Дзеі 9 разьдзел

 

 

Саўл жа, яшчэ дыхаючы пагрозай і забойствам на вучняў Госпадавых, падыйшоў да першасьвятара

 

(Зачало 21) Савулъ пакъ, еще дыхая грозами и битиемъ на ученики Господьня, приступи ко архиерею

і прасіў у яго лісты ў Дамаск да сынагогаў, каб, калі знойдзе некага, хто ёсьць на гэтым шляху, як мужчынаў, так і жанчынаў, зьвязаўшы, весьці ў Ерусалім.

 

и вы просилъ от него листы въ Дамаскъ ко соборищам, естъли бы некие знашолъ в нем сего пути мужи ли, жены ли связаны, да приведеть во Ерусалимъ.

А калі ён ішоў, сталася, як ён наблізіўся да Дамаску, што неспадзявана агарнула яго сьвятло з неба.

 

Внегда же идяше путемъ и приближашеся къ Дамаску, скоро облиста его светъ с небеси,

І, упаўшы на зямлю, ён пачуў голас, які гаварыў яму: «Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне?»

 

и падъ на землю, слыша гласъ, глаголющъ ему: «Савле, Савле, что Мя гоніши?»

Ён жа сказаў: «Хто Ты, Госпадзе?» А Госпад сказаў: «Я — Ісус, Якога ты перасьледуеш. Цяжка табе супраць ражна ўпірацца».

 

Рече же: «Кто еси, господи?» Господь же рече: «Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши. Жестоко ест тобе противу остъну въспетчевати».

І ён, дрыжучы і жахаючыся, сказаў: «Госпадзе, што хочаш, каб я рабіў?» І Госпад [кажа] да яго: «Устань і ідзі ў горад, і будзе табе сказана, што ты мусіш рабіць».

 

И трепетенъ и боязненъ рече: «Господи, что ми велиши чинити?» Рече же ему Господь: «Востани и вниди во градъ, и тамо речет ти ся, что имаши чинити».

А мужы, якія спадарожнічалі яму, стаялі аслупянеўшы, чуючы голас, а нікога ня бачачы.

 

Мужие пакъ, идущие с нимъ, стоаху чудящеся, слышали убо гласъ, никогоже видеша.

Саўл жа ўстаў з зямлі, і, адчыніўшы вочы свае, нікога ня бачыў; і ўзяўшы за руку, увялі яго ў Дамаск.

 

Въсталъ же ест Савлъ от земля и отверстома очима ничтоже видяше. и понявши его за руку, въведоша в Дамаскъ.

І тры дні ён ня бачыў, і ня еў, і ня піў.

 

И былъ ту тры дни, не видя, и не яде, и не пие.

Быў жа ў Дамаску адзін вучань на імя Ананія. І сказаў да яго Госпад у відзежы: «Ананія!» Ён жа сказаў: «Вось я, Госпадзе!»

 

[Зачало] Бе же некто ученикъ въ Дамаску, именемъ Анания. и рече к нему Господь во виденіи: «Анание!» Он же рече: «Се азъ, Господи!»

А Госпад да яго: «Устаўшы, ідзі на вуліцу, называную Простай, і ў доме Юды пашукай Тарсяніна на імя Саўл, бо вось, ён моліцца

 

Господь же рече к нему: «Воставъ, иди на улицу, нарицаему Правую, и знаіди в дому Іудове Савла іменемъ, Тарсянина, сей убо молитву дееть

і бачыў у відзежы мужа на імя Ананія, які ўвайшоў і ўсклаў на яго руку, каб ён зноў бачыў».

 

и видел ест во виденіи мужа, именем Ананию, въшедша и возложивша на нь руку, да прозрить».

Ананія ж адказаў: «Госпадзе, я чуў ад многіх пра мужа гэтага, колькі ліха ўчыніў ён сьвятым Тваім у Ерусаліме;

 

Отвещал же ест Анания: «Господи! Слышалъ есмъ от многихъ о мужи сем, колико зла починил светымъ Твоимъ во Ерусалиме.

і тут ён мае ўладу ад першасьвятароў зьвязваць усіх, хто прызывае імя Тваё».

 

И изде имат власть от архиереи связати всехъ, нарицающих имя Твое».

А Госпад сказаў да яго: «Ідзі, бо ён — Мая выбраная пасудзіна, каб несьці імя Маё перад паганамі, і валадарамі, і сынамі Ізраіля,

 

Рече же к нему Господь: «Иди, яко сосудъ изъбран Ми естъ сей пронести имя Мое предъ народы, и цари, и сынми Ізраилевыми.

бо Я пакажу яму, колькі ён мусіць перацярпець за імя Маё».

 

Азъ убо скажу ему, елико мусить онъ для имени Моего претерпети».

Ананія пайшоў, і ўвайшоў у той дом, і, усклаўшы на яго рукі, сказаў: «Саўле, браце, Госпад паслаў мяне, Ісус, Які зьявіўся табе на дарозе, па якой ты ішоў, каб ты зноў бачыў і напоўніўся Духам Сьвятым».

 

Пойде же Анания, и вниде во храмину, и возло живъ на нь руце, рече: «Савле, брате! Господь Ісусъ послал мя, явивыйся тобе на пути, имже шолъ еси, яко да прозриши и исполнишися Духа Свята».

І адразу нібы луска апала з вачэй ягоных, і стаў бачыць у той жа момант, і, устаўшы, быў ахрышчаны,

 

И скоро отпадоша от очию его яко чешуя, и прозре, и въставъ, крестися; и приемъ пищу, укрепися.

і, прыняўшы ежу, умацаваўся. І быў Саўл колькі дзён з вучнямі, што ў Дамаску,

 

(Зачало 22) Пребываше же Саулъ со вченики, бывъшими въ Дамаску, за неколико дней.

і адразу абвяшчаў у сынагогах Хрыста, што Ён ёсьць Сын Божы.

 

И не медля, вошедъ во сонмище, проповедаше Ісуса, яко сей ест Сынъ Божій.

А ўсе, хто чуў, дзівіліся і казалі: «Ці ня гэта той самы, які нішчыў у Ерусаліме тых, хто прызывае імя гэтае, і сюды прыйшоў дзеля таго, каб іх, зьвязаўшы, весьці да першасьвятароў?»

 

Дивляху же ся вси слухающие его и глаголаху: «Не сей ли естъ, разгонявый во Ерусалиме нарецающихъ имя сее? и сезде на то приде, да связаных приведет их ко архиереемъ».

А Саўл больш умацоўваўся і трывожыў Юдэяў, якія жылі ў Дамаску, даводзячы, што Гэты [Ісус] ёсьць Хрыстос.

 

Савулъ же более крепляшеся и препирааше Іудеи, живущих в Дамасце, сознавая, яко сей ест Христосъ.

Калі ж споўнілася даволі дзён, Юдэі зрабілі нараду, каб забіць яго.

 

Внегда же на полнилися дни многы, совет учиниша Іудеи убити его.

А Саўл даведаўся пра змову іхнюю. І яны сачылі ля брамаў дзень і ноч, каб яго забіць.

 

И доведался ест Савулъ о совете их, стрежаху бо вратъ градовых во дни и в нощи, да бы забили его.

А вучні, узяўшы яго, уначы спусьцілі праз мур у кашы.

 

Тогда, поемъши и вченици, в нощи выпустили изъ града, по стене свесивши в кошници.a

Прыйшоўшы ж у Ерусалім, Саўл спрабаваў прыстаць да вучняў, і ўсе баяліся яго, ня верачы, што ён — вучань.

 

И егда пришел ест Савулъ во Ерусалимъ, покушался прилучитися ко ученикомъ, и вси бояхуся его, не веряще, абы былъ ученик.

А Барнаба, узяўшы яго, прывёў да апосталаў і распавёў ім, як у дарозе той бачыў Госпада, і што Ён гаварыў яму, і як ён у Дамаску адважна гаварыў у імя Ісуса.

 

Варнава же, поемъ его, приведе ко апостолом и поведа имъ, како на пути виде Господа, и что глаголалъ к нему, и яко в Дамаску дръжаше о имени Ісусове.

І быў ён разам з імі, уваходзячы і выходзячы ў Ерусалім, і адважна гаворачы ў імя Госпада Ісуса.

 

И былъ с ними, вхожая и исхожая, во Ерусалиме, и смеле вызнавая имя Господа Ісуса.

Гаварыў таксама і спрачаўся з эліністамі, а тыя намагаліся яго забіць.

 

Глаголаше же и препирашеся со Еллины, они пакъ искали убити его.

Браты ж, даведаўшыся, вывелі яго ў Цэзарэю і выправілі яго ў Тарс.

 

Разумевши ж то, братия сведоша и во Кесарію и отослали его въ Тарсъ.

А цэрквы па ўсёй Юдэі, і Галілеі, і Самарыі мелі супакой, будуючыся і ходзячы ў страху Госпадавым, і праз пацяшэньне Духа Сьвятога памнажаліся.

 

Церкви же по всей Іудеи, и Галилеи, и Самареи имеяху миръ, созідающеся и ходяще во страсе Господьні и утешением Светого Духа умножахуся.

Сталася ж, што Пётар, абыходзячы ўсіх, прыйшоў і да сьвятых, што жылі ў Лідзьдзе.

 

(Зача[ло] 23) І бысть, внегда Петръ прейде, посещая всехъ, сниде ко светымъ, живущим въ Лидде.

Знайшоў жа ён там аднаго чалавека, на імя Энэй, які восем гадоў ляжаў у ложку, бо быў спараліжаваны.

 

И знайде ту человека некоего, именемъ Енею, от осми летъ лежаща на одре, онже бе раслабленъ.

І сказаў яму Пётар: «Энэй, цябе аздараўляе Ісус Хрыстос; устань і пасьцялі сабе». І ён адразу ўстаў.

 

И рече к нему Петръ: «Енея! Исцеляеть тя Ісусъ Христосъ: востани и постели собе». и скоро въсталъ.

І бачылі яго ўсе, што жылі ў Лідзьдзе і Сароне, якія зьвярнуліся да Госпада.

 

И видеша его вси живущие во Лидде и во Ассароне, ониж и навратишася къ Господу.

А ў Ёппе была адна вучаніца, на імя Табіта, што ў перакладзе азначае Сарна. Яна была поўная добрых учынкаў і міласьцінаў, якія рабіла.

 

Во Оппии пакъ бе неякая ученица, именемъ Тавифа, еже сказаема глаголется «серна»; сия была полна добрыхъ делъ и милостыне, юже даяше.

Сталася ж у тыя дні, што, занядужаўшы, яна памерла. Яе памылі і палажылі ў залі.

 

Бысть же во дни ты, рознемоглася и умерла. Омывши же ю, положиша во горници.

А як Лідда была блізка ад Ёппы, дык вучні, пачуўшы, што там Пётар, паслалі двух мужоў да яго, просячы прыйсьці да іх не марудзячы.

 

И бе близко Лидда-градъ одъ Оппии, и слышавше ученици, яко Петръ ест в ней, послаша къ нему два мужа, молящеся, да не обленится пріити до нихъ.

Устаўшы, Пётар прыйшоў да іх, і, як прыйшоў, завялі яго ў залю; і сталі перад ім усе ўдовы, галосячы і паказваючы вопраткі і адзеньне, якія паспраўляла Сарна, як была з імі.

 

И воставъ, Петръ иде с ними; и егда пришол, возведоша и в горницу, и оступили его вси вдовице, плачуще и показующе ризы и одежа, еже чинивала, с німи будучи, Тавіфа.

А Пётар, выслаўшы ўсіх вонкі, укленчыўшы, маліўся і, зьвярнуўшыся да цела, сказаў: «Табіта, устань!» Яна ж адчыніла вочы свае і, убачыўшы Пятра, села.

 

И выгнав вонъ всехъ, Петръ, преклонивъ колене, помолися, и обратився ко телу, рече: «Тавіфа, востани!» Она же отверзе очи своя, и видевши Петра, сяде.

А ён, даўшы ёй руку, падняў яе і, клікнуўшы сьвятых і ўдоваў, паставіў яе перад імі жывую.

 

По давъ же ей руку, воздвиже ю, и призвавъ христианы и вдовица, постави ю живу.

І сталася ведама па ўсёй Ёппе, і многія паверылі ў Госпада.

 

Уведено же бысть сее по всей Іоппіи, и мнози вероваша въ Господа.

Сталася ж, што ён даволі дзён заставаўся ў нейкага Сымона гарбара.

 

Бысть же за многы дни, пребываше Петръ у Воппіи, въ некоего Симона, кожедела.