Дзеі 9 разьдзел

 

 

Саўл жа, яшчэ дыхаючы пагрозай і забойствам на вучняў Госпадавых, падыйшоў да першасьвятара

 

A Šawał, dušučy jašče pahrozami i zabojstwam prociŭ wučniaŭ Pana, pryjšoŭ da archiświatara

і прасіў у яго лісты ў Дамаск да сынагогаў, каб, калі знойдзе некага, хто ёсьць на гэтым шляху, як мужчынаў, так і жанчынаў, зьвязаўшы, весьці ў Ерусалім.

 

i prasiŭ u jaho piśmaŭ u Damašak da bažnic, kab jeśli-b kaho znajšoŭ hetaha šlachu mužoŭ i žančyn, źwiazanych prywioŭ u Jeruzalim.

А калі ён ішоў, сталася, як ён наблізіўся да Дамаску, што неспадзявана агарнула яго сьвятло з неба.

 

A kali byŭ u darozie, stałasia, što prybližaŭsia da Damašku. I raptam aświaciła jaho nawokał świetłaść z nieba;

І, упаўшы на зямлю, ён пачуў голас, які гаварыў яму: «Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне?»

 

i ŭpaŭšy na ziamlu, pačuŭ hołas da jaho kažučy: Šawał, Šawał, čamu ty mianie praśleduješ?

Ён жа сказаў: «Хто Ты, Госпадзе?» А Госпад сказаў: «Я — Ісус, Якога ты перасьледуеш. Цяжка табе супраць ражна ўпірацца».

 

Jon skazaŭ: Chto ty jość Panie? A toj: Ja jość Jezus, katoraha ty praśleduješ. Trudna tabie prociŭ ražna brykać.

І ён, дрыжучы і жахаючыся, сказаў: «Госпадзе, што хочаш, каб я рабіў?» І Госпад [кажа] да яго: «Устань і ідзі ў горад, і будзе табе сказана, што ты мусіш рабіць».

 

A dryžačy i asłupianieŭšy, jon skazaŭ: Panie, što chočaš, kab ja rabiŭ?

А мужы, якія спадарожнічалі яму, стаялі аслупянеўшы, чуючы голас, а нікога ня бачачы.

 

A Pan da jaho: Ustań i ŭwajdzi ŭ horad, i tam skažuć tabie, što treba tabie rabić. Tyja-ž mužy, što z im padarožničali, stajali asłupianieŭšy, čujučy, praŭda, hołas, ale nikoha nia bačačy.

Саўл жа ўстаў з зямлі, і, адчыніўшы вочы свае, нікога ня бачыў; і ўзяўшы за руку, увялі яго ў Дамаск.

 

I ŭstaŭ Šawał z ziamli, i adčyniŭšy wočy, nikoha nia widzieŭ. I wiadučy jaho za ruki, uwiali ŭ Damašak.

І тры дні ён ня бачыў, і ня еў, і ня піў.

 

I byŭ tam praz try dni nia widziačy, i nia jeŭ i nia piŭ.

Быў жа ў Дамаску адзін вучань на імя Ананія. І сказаў да яго Госпад у відзежы: «Ананія!» Ён жа сказаў: «Вось я, Госпадзе!»

 

Byŭ-ža adzin wučań u Damašku, na imia Ananij. I skazaŭ da jaho Pan u widzieńni: Ananij! Jon-ža skazaŭ: Woś ja, Panie.

А Госпад да яго: «Устаўшы, ідзі на вуліцу, называную Простай, і ў доме Юды пашукай Тарсяніна на імя Саўл, бо вось, ён моліцца

 

A Pan da jaho: Ustań i idzi na wulicu, što zawiecca prostaja i šukaj u domie Judy Šaŭła pa imiani, Tarsianina, bo woś jon molicca.

і бачыў у відзежы мужа на імя Ананія, які ўвайшоў і ўсклаў на яго руку, каб ён зноў бачыў».

 

(A widzieŭ jon muža, na imia Ananija, uwachodziačaha i ŭkładajučaha na jaho ruki, kab atrymaŭ zrok).

Ананія ж адказаў: «Госпадзе, я чуў ад многіх пра мужа гэтага, колькі ліха ўчыніў ён сьвятым Тваім у Ерусаліме;

 

Ananij-ža adkazaŭ: Panie, ja čuŭ ad mnohich ab hetym mužu, skolki błahoha jon zrabiŭ światym twaim u Jeruzalimie;

і тут ён мае ўладу ад першасьвятароў зьвязваць усіх, хто прызывае імя Тваё».

 

i tut jon maje ŭładu ad archiświataraŭ wiazać usich, katoryja pryzywajuć imia twajo.

