Дзеі 26 разьдзел

 

 

Агрыпа ж прамовіў да Паўла: «Дазваляецца табе гаварыць за сябе». Тады Павал, выцягнуўшы руку, адказаў:

 

Ahryppa-ž skazaŭ da Paŭła: Dazwalajecca tabie hawaryć ab sabie samym. Tady Pawał, praciahnuŭšy ruku, pačaŭ baranicca.

«Валадару Агрыпа, я ўважаю сябе шчасьлівым, маючы сёньня адказваць перад табою адносна ўсяго, што закідаюць мне Юдэі,

 

Ja liču siabie ščaśliwym, karol Ahryppa, što prad taboju maju siahońnia baranić siabie ad usiaho, u čym mianie winawaciać žydy.

тым больш, што ты знаўца ўсіх звычаяў Юдэйскіх і спрэчак. Дзеля гэтага прашу цябе выслухаць мяне доўгацярпліва.

 

Najbolš, što ty wiedaješ usio, i jakija jość u žydoŭ zwyčai i sprawy, dziela hetaha prašu, kab mianie ciarpliwa wysłuchaŭ.

Дык вось, усё жыцьцё маё ад юнацтва, якое ад пачатку праходзіла сярод народу майго ў Ерусаліме, ведаюць усе Юдэі.

 

A žyćcio-to majo ad moładaści, jakoje było ad pačatku pasiarod majho narodu ŭ Jeruzalimie, wiedajuć usie žydy,

Ведаючы мяне раней, калі захочуць, засьведчаць, што я жыў як фарысэй паводле найдасканалейшага накірунку набажэнства нашага.

 

znajučy mianie ad pačatku (kali-b chacieli dać paświedčańnie), što pawodle najpeŭniejšaj sekty našaj relihii ja žyŭ jak faryzej.

І цяпер я стаю, як падсудны, за надзею на абяцаньне, дадзенае бацькам нашым ад Бога,

 

A ciapier u nadziei abiacańnia, jakoje stałasia da ajcoŭ našych ad Boha, ja staju jak padsudny,

асягнуць якое спадзяюцца дванаццаць каленаў нашых, служачы ўночы і ўдзень безупынна. За гэтую надзею і абвінавачваюць мяне Юдэі, валадару Агрыпа!

 

da jakoha spadziajucca dajści dwanaccać našych pakaleńniaŭ, słužačy ŭnačy i ŭdzień. Za hetu nadzieju, karol, winawaciać mianie žydy.

Што? Вы судзіце, што неверагодна, каб Бог уваскрашаў мёртвых?

 

Čamu niepadobnym da wiery ličycca ŭ was, kali Boh uskrašaje ŭmierłych?

Дык і я думаў у сабе, што я мушу шмат зрабіць супраць імя Ісуса з Назарэту,

 

A ja-to dumaŭ, što ja pawinien zrabić mnoha praciŭnaha suproć imieni Jezusa Nazarenskaha.

што і рабіў у Ерусаліме, і, узяўшы ўладу ад першасьвятароў, я шмат сьвятых замыкаў у вязьніцу, і як іх забівалі, я даваў голас.

 

Što ja i zrabiŭ u Jeruzalimie, uziaŭšy ŭładu ad archiświataraŭ, i mnoha światych ja zamknuŭ u wastrohach, a kali ich zabiwali, ja nasiŭ prysud.

І па ўсіх сынагогах, шмат караючы іх, я прымушаў іх блюзьніць, і, яшчэ больш разьярыўшыся супраць іх, перасьледаваў нават і ў чужых гарадах.

 

I časta karajučy ich pa ŭsich bažnicach, ja prymušaŭ bluźnić, a praz mieru prociŭ ich šalejučy, ja praśledawaŭ až pa čužych haradoch.

І з гэтым ідучы ў Дамаск, з уладаю і дазволам ад першасьвятароў,

 

Kali na hetaje ja išoŭ u Damašak, z uładaju i dazwołam archiświataraŭ,

пасярод дня, валадару, убачыў я на шляху сьвятло з неба, ярчэйшае за зьзяньне сонца, якое асьвяціла мяне і тых, што ішлі са мной.

 

ja ŭpoŭdzień uwidzieŭ u darozie, karol, jak światło z nieba nad jasnaść sonca aświaciła mianie i tych, što byli razam sa mnoju.

А калі ўсе мы ўпалі на зямлю, я пачуў голас, які гаварыў да мяне і казаў на гебрайскай мове: “Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне? Цяжка табе супраць ражна ўпірацца”.

 

A kali my ŭsie ŭpali na ziamlu, pačuŭ ja hołas, haworačy da mianie ŭ žydoŭskaj mowie: "Šaŭle, Šaŭle, čamu ty mianie praśleduješ? Trudna tabie prociŭ ražna brykać".

А я сказаў: “Хто Ты, Госпадзе?” Ён жа сказаў: “Я — Ісус, Якога ты перасьледуеш;

 

A ja skazaŭ: Chto ty jość, Panie? Pan-ža skazaŭ: "Ja jość Jezus, katoraha ty praśleduješ.

