Дзеі 16 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Антонія Бокуна → Рeraklad V. Hadleuski
І прыйшоў ён у Дэрбу і Лістру. І вось, быў там адзін вучань, на імя Цімафей, сын аднае жанчыны Юдэйскае вернае і бацькі Грэка.
I pryjšoŭ u Derbu i ŭ Listru. I woś byŭ tam adzin wučań, na imia Cimafiej, syn žančyny žydoŭki, wiernaj, baćki pahanina.
Пра яго сьведчылі браты ў Лістры і Іконіі.
Hetamu dawali dobraje paświedčańnie braty, katoryja byli ŭ Listry i Ikonii.
Павал захацеў, каб ён пайшоў з ім, і, узяўшы яго, абрэзаў дзеля Юдэяў, якія былі ў тых месцах, бо ўсе ведалі бацьку ягонага, што быў Грэк.
Pawał chacieŭ, kab jon z imi rušyŭ, i ŭziaŭšy abrezaŭ jaho dziela žydoŭ, jakija byli ŭ tych miascoch. Bo ŭsie wiedali, što baćka jahony byŭ pahanin.
Калі ж яны праходзілі праз гарады, перадавалі [цэрквам] захоўваць пастановы, вызначаныя апосталамі і старостамі ў Ерусаліме.
A kali jany prachodzili harady, pieradawali im bierahčy ŭstawy, jakija byli pastanoŭleny apostałami, katoryja byli ŭ Jeruzalimie.
А цэрквы ўмацоўваліся ў веры і ўзрасталі штодня лікам.
A kaścioły-to ŭćwiardžalisia ŭ wiery i ŭzrastali likam štodnia.
Прайшоўшы ж праз Фрыгію і Галятыйскую краіну, забараніў ім Сьвяты Дух гаварыць слова ў Азіі.
A kali pierajšli Fryhiju i krainu Hałackuju, zabarniŭ im Duch światy hawaryć słowa Božaje ŭ Azii.
Прыйшоўшы ў Мізію, спрабавалі ісьці ў Бітынію; і не дазволіў ім Дух.
I prajšoŭšy ŭ Miziju, manilisia iści ŭ Bityniju, i nie dazwoliŭ im Duch Jezusa.
І, абмінуўшы Мізію, яны зыйшлі ў Трааду.
Kali-ž pierajšli Miziju, pryjšli ŭ Troadu.
І ўгледзеў Павал уначы відзеж: нейкі муж, Македонец, стаяў, просячы яго і кажучы: «Перайшоўшы ў Македонію, дапамажы нам».
I pakazałasia Paŭłu ŭnačy widzieńnie: Adzin muž Makiedoniec staŭ i prasiŭ jaho i kazaŭ: Pierajšoŭšy ŭ Makiedoniju, pamažy nam.
Калі ж убачыў ён відзеж, мы адразу шукалі, каб ісьці ў Македонію, разумеючы, што Госпад паклікаў нас дабравесьціць ім.
I jak ubačyŭ widzieńnie, zaraz pastaralisia my rušyć u Makiedoniju, budučy peŭnymi, što Boh nas paklikaŭ abwiaščać im ewaneliju.
І, паплыўшы з Траады, мы наўпрост прыйшлі ў Саматракію, а на заўтра — у Нэапаль,
I pływučy z Troady, my ŭ prostym kirunku prybyli ŭ Samotrakiju, a ŭ nastupny dzień u Neapal;
і адтуль — у Філіпы, што ёсьць першы горад тае часткі Македоніі, калёнія. І былі мы ў гэтым горадзе некалькі дзён.
a adtul u Filippy, katoryja jość pieršym horadam taje čaści Makiedonii, kałonija. I byli my ŭ hetym horadzie niekalki dzion, hutaručy.
І ў дзень суботы выйшлі мы за горад да рэчкі, дзе звычайна адбывалася малітва, і, пасеўшы, гаварылі да сабраных жанчынаў.
A ŭdień subotni my wyjšli za bramu da raki, dzie, zdawałasia, była malitwa, i sieŭšy hawaryli da žančyn, jakija byli zyjšoŭšysia.
І слухала адна жанчына, на імя Лідзія, гандлярка пурпурам, з гораду Тыятыра, якая пакланялася Богу, і Госпад адчыніў сэрца ейнае, каб зважала на прамову Паўла.