А Госпад сказаў да яго: «Ідзі, бо ён — Мая выбраная пасудзіна, каб несьці імя Маё перад паганамі, і валадарамі, і сынамі Ізраіля,

 

A Pan skazaŭ da jaho: Idzi, bo jon jość dla mianie wybranaja pasudzina, kab nasiŭ imia majo pierad narodami i karalami i synami Izraila;

бо Я пакажу яму, колькі ён мусіць перацярпець за імя Маё».

 

bo ja jamu pakažu, skolki treba jamu ciarpieć za imia majo.

Ананія пайшоў, і ўвайшоў у той дом, і, усклаўшы на яго рукі, сказаў: «Саўле, браце, Госпад паслаў мяне, Ісус, Які зьявіўся табе на дарозе, па якой ты ішоў, каб ты зноў бачыў і напоўніўся Духам Сьвятым».

 

I pryjšoŭ Ananij, i ŭwajšoŭ u dom, i ŭzłažyŭšy jamu ruki, skazaŭ: Šaŭle, bracie, Pan Jezus, katory źjawiŭsia tabie ŭ darozie, katoraj ty išoŭ, pasłaŭ mianie, kab ty widzieŭ i byŭ napoŭnieny Ducham światym.

І адразу нібы луска апала з вачэй ягоных, і стаў бачыць у той жа момант, і, устаўшы, быў ахрышчаны,

 

I zaraz-ža apali z wačej jahonych byccam łuski i atrymaŭ zrok; i ŭstaŭšy, byŭ achryščany.

і, прыняўшы ежу, умацаваўся. І быў Саўл колькі дзён з вучнямі, што ў Дамаску,

 

I pryniaŭšy ježu, pamacnieŭ.I byŭ z wučniami, jakija byli ŭ Damašku, praz niekalki dzion.

і адразу абвяшчаў у сынагогах Хрыста, што Ён ёсьць Сын Божы.

 

I zaraz abwiaščaŭ u bažnicach Jezusa, što jon jość Syn Božy.

А ўсе, хто чуў, дзівіліся і казалі: «Ці ня гэта той самы, які нішчыў у Ерусаліме тых, хто прызывае імя гэтае, і сюды прыйшоў дзеля таго, каб іх, зьвязаўшы, весьці да першасьвятароў?»

 

Staŭpianieli-ž usie, katoryja słuchali, i kazali: Ci-ž heta nia toj, što ŭ Jeruzalimie wyhublaŭ tych, katoryja pryzywali imia hetaje. I siudy patoje pryjšoŭ, kab ich źwiazanych wieści da archiświataraŭ?

А Саўл больш умацоўваўся і трывожыў Юдэяў, якія жылі ў Дамаску, даводзячы, што Гэты [Ісус] ёсьць Хрыстос.

 

A Šawał štoraz bolej macnieŭ i biantežyŭ žydoŭ, katoryja žyli ŭ Damašku, ćwierdziačy, što hety jość Chrystus.

Калі ж споўнілася даволі дзён, Юдэі зрабілі нараду, каб забіць яго.

 

Kali-ž prajšło mnoha dzion, žydy zrabili razam naradu, kab jaho zabić;

А Саўл даведаўся пра змову іхнюю. І яны сачылі ля брамаў дзень і ноч, каб яго забіць.

 

ale stali wiedamymi Šaŭłu ich podstupy. Jany-ž pilnawali i bramaŭ i dzień i noč, kab jaho zabić.

А вучні, узяўшы яго, уначы спусьцілі праз мур у кашы.

 

Ale wučni, uziaŭšy jaho ŭnačy, wypuścili jaho praz mur, spuskajučy ŭ kašy.

Прыйшоўшы ж у Ерусалім, Саўл спрабаваў прыстаць да вучняў, і ўсе баяліся яго, ня верачы, што ён — вучань.

 

Kali-ž pryjšoŭ u Jeruzalim, staraŭsia dałučycca da wučniaŭ, ale ŭsie bajalisia jaho, nia wieručy, kab jon byŭ wučniem.

А Барнаба, узяўшы яго, прывёў да апосталаў і распавёў ім, як у дарозе той бачыў Госпада, і што Ён гаварыў яму, і як ён у Дамаску адважна гаварыў у імя Ісуса.

 

Ale Barnaba, uziaŭšy jaho, prywioŭ da apostałaŭ i raskazaŭ im, jak jon u darozie widzieŭ Pana i što hawaryŭ jamu, i jak u Damašku śmieła wystupaŭ u imia Jezusa.

І быў ён разам з імі, уваходзячы і выходзячы ў Ерусалім, і адважна гаворачы ў імя Госпада Ісуса.

 

I prabywaŭ z imi ŭ Jeruzalimie, uwachodziačy i wychodziačy, i śmieła wystupajučy ŭ imia Pana.

Гаварыў таксама і спрачаўся з эліністамі, а тыя намагаліся яго забіць.

