Дзеі 25 разьдзел

 

 

Фэст, прыйшоўшы ў сваю правінцыю, праз тры дні ўзыйшоў з Цэзарэі ў Ерусалім.

 

Dyk Fest, prybiŭšy ŭ prawincyju, paśla troch dzion adbyŭ z Cezarei ŭ Jeruzalim.

А першасьвятары і першыя з Юдэяў выступілі перад ім супраць Паўла і малілі яго,

 

I byli pryjšoŭšy da jaho archiświatary i pieršyja z žydoŭ prociŭ Paŭła, i prasili jaho,

просячы ў яго ласкі, каб ён выклікаў [Паўла] ў Ерусалім, учыніўшы змову, каб забіць яго ў дарозе.

 

žadajučy łaski prociŭ jaho, kab zahadaŭ jaho prywieści ŭ Jeruzalim, majučy na mecie podstupy, kab jaho zabić u darozie.

Тады Фэст адказаў, што Паўла пільнуюць у Цэзарэі, а сам ён мае неўзабаве выйсьці [туды].

 

Ale Fest adkazaŭ, što Paŭła ścierahuć u Cezarei, jon-ža maje chutka wyjechać.

«Дык хто з вас можа, — кажа ён, — няхай ідуць [са мною], і, калі ёсьць нешта на чалавеку гэтым, няхай яго вінавацяць».

 

Dyk katoryja z was, kaža, majuć mahčymaść, niachaj, pajechaŭšy razam, kali jość u mužy jakaja wina, winawaciać jaho.

А прабыўшы ў іх больш за дзесяць дзён, зыйшоў у Цэзарэю і на заўтра, сеўшы на судовым пасадзе, загадаў прывесьці Паўла.

 

Pabyŭšy-ž u ich nia bolej jak wosiem abo dziesiać dzion, wiarnuŭsia ŭ Cezareju i na druhi dzień sieŭ u trybunale i zahadaŭ pryjewieści Paŭła.

Калі ж той прыйшоў, абступілі яго Юдэі, якія прыйшлі з Ерусаліму, прыносячы супраць Паўла шмат цяжкіх абвінавачваньняў, якіх не маглі давесьці.

 

Kali jon byŭ prywiedzieny, abstupili jaho žydy, što byli pryjšoŭšy z Jeruzalimu, zakidajučy mnoha ciažkich prawinaŭ, jakich nie mahli dakazać.

Ён жа адказваў, што ні ў чым не саграшыў ані супраць Закону Юдэйскага, ані супраць сьвятыні, ані супраць цэзара.

 

Pawał baraniŭsia: što ja nie sahrašyŭ ničoha ani prociŭ žydoŭskaha zakonu, ani prociŭ światyni, ani prociŭ cezara.

А Фэст, хочучы зрабіць ласку Юдэям, адказваючы Паўлу, сказаў: «Ці хочаш, узыйшоўшы ў Ерусалім, там быць суджаны мною за гэта?»

 

Ale Fest, chočučy akazać łasku žydom, adkazwajučy Paŭłu, skazaŭ: Chočaš jechać u Jeruzalim i tam za heta być sudžanym pierada mnoju?

А Павал сказаў: «Я стаю перад судовым пасадам цэзара, дзе я мушу быць суджаным. Юдэяў нічым я ня скрыўдзіў, як і ты добра ведаеш.

 

Pawał-ža skazaŭ: Ja staju pierad trybunałam cezara, tam mianie treba sudzić. Žydom ja kryŭdy nie zrabiŭ, jak ty lepš wiedaješ.

Бо калі я зрабіў нейкую крыўду і нешта, вартае сьмерці, не адмаўляюся памерці; а калі няма нічога, у чым яны мяне вінавацяць, ніхто ня можа выдаць ім мяне. Прызываю [суд] цэзара!»

 

Bo kali-b zrabiŭ kryŭdu abo ŭčyniŭ niešta hodnaje śmierci, ja nie adkazwajusia pamiorci. Ale kali niama ničoha z taho, u čym jany mianie winawaciać, nichto nia moža mianie im padaryć. Apeluju da cezara.

Тады Фэст, пагутарыўшы з радаю, адказаў: «Прызываеш цэзара? Да цэзара пойдзеш».

 

Tady Fest, pahawaryŭšy z Radaj, adkazaŭ: Da cezara ty apelawaŭ, da cezara pojdzieš.

А калі мінула некалькі дзён, валадар Агрыпа і Бэрніка прыйшлі ў Цэзарэю прывітаць Фэста.

 

Kali-ž prajšło niekalki dzion, karol Ahryppa i Wernika prybyli ŭ Cezareju, kab prywitać Festa.

Калі ж былі яны там шмат дзён, Фэст прадставіў валадару справу Паўла, кажучы: «Ёсьць нейкі чалавек, пакінуты Фэліксам як вязень,

 

I kali prabyli tam mnoha dzion, Fest dałažyŭ karalu ab Paŭle, kažučy: Adzin muž jość astaŭleny Feliksam u wastrozie.