Słuchała-ž adna žančyna, na imia Lidyja, z horadu Tyatyru, jakaja handlawała purpuraj, pakłońnica Božaja; adčyniŭ Pan jaje serca, kab zwažać na toje, što hawaryŭ Pawał.
А калі ахрысьцілася яна і дом ейны, яна прасіла, кажучы: «Калі вы лічыце мяне вернай Госпаду, увайшоўшы ў дом мой, жывіце». І затрымала нас.
Kali-ž jana była achryščana i dom jaje, prasiła, kažučy: Kali wy sudzicie, što ja wiernaja Panu, uwajdziecie ŭ moj dom i žywiecie. I prymusiła nas.
Сталася ж, як ішлі мы на малітву, сустрэла нас нейкая служка, якая мела духа вешчага і, варожачы, вялікі заробак давала гаспадарам сваім.
I stałasia, kali my išli na malitwu, spatkałasia z nami adna dziaŭčyna, katoraha mieła wieščaha ducha i katoraja warožučy, dawała swaim haspadarom wialiki dachod.
Яна, ідучы за Паўлам і намі, крычала, кажучы: «Людзі гэтыя — слугі Бога Найвышэйшага, якія прапаведуюць нам шлях збаўленьня!»
Jana, idučy za Paŭłam i za nami, kryčała, kažučy: Hetyja ludzi jość słuhi najwyšejšaha Boha, jany abwiaščajuć wam darohu zbaŭleńnia.
А рабіла яна гэта шмат дзён. Павал жа, узлаваўшыся, павярнуўся і сказаў духу: «Загадваю табе ў імя Ісуса Хрыста выйсьці з яе!» І ён выйшаў у той жа час.
Hetaje-ž jana rabiła praz mnoha dzion. Ale Pawał, praniaty bolem i źwiarnuŭšysia, skazaŭ duchu: Zahadywaju tabie ŭ imia Jezusa Chrysta wyjści z jaje. I wyjšaŭ u tuju-ž časinu.
А гаспадары ейныя, бачачы, што прапала надзея заробку іхняга, схапіўшы Паўла і Сілу, пацягнулі на рынак да начальнікаў.
Haspadary-ž jaje, bačučy, što wyjšła nadzieja ichnaha dachodu, schapiŭšy Paŭła i Syłu, zawiali na rynak da načalnikaŭ,
І прывёўшы іх да войтаў, сказалі: «Гэтыя людзі трывожаць наш горад, а яны — Юдэі,
i addajučy ich uładam, skazali: Hetyja ludzi trywožać horad naš, bo jany žydy
і прапаведуюць звычаі, якіх нам, Рымлянам, ня сьлед ані прыймаць, ані рабіць».
i abwiaščajuć abyčaj, katoraha nam nia možna pryniać ani čynić, bo my rymlanie.
І паўстаў натоўп супраць іх, і войты, сарваўшы з іх адзеньне, загадалі біць іх кіямі.
I źbiehsia narod prociŭ ich, a ŭłady, parwaŭšy ichnyja wopratki, prykazali bić ich rozhami.
І зрабіўшы ім шмат ранаў, кінулі іх у вязьніцу, загадаўшы ахоўніку старанна пільнаваць іх.
I daŭšy im mnoha ŭdaraŭ, pasadzili ich u wastroh, zahadwajučy storažu, kab pilna ich ściaroh.
Ён, атрымаўшы гэткі загад, кінуў іх ва ўнутраную вязьніцу і ногі іхнія паўшчамляў у калоду.
Jon, atrymaŭšy taki zahad, pasadziŭ ich u nutrany wastroh, a nohi ich zamknuŭ u kałodu.
Каля паўночы Павал і Сіла, молячыся, сьпявалі Богу, а вязьні чулі іх.
A ŭpoŭnačy Pawał i Syła molačysia chwalili Boha. I słuchali ich tyja, što byli ŭ wastrozie.
Раптам стаўся вялікі землятрус, так што захісталіся падмуркі вязьніцы; і адразу адчыніліся ўсе дзьверы, і ў-ва ўсіх паслаблі путы.