 

Hawaryŭ tak-ža z pahanami i sporyŭ z hrekami, ale jany chacieli jaho zabić.

Браты ж, даведаўшыся, вывелі яго ў Цэзарэю і выправілі яго ў Тарс.

 

Braty, dawiedaŭšysia ab hetym, adwiali jaho ŭ Cezareju i adasłali ŭ Tars.

А цэрквы па ўсёй Юдэі, і Галілеі, і Самарыі мелі супакой, будуючыся і ходзячы ў страху Госпадавым, і праз пацяшэньне Духа Сьвятога памнажаліся.

 

A Kaścioł pa ŭsiej Judei i Halilei i Samaryi mieŭ supakoj, i budawaŭsia, chodziačy ŭ strachu Pana, i napŭniaŭsia paciašeńniem Ducha światoha.

Сталася ж, што Пётар, абыходзячы ўсіх, прыйшоў і да сьвятых, што жылі ў Лідзьдзе.

 

I stałasia, što Piotr, kali abchodziŭ usich, pryjšoŭ da swaich, što žyli ŭ Lidździe.

Знайшоў жа ён там аднаго чалавека, на імя Энэй, які восем гадоў ляжаў у ложку, бо быў спараліжаваны.

 

Znajšoŭ-ža tam adnaho čaławieka, na imia Enej, ad waśmi hadoŭ lažačaha na łožy, katory byŭ sparalizawany.

І сказаў яму Пётар: «Энэй, цябе аздараўляе Ісус Хрыстос; устань і пасьцялі сабе». І ён адразу ўстаў.

 

I skazaŭ jamu Piotr: Enej, azdaraŭlaje ciabie Pan Jezus Chrystus, ustań i paściali sabie. I jon zaraz-ža ŭstaŭ.

І бачылі яго ўсе, што жылі ў Лідзьдзе і Сароне, якія зьвярнуліся да Госпада.

 

I byčyli jaho ŭsie, što žyli ŭ Lidździe i ŭ Saronie; jany nawiarnulisia da Pana.

А ў Ёппе была адна вучаніца, на імя Табіта, што ў перакладзе азначае Сарна. Яна была поўная добрых учынкаў і міласьцінаў, якія рабіла.

 

A była ŭ Joppie adna wučanica, na imia Tabita, što pierałožanaje značyć Sarna. Jana była poŭnaja dobrych čynaŭ i dareńniaŭ, jakija čyniła.

Сталася ж у тыя дні, што, занядужаўшы, яна памерла. Яе памылі і палажылі ў залі.

 

I stałasia ŭ tyja dni, što zachwareŭšy pamiarła. Abmyŭšy jaje, pałažyli jaje ŭ światlicy.

А як Лідда была блізка ад Ёппы, дык вучні, пачуўшы, што там Пётар, паслалі двух мужоў да яго, просячы прыйсьці да іх не марудзячы.

 

A jak Lidda blizka była ad Joppy, wučni pačuŭšy, što ŭ joj jość Piotr, pasłali da jaho dwuch mužoŭ, prosiačy: Nie marudź pryjści da nas.

Устаўшы, Пётар прыйшоў да іх, і, як прыйшоў, завялі яго ў залю; і сталі перад ім усе ўдовы, галосячы і паказваючы вопраткі і адзеньне, якія паспраўляла Сарна, як была з імі.

 

I ŭstaŭšy Piotr, pajšoŭ z imi. I kali pryjšoŭ, zawiali jaho ŭ światlicu; i abstupili jaho ŭsie ŭdowy, płačučy i pakazwajučy jamu sukni i wopratki, jakija rabiła dla ich Sarna.

А Пётар, выслаўшы ўсіх вонкі, укленчыўшы, маліўся і, зьвярнуўшыся да цела, сказаў: «Табіта, устань!» Яна ж адчыніла вочы свае і, убачыўшы Пятра, села.

 

Wyprawiŭšy-ž usich proč, Piotr staŭšy na kaleni maliŭsia; i źwiarnuŭšysia da cieła, skazaŭ: Tabita, ustań. A jana adčyniła wočy swaje i ŭbačyŭšy Piatra sieła.

А ён, даўшы ёй руку, падняў яе і, клікнуўшы сьвятых і ўдоваў, паставіў яе перад імі жывую.

 

I daŭšy jej ruku, padniaŭ jaje. I paklikaŭšy światych i ŭdowy, addaŭ jaje žywuju.

І сталася ведама па ўсёй Ёппе, і многія паверылі ў Госпада.

 

I stała wiedama pa ŭsiej Joppie, i mnohija ŭwieryli ŭ Pana.

Сталася ж, што ён даволі дзён заставаўся ў нейкага Сымона гарбара.

 

I stałasia, što praz mnoha dzion prabywaŭ u Joppie, u niejkaha Symona, harbara.