супраць якога, калі я быў у Ерусаліме, выступалі першасьвятары і старшыні юдэйскія, просячы прысуду на яго.

 

Na jaho, kali ja byŭ u Jeruzalimie, pryjšli da mianie archiświatary i staršyja žydoŭskija, žadajučy prociŭ jaho asudžeńnia.

Я адказаў ім, што ў Рымлянаў няма звычаю выдаваць нейкага чалавека на сьмерць перш, чым вінавачаны будзе мець перад абліччам [сваім] абвінавальнікаў і атрымае месца дзеля абароны ад абвінавачваньня.

 

Ja im adkazaŭ, što ŭ rymlan niama zwyčaju asudžać jakoha čaławieka, pierš čym toj, katoraha winawaciać, budzie mieć prysutnych abwinicielaŭ i atrymaje miesca na abaronu, kab ačyścicca ad prastupkaŭ.

Дык калі яны зыйшліся, я, ня робячы аніякай затрымкі, на другі дзень, сеўшы на судовы пасад, загадаў прывесьці гэтага чалавека.

 

Dyk kali jany siudy zyjšlisia biaz nijakaha adkładu, ja na nastupny dzień, sieŭšy ŭ trybunale, zahadaŭ prywiaści muža.

Абвінавальнікі, абступіўшы яго, не прынесьлі супраць яго аніякае віны, якой я спадзяваўся,

 

Staŭšy abwinicieli, nie pryniaśli na jaho nijakaj winy z tych, u katorych ja padazrawaŭ błahoje.

а мелі яны з ім нейкія спрэчкі пра іхнюю рэлігію і пра нейкага памёршага Ісуса, пра Якога Павал цьвердзіў, што Ён жывы.

 

Ale mieli prociŭ jaho niejkija sprawy ab swaim wierawańni i ab niejkim pamioršym Jezusie, ab katorym ćwiardziŭ Pawał, što žywie.

Зьбянтэжаны гэтай спрэчкаю, я сказаў, ці хоча ён ісьці ў Ерусалім і там быць суджаным за гэта.

 

Ja-ž, nie raźbirajučysia ŭ hetaj sprawie, kazaŭ, što ci chacieŭ-by jon iści ŭ Jeruzalim i tam za hetaje być sudžanym.

А як Павал запатрабаваў, каб яго пільнавалі дзеля разгляду Аўгуста, я загадаў пільнаваць яго, пакуль не пашлю яго да цэзара».

 

Ale kali Pawał apelawaŭ, kab jaho zachawać na razhlad Aŭhusta, ja zahadaŭ zachawać jaho, pakul nie adašlu da cezara.

Агрыпа ж мовіў да Фэста: «Хацеў бы і я сам пачуць гэтага чалавека». А той кажа: «Заўтра пачуеш яго».

 

Ahryppa-ž skazaŭ da Festa: Ja i sam chacieŭ-by pasłuchać čaławieka. Zaŭtra, skazaŭ, pačuješ jaho.

Дык на заўтра, калі Агрыпа і Бэрніка прыйшлі з вялікай пышнасьцю і ўвайшлі ў судовую залю разам з тысячнікамі і найпаважнейшымі мужамі гораду, на загад Фэста быў прыведзены Павал.

 

Na druhi-ž dzień, kali pryjšoŭ Ahryppa i Wernika z wialikaj pyšnaściaj i ŭwajšli ŭ pasłuchalniu z tysiačnikami i pawažaniejšymi mužami horadu, pa zahadu Festa byŭ prywiedzieny Pawał.

І прамовіў Фэст: «Валадару Агрыпа і ўсе прысутныя з намі мужы! Вы бачыце таго, адносна якога ўсё мноства Юдэйскае прасіла мяне і ў Ерусаліме, і тут, крычучы, што не належыцца яму больш жыць.

 

I skazaŭ Fest: Karol Ahryppa i ŭsie mužy, što razam z nami prystutny, wy bačycie hetaha, katoraha ŭsio mnostwa žydoŭ žadała ad mianie ŭ Jeruzalimie, prosiačy i kryčučy, što treba, kab jon bolej nia žyŭ.

Але я не спасьцярог, каб ён зрабіў нешта вартае сьмерці, і як ён сам прызваў Аўгуста, я судзіў паслаць яго.

 

Ale ja paznaŭ, što jon nie dapuściŭsia ničoha hodnaha śmierci. A kali jon sam apelawaŭ da Aŭhusta, ja razsudziŭ pasłać.

Ды ня маю нічога пэўнага напісаць гаспадару. Дзеля гэтага прывёў яго да вас, і асабліва да цябе, валадару Агрыпа, каб, учыніўшы допыт, я меў, што напісаць.

 

Što-b ab im peŭnaje napisać panu, nia maju. Dziela hetaha wywieŭ jaho da was, a najbolš da ciabie, karol Ahryppa, kab zrabiŭšy dopyt, mieŭ ja što pisać.

Бо неразумным здаецца мне, пасылаючы вязьня, нават не пазначыць абвінавачваньня супраць яго».

 

Bo nierazumnym mnie zdajecca pasłać wiaźnia i nie padać jahonych prawinaŭ.