Дзеі 6 разьдзел

 

 

А ў гэтыя дні, калі памножылася вучняў, сталася нараканьне Эліністаў на Гебраяў, што ў штодзённым служэньні занядбоўваюцца ўдовы іхнія.

 

U henyja-ž dni, kali ŭzrastaŭ lik wučniaŭ, padniałosia narakańnie hrekaŭ prociŭ žydoŭ, tamu što ŭ štodzionnym pasłuhawańni byli kryŭdžanyja ichnyja ŭdowy.

Дванаццаць жа, паклікаўшы мноства вучняў, сказалі: «Ня гожа нам, пакінуўшы слова Божае, служыць пры сталах.

 

Dyk dwanaccacioch, sklikaŭšy hramadu wučniaŭ, skazali: Heta nia dobra, kab my pakidali słowa Božaje, a słužyli dla stałoŭ.

Дык нагледзьце спасярод вас, браты, сем засьведчаных мужоў, поўных Духа Сьвятога і мудрасьці, якіх мы паставім на гэтую патрэбу,

 

Dyk nahledźcie, braty, spasiarod was, siem mužoŭ z dobrym paświedčańniem, poŭnych Ducha światoha i mudraści, katorych-by nam pastawić nad hetaj sprawaj.

а мы будзем трываць у малітве і служэньні слова».

 

A my budziem pilnawacca malitwy i pasłuhawańnia słowa.

І спадабалася слова гэтае перад абліччам усяго мноства, і выбралі Стэфана, мужа, поўнага веры і Духа Сьвятога, і Філіпа, і Прохара, і Ніканора, і Тымона, і Пармэна, і Мікалая Антыяхійца, празэліта.

 

I spadabałasia mowa pierad usiej hramadoj. I wybrali Ściapana, muža poŭnaha wiery i Ducha światoha, i Filipa, i Prachora, i Nikanora, i Tymona, i Parmena i Mikałaja Antyochijca, prozelita.

Іх паставілі перад апосталамі; і яны, памаліўшыся, усклалі на іх рукі.

 

Hety pastawili pierad woblikam apostałaŭ i pamaliŭšysia, uzłažyli na ich ruki.

І слова Божае расло, і вучні ў Ерусаліме вельмі множыліся лікам, і вялікая колькасьць сьвятароў паслухаліся веры.

 

A słowa Pana rasło, i lik wučniaŭ u Jeruzalimie množyŭsia wielmi; wialikaja tak-ža hramada świataraŭ była pasłušna wiery.

А Стэфан, поўны веры і сілы, чыніў цуды і знакі вялікія ў народзе.

 

Ściapan-ža, poŭny łaski i mocy, čyniŭ cudy i wialikija znaki ŭ narodzie.

Паўсталі ж некаторыя з сынагогі, называнай Лібэртынскай, і Кірэнэйскай, і Александрыйскай, і тых, што з Кілікіі і Азіі, спрачаючыся са Стэфанам,

 

I paŭstali niekatoryja z bažnicy, jakaja zawiecca libertynaŭ i Cyrenejaŭ, i Aleksandryjcaŭ, i tych, što byli z Cylicyi i z Azii, spračajučysia z Ściapanam.

і ня здолелі супрацьстаць мудрасьці і Духу, Якім ён гаварыў.

 

I nie mahli ustajać suproć mudraści i Ducha, katory hawaryŭ.

Тады падбілі мужоў сказаць: «Мы чулі яго, як гаварыў словы блюзьнерскія на Майсея і Бога».

 

Tady padasłali mužoŭ, kab jany kazali, što čuli jaho haworačy słowy bluźnierstwa na Majsieja i na Boha.

І падбухторылі народ, і старшыняў, і кніжнікаў, і, стаўшы, схапілі яго, і прывялі ў сынэдрыён.

 

I tak padburyli narod i staršych i knižnikaŭ, i źbiehšysia, chwacili jaho i prywiali ŭ Radu.

І паставілі яны хлусьлівых сьведкаў, якія казалі: «Гэты чалавек не перастае гаварыць словы блюзьнерскія супраць гэтага сьвятога месца і супраць Закону,

 

I pastawili falšywych świedkaŭ, katoryja kazali: Heta čaławiek nie pierastaje hawaryć słowy prociŭ miesca światoha i zakonu.

бо мы чулі, як ён казаў, што Ісус з Назарэту зруйнуе месца гэтае і зьменіць звычаі, якія перадаў нам Майсей».

 

Bo my čuli, jak jon kazaŭ: što Jezus Nazarenski hety zrujnuje hetaje miesca i źmienić zwyčai, jakija nam pieradaŭ Majsiej.

І ўсе тыя, што сядзелі ў сынэдрыёне, углядаючыся на яго, бачылі аблічча ягонае, нібыта аблічча анёла.

 

I ŭhladajučysia na jaho ŭsie, što byli ŭ Radzie, bačyli twar jahony, jak twar anieła.