але паўстань і стань на ногі твае, бо Я дзеля таго зьявіўся табе, каб выбраць цябе паслугачом і сьведкам таго, што ты бачыў і што Я зьяўлю табе,

 

Ale padymisia i stań na nohi swaje, bo na toje ja źjawiŭsia tabie, kab pastawić ciabie słuhoju i świedkaj taho, što ty widzieŭ, i taho, ŭ čym tabie źjaŭlusia;

вырываючы цябе з народу гэтага і паганаў, да якіх цяпер пасылаю цябе,

 

wyrywajučy ciabie ad narodu i pahanaŭ, da katorych ja ciapier pasyłaju ciabie

каб адчыніць вочы іхнія, зьвярнуць ад цемры да сьвятла і ад улады шатана да Бога, каб праз веру ў Мяне атрымалі адпушчэньне грахоў і жэрабя сярод асьвечаных”.

 

adčynić im wočy, kab źwiarnulisia ad ciemry da światła, a ad ułady djabła da Boha, kab atrymali adpuščeńnie hrachoŭ i ŭdzieł pamiž światymi praz wieru ŭ mianie".

Адгэтуль, валадару Агрыпа, я ня быў непаслухмяным відзежу нябеснаму,

 

Dziela hetaha, karol Ahryppa, ja nia byŭ niawierny niabiesnamu widzieńniu,

але абвяшчаў спачатку жыхарам Дамаску і Ерусаліму, а пасьля ўсёй краіны Юдэйскай і паганам, каб навярнуліся і зьвярнуліся да Бога, робячы ўчынкі, вартыя навяртаньня.

 

ale abwiaščaju ja śpiarša tym, što jość u Damašku, i ŭ Jeruzalimie, i pa ŭsiej žydoŭskaj krainie, i pahanam, kab pakutywali i nawiarnulisia da Boha, čyniačy ŭčynki hodnyja pakuty.

За гэта Юдэі спрабавалі забіць мяне, схапіўшы ў сьвятыні.

 

Dziela hetaj pryčyny žydy, schapiŭšy mianie, kali ja byŭ u światyni, imknulisia mianie zabić.

Але я, атрымаўшы дапамогу ад Бога, да гэтага дня стаю, сьведчачы малому і вялікаму, нічога звыш ня кажучы, як што гаварылі Прарокі і Майсей, што мае стацца:

 

Ale ŭspamožany pomačaj Boha ja staju až pa siahońniašni dzień, świedčučy i mienšamu i bolšamu, ničoha nia kažučy aproč taho, što hawaryli praroki, što maje być, i Majsiej:

што Хрыстос мае пакутаваць і, як Першы з уваскрасеньня мёртвых, мае прапаведаваць сьвятло народу [гэтаму] і паганам».

 

što Chrystus padlehły ciarpieńniu, što jon pieršy z uskrosšych maje abwiaščać światło narodu i pahanam.

А калі ён гэтак адказваў, прамовіў Фэст моцным голасам: «Ты вар’яцееш, Павал! Вялікая вучонасьць даводзіць цябе да шаленства».

 

Kali jon heta hawaryŭ i baraniŭsia, Fest skazaŭ wialikim hołasam: Ty šaleješ, Paŭle, wialikaja nawuka dawodzić ciabie da šału.

А той кажа: «Не вар’яцею, вяльможны Фэсьце, але прамаўляю словы праўды і здаровага розуму,

 

A Pawał skazaŭ: Ja nie šaleju, wysokadastojny Feście, ale hawaru słowy praŭdy i razwahi.

бо разумее гэта валадар, перад якім я гавару адважна, бо перакананы, што нішто з гэтага перад ім ня ўтоілася, бо нічога з гэтага ў закуцьці ня дзеялася.

 

Bo ab hetym wiedaje karol, da katoraha i hawaru śmieła, bo dumaju, što ničoha z hetaha ad jaho nie zakryta. Bo ničoha z hetaha nia dziejałasia ŭ kutku.

Ці верыш ты Прарокам, валадару Агрыпа? Ведаю, што верыш».

 

Ci wieryš, karol Ahryppa, prarokam? Wiedaju, što wieryš.

Агрыпа ж прамовіў да Паўла: «Ты мала не пераканаў мяне стацца Хрысьціянінам!»

 

Ahryppa-ž da Paŭła: Pamału prakanaješ mianie stacca chryścijaninam.

А Павал сказаў: «Маліў бы я Бога, каб памалу ці памногу, ня толькі ты, але і ўсе, што слухаюць мяне сёньня, сталіся такімі, як і я, акрамя гэтых путаў».

 

A Pawał: Ja žadaju ŭ Boha, kab i ŭ małym i ŭ wialikim, nia tolki ty, ale i ŭsie, katoryja słuchajuć, stalisia siahońnia takimi, jakim i ja jość, aproč hetych putaŭ.

І калі сказаў ён гэтае, устаў валадар, і ваявода, і Бэрніка, і тыя, што з імі сядзелі,

 

I ŭstaŭ karol, i načalnik, i Wernika, i katoryja siadzieli z imi.

і, адыйшоўшыся ў бок, гаварылі паміж сабою, кажучы, што нічога, вартага сьмерці або путаў ня робіць чалавек гэты.

 

I adyjšoŭšy, hawaryli pamiž saboju, kažučy: Što ničoha nia ŭčyniŭ hety čaławiek hodnaha śmierci abo putaŭ.

А Агрыпа сказаў Фэсту: «Можна было вызваліць гэтага чалавека, калі б ён не прызваў цэзара».

 

A Ahryppa skazaŭ Festu: Hety čaławiek moh być zwolnieny, kab nie apelawaŭ da cezara.