Дзеі 8 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Праваслаўнай Царквы → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Саўл жа згаджа́ўся з забо́йствам яго. І пачало́ся ў той дзень вялікае гане́нне на царкву ў Іерусаліме; і ўсе, акрамя́ Апосталаў, рассе́яліся па зе́млях Іудзеі і Самары́і;
Савулъ теже изволяша ко убійстьву его. Бысть же в той день гонение велие на христианы, живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи и Самареи, кроме апостол.
а Сцяфана пахава́лі мужы́ богабая́зныя і спра́вілі вялікае галашэ́нне па ім.
Погребоша же Стефана мужи богобойніи и вчинили плачь велик над нимъ.
Саўл жа нíшчыў царкву; уваходзячы ў дамы́ і выця́гваючы мужчын і жанчын, ён аддава́ў іх у цямніцу.
Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя, влачаше мужа и жены и даяше до темница.
А тыя, што рассе́яліся, хадзілі і дабраве́сцілі слова.
Тые пакъ, ониже были розбеглися, ходили, благовестующе Слово Божие.
Так, Філіп, прыйшоўшы ў горад Самары́йскі, прапаве́даваў там Хрыста;
(Зачало 18) Филиппъ же, пришед во градъ Самарею, проповедаше имъ Христа.
натоўпы народу аднаду́шна ўспрыма́лі тое, што гаварыў Філіп, чу́ючы і ба́чачы знаме́нні, якія ён рабіў;
И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно, слышачи и видячи знамения, еже творяше.
бо нячы́стыя ду́хі з многіх, хто меў іх, выхо́дзілі, ускліка́ючы моцным го́ласам, і многія спаралізава́ныя і кульга́выя ацалíліся;
Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ, исхожаху; мнози и раслаблени и хроми исцелени суть.
і была́ радасць вялікая ў тым горадзе.
И бысть радость велия во граде томъ.
Чалавек жа нейкі, па імені Сíман, быў у гэтым горадзе і займаўся раней чарадзе́йствам, здзіўля́ючы народ Самары́йскі і выдаючы́ сябе за кагосьці вялікага;
Муж пакъ [бе] некій, именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя и сводя людей самарейскихъ, поведая себе быти некоего веліка,
і слухалі яго ўсе ад малога да вялікага, ка́жучы: гэта сіла Божая вялікая.
его же послушаху вси от мала даж и до велика, глаголющи: «Сей ест сила Божия великая»,
А слухалі яго таму, што ён доўгі час чарадзе́йствам здзіўля́ў іх.
и внимаху ему, занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ.
Калі ж паве́рылі Філіпу, які дабраве́сціў пра Царства Божае і пра імя́ Іісуса Хрыста, то хрысцíліся мужчыны і жанчыны.
И внегда вероваша Філиппу, благовестующу яже о Царствіи Божіи и о имени Ісусъ Христове, крещахуся мужие и жены.
І сам Сíман уве́раваў і, ахрысцíўшыся, застава́ўся пры Філіпе; і, ба́чачы тыя цу́ды і знаме́нні вялікія, што адбываліся, ён дзíву дава́ўся.
Симон же, и той верова, и крестився, пребываше у Філиппа, видя силы и знамения велия бываемая, ужасенъ дивляшеся.
Апосталы ж, якія былí ў Іерусаліме, пачуўшы, што Самара́не прынялí слова Божае, паслалі да іх Пятра і Іаана,
Внегда же услышали апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие, послаша к нимъ Петра и Іоанна.
якія, прыйшо́ўшы, памалíліся за іх, каб тыя прынялí Духа Святога;
Сии же, пришежше, помолишеся о нихъ, да пріимуть Духъ Светый,
бо Ён ні на каго з іх яшчэ не сышоў, а толькі ахры́шчаны былí яны ў імя́ Госпада Іісуса;
понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса.
тады яны ўскла́лі ру́кі на іх, і тыя прынялí Духа Святога.
Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый.
Сіман жа, уба́чыўшы, што праз усклада́нне рук Апосталаў дае́цца Дух Святы́, прынёс ім грошы,
(Зачало 19) Видев же Симонъ, яко возложениемъ руку апостолъ дается Духъ Светый, принесе имъ сребро,
ка́жучы: дайце і мне ўладу гэтую, каб той, на каго я ўскладу ру́кі, атры́мліваў Духа Святога.
глаголя: «Дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце, прииметь Дух Светый».
Але Пётр сказаў яму: серабро тваё няхай будзе з табою на пагíбель, бо ты заду́маў за грошы здабы́ць дар Божы;
Рече к нему Петръ: «Сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити.
няма табе ні часткі, ні ўдзелу ў справе гэтай, бо сэрца тваё няшчы́рае перад Богам;
Несть ти части ни жребия о словеси семъ, ибо серце твое несть праведно пред Богомъ. Покайся ныне о злости своей
таму пака́йся ў гэтым зле тваім і маліся Богу; можа, і будзе праба́чаны табе наме́р сэрца твайго;
и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,
бо я бачу, што ты ў горкай зло́бе і ў пу́тах няпра́ўды.
во желчи бо горести и въ соузе неправедне зрю тя быти».
Сіман жа сказаў у адказ: памалíцеся вы за мяне Госпаду, каб не спасцíгла мяне нішто з таго, аб чым вы