Дзеі 8 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
А Саўл згаджаўся на забойства яго. Сталася ж у той дзень вялікае перасьледваньне царквы ў Ерусаліме. І ўсе, акрамя апосталаў, былі расьцярушаныя па ваколіцах Юдэі і Самарыі.
Савулъ теже изволяша ко убійстьву его. Бысть же в той день гонение велие на христианы, живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи и Самареи, кроме апостол.
А Стэфана пахавалі мужы пабожныя і ўчынілі па ім галашэньне вялікае.
Погребоша же Стефана мужи богобойніи и вчинили плачь велик над нимъ.
Саўл жа нішчыў царкву, уваходзячы ў дамы, і, цягнучы мужчынаў і жанчынаў, аддаваў [іх] у вязьніцу.
Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя, влачаше мужа и жены и даяше до темница.
А тыя, што расьцярушыліся, хадзілі, дабравесьцячы слова.
Тые пакъ, ониже были розбеглися, ходили, благовестующе Слово Божие.
Філіп жа, зыйшоўшы ў горад Самаранскі, абвяшчаў ім Хрыста.
(Зачало 18) Филиппъ же, пришед во градъ Самарею, проповедаше имъ Христа.
І натоўпы прыслухоўваліся да ўсяго, што казаў Філіп, аднадушна слухаючы і бачачы знакі, якія ён чыніў.
И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно, слышачи и видячи знамения, еже творяше.
Бо з многіх, якія мелі духаў нячыстых, яны выходзілі, крычучы моцным голасам, а шмат спараліжаваных і кульгавых былі аздароўленыя.
Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ, исхожаху; мнози и раслаблени и хроми исцелени суть.
І сталася радасьць вялікая ў горадзе тым.
И бысть радость велия во граде томъ.
А быў раней у гэтым горадзе нейкі муж на імя Сымон, які чараваў і зьдзіўляў народ Самарыі, называючы сябе некім вялікім.
Муж пакъ [бе] некій, именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя и сводя людей самарейскихъ, поведая себе быти некоего веліка,
І прыслухоўваліся да яго ўсе ад малога да вялікага, кажучы: «Ён ёсьць вялікая моц Божая».
его же послушаху вси от мала даж и до велика, глаголющи: «Сей ест сила Божия великая»,
Прыслухоўваліся ж да яго дзеля таго, што ён даволі часу чараваньнем зьдзіўляў іх.
и внимаху ему, занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ.
А калі паверылі Філіпу, які дабравесьціў пра Валадарства Божае і імя Ісуса Хрыста, былі ахрышчаны як мужчыны, так і жанчыны.
И внегда вероваша Філиппу, благовестующу яже о Царствіи Божіи и о имени Ісусъ Христове, крещахуся мужие и жены.
Дый Сымон і той паверыў, і, ахрысьціўшыся, трываў пры Філіпе. А бачачы знакі і цуды вялікія, што рабіліся, дзівіўся.
Симон же, и той верова, и крестився, пребываше у Філиппа, видя силы и знамения велия бываемая, ужасенъ дивляшеся.
Апосталы ж, што былі ў Ерусаліме, пачуўшы, што Самарыя прыняла слова Божае, паслалі да іх Пятра і Яна,
Внегда же услышали апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие, послаша к нимъ Петра и Іоанна.
якія, прыйшоўшы, памаліліся за іх, каб атрымалі Духа Сьвятога,
Сии же, пришежше, помолишеся о нихъ, да пріимуть Духъ Светый,
бо Ён ня быў на нікога з іх зыйшоўшы, а толькі былі яны ахрышчаны ў імя Госпада Ісуса.
понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса.
Тады яны ўсклалі на іх рукі, і яны атрымалі Духа Сьвятога.
Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый.
Сымон жа, пабачыўшы, што праз ускладаньне рук апосталаў даецца Дух Сьвяты, прынёс ім грошы,
(Зачало 19) Видев же Симонъ, яко возложениемъ руку апостолъ дается Духъ Светый, принесе имъ сребро,
кажучы: «Дайце і мне гэткую ўладу, каб той, на каго ўскладу рукі, атрымаў Духа Сьвятога».
глаголя: «Дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце, прииметь Дух Светый».
Пётар жа сказаў яму: «Няхай срэбра тваё будзе з табой на загубу, бо дар Божы ты думаў за грошы здабыць.
Рече к нему Петръ: «Сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити.
Няма табе часткі і жэрабя ў слове гэтым, бо сэрца тваё ня шчырае перад Богам.
Несть ти части ни жребия о словеси семъ, ибо серце твое несть праведно пред Богомъ. Покайся ныне о злости своей
Дык навярніся ад гэтай ліхоты тваёй і прасі Бога, можа, будзе адпушчана табе задума сэрца твайго.
и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,
Бо бачу цябе ў гарчыні жоўці і ў вузьле няправеднасьці».