A raptam stałasia wialikaje ziamletrasieńnie, tak što zrušylisia fundamenty wastrohu. I zaraz-ža adčynilisia ŭsie dźwiery, i raźwiazalisia puty ŭsich.
Ахоўнік жа, прачнуўшыся і бачачы адчыненыя дзьверы вязьніцы, дастаўшы меч, меўся забіць сябе, думаючы, што вязьні паўцякалі.
A storaž wastrohu, pračnuŭšysia i ŭbačyŭšy adčynienyja dźwiery wastrohu, wyciahnuŭšy mieč, chacieŭ zabić siabie, dumajučy, što wiaźni paŭciakali.
А Павал закрычаў моцным голасам, кажучы: «Не рабі сабе ніякага ліха, бо ўсе мы тут!»
Ale Pawał zakryčaŭ wialikim hołasam, kažučy: Nie rabi sabie ničoha drennaha, bo my ŭsie tut.
Ён жа, папрасіўшы сьвятла, убег і, трасучыся, упаў перад Паўлам і Сілаю,
I zažadaŭšy światła, uwajšoŭ i dryžučy ŭpaŭ da noh Paŭłu i Syli.
і, выводзячы іх вонкі, сказаў: «Панове, што я мушу рабіць, каб быць збаўленым?»
I wywieŭšy ich wonki, skazaŭ: Pany, što mnie treba rabić, kab zbawicca?
А яны сказалі: «Вер у Госпада Ісуса Хрыста, і будзеш збаўлены ты і дом твой».
A jany skazali: Wier u Pana Jezusa i budzieš zbaŭleny ty i twoj dom.
І гаварылі слова Госпадава яму і ўсім, хто ў доме ягоным.
I hawaryli słowa Pana jamu i ŭsim, katoryja byli ŭ jaho domie.
І ў тую ж гадзіну ўначы ён, узяўшы іх, памыў ім раны, і адразу быў ахрышчаны сам і ўсе ягоныя.
I ŭziaŭšy ich u tuju časinu nočy, abmyŭ rany ich; i byŭ achryščany jon sam i ŭwieś dom jahony biezadkładna.
І, завёўшы іх у дом свой, паставіў стол і радаваўся з усім домам, што паверыў у Бога.
I zawioŭšy ich u swoj dom, zastawiŭ im stoł i ciešyŭsia z usim domam swaim, uwieryŭšy ŭ Boha.
А як настаў дзень, паслалі войты жандараў, кажучы: «Вызваль людзей гэтых».
Kali-ž nastaŭ dzień, pasłali ŭłady liktaraŭ, kažučy: Puści hetych ludziej.
Ахоўнік жа паведаміў словы гэтыя Паўлу: «Войты паслалі, каб цяпер вызваліць вас. Дык, выйшаўшы, ідзіце ў супакоі».
I storaž wastrohu pierakazaŭ hetyja słowy Paŭłu: Što ŭłady pasłali, kab wy byli wypuščany. Dyk ciapier wyjšaŭšy, idziecie ŭ supakoju.
А Павал прамовіў да іх: «Нас, людзей Рымскіх, без суду зьбіўшы прынародна, кінулі ў вязьніцу, і цяпер цішком выганяюць нас? О, не! Але няхай самі, прыйшоўшы, вывядуць нас».
Pawał-ža skazaŭ im: Ababiŭšy publična nas niezasudžanych, ludziej rymlan, pasadzili ŭ wastroh, a ciapier patajkom nas wykidajuć? Nia tak, ale niachaj pryjduć
Жандары абвясьцілі словы гэтыя войтам, і тыя спалохаліся, пачуўшы, што яны — Рымляне.
i sami nas wykinuć. I zbajalisia, pačuŭšy, što jany rymlanie.
І, прыйшоўшы, перапрашалі іх, і, вывеўшы, прасілі пайсьці з гораду.
I pryjšoŭšy, pieraprasili ich i wywieŭšy, prasili, kab wyjšli z horadu.
Выйшаўшы ж з вязьніцы, яны прыйшлі да Лідзіі, і, убачыўшы братоў, суцяшалі іх, і пайшлі.
Wyjšaŭšy-ž z wastrohu, zajšli da Lidyi, i pabačyŭšy bratoŭ, paciešyli ich i wyrušyli.
