaju, što wieryš.
Тады Аґрыпа сказаў Паўлу: «За малым ты не пераканаў мяне стаць хрысьцянінам».
Ahryppa-ž da Paŭła: Pamału prakanaješ mianie stacca chryścijaninam.
А Паўла сказаў: «Маліў бы я Бога, каб ці мала, ці шмат, не адно ты, але ўсі, што слухаюць мяне сядні, сталі такімі, як Я, з выняткам гэтых залезаў».
A Pawał: Ja žadaju ŭ Boha, kab i ŭ małym i ŭ wialikim, nia tolki ty, ale i ŭsie, katoryja słuchajuć, stalisia siahońnia takimi, jakim i ja jość, aproč hetych putaŭ.
І ўстаў кароль, і вайвода, і Верніка, і тыя, што сядзелі зь імі;
I ŭstaŭ karol, i načalnik, i Wernika, i katoryja siadzieli z imi.
І, адышоўшы, яны гукалі мяжсобку, кажучы: «Гэты чалавек нічога гожага сьмерці альбо зялезаў не зрабіў».
I adyjšoŭšy, hawaryli pamiž saboju, kažučy: Što ničoha nia ŭčyniŭ hety čaławiek hodnaha śmierci abo putaŭ.
І сказаў Аґрыпа Фэсту: «Гэты чалавек мог бы быць звольнены, калі б ён не адазваўся да цэсара».
A Ahryppa skazaŭ Festu: Hety čaławiek moh być zwolnieny, kab nie apelawaŭ da cezara.