во желчи бо горести и въ соузе неправедне зрю тя быти».
А Сымон, адказваючы, сказаў: «Маліцеся вы за мяне да Госпада, каб не прыйшло на мяне тое, што вы сказалі».
Отвещав же, Симонъ рече: «Помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ, яже рекосте».
Яны ж, засьведчыўшы і расказаўшы слова Госпада, вярнуліся ў Ерусалім, дабравесьцячы ў многіх мястэчках Самаранскіх.
Они же, засведетелствовавше и глаголавше слово Божие, навратишеся во Ерусалим и многым странам Самарие благовестиша.
А анёл Госпада прамовіў да Філіпа, кажучы: «Устань і ідзі на поўдзень, на шлях, які зыходзіць з Ерусаліму ў Газу, той, які пусты».
(Зачало 20) Ангел же Господень рече къ Філиппу, глаголя: «Востани и иди на полудне, на пут, сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста».
І, устаўшы, ён пайшоў. І вось, муж Этыёпскі, эўнух, можны Кандакіі, валадаркі Этыёпаў, які быў над усімі скарбамі ейнымі і прыйшоў у Ерусалім пакланіцца,
И востав, пойде. И се, мужъ мурин, евнухъa, урядник Кандакии, царици Ефіопское, егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ,
вяртаўся назад, і сядзеў у калясьніцы сваёй, і чытаў прарока Ісаю.
и навращаваяся, седелъ на колесници своей и чтяше пророка Исаию.
А Дух сказаў Філіпу: «Падыйдзі і прыстань да калясьніцы гэтай».
Рече же Духъ къ Філиппу: «Приступи и прилучися къ колесници сей».
Прыбегшы, Філіп пачуў, што той чытае прарока Ісаю, і сказаў: «Ці разумееш тое, што чытаеш?»
Притек же Філиппъ, услыша его чтуща Ісаию-пророка, и рече: «Разумееши ли, что чтеши?»
Той жа сказаў: «Як жа я магу, калі нехта не растлумачыць мне?» І папрасіў Філіпа, узыйшоўшы, сесьці з ім.
Он же отвеща: «И како могу разумети? Леч бы некто навчил мя». и просилъ ест Філиппа, да бы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ.
А ўрывак Пісаньня, які ён чытаў, быў гэткі: «Як авечку на зарэз, вялі Яго; і як ягня безгалосае перад тым, хто стрыжэ, гэтак Ён не адчыняе вуснаў Сваіх.
Слова же писания, еже чтяше, были сия: «Яко овча на заколение ведеся и яко агнець противу с[т]рыгущему его быва безгласенъ, тако не отверзе устъ своих.
У паніжэньні Ягоным суд Ягоны ўзяты. А паходжаньне Ягонае хто распавядзе? Бо жыцьцё Ягонае будзе ўзята ад зямлі».
Во смиреніи его судъ его взятся, род же его кто исповесть? Яко воз[ъ]емлется от земли живот его»b.
Адказваючы, эўнух сказаў Філіпу: «Прашу цябе, пра каго прарок гаворыць гэтае? Пра самога сябе ці пра каго іншага?»
Отвещав же евнухъ къ Філиппу, рече: «Молю ти ся, о комъ пророкъ глаголеть сее: о собе ль или о комъ иномъ некоемъ?»
А Філіп, адчыніўшы вусны свае і пачаўшы ад Пісаньня гэтага, дабравесьціў яму Ісуса.
Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от писма сего благовестити ему Ісуса.
А як ехалі па дарозе, прыйшлі да вады; і кажа эўнух: «Вось вада. Што перашкаджае мне быць ахрышчаным?»
И якож идяху путем, прідоша на некую воду, и глагола евнухъ: «Се, вода. Что возбраняеть ми креститися?»
А Філіп сказаў: «Калі верыш з усяго сэрца, можна». Ён жа, адказваючы, сказаў: «Веру, што Ісус Хрыстос ёсьць Сын Божы».
Рече же Філиппъ: «Аще веруеши от всего серца твоего, мощно ти ест». Отвещав же, рече: «Верую Сына Божия быти Ісуса Христа».
І загадаў спыніць калясьніцу. І зыйшлі абодва ў ваду, як Філіп, так і эўнух, і ахрысьціў яго.
И повеле стати колесници, и слезоста оба к воде, Филиппъ и евнухъ, и крести его.
Калі ж выйшлі яны з вады, Дух Госпада падхапіў Філіпа, і эўнух больш ня бачыў яго, бо паехаў у сваю дарогу, радуючыся.
Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой, радуяся.
А Філіп апынуўся ў Азоце; і, праходзячы, дабравесьціў па ўсіх гарадах, пакуль прыйшоў у Цэзарэю.
Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй, благовествоваше всем градом, даже пріиде въ Кесарею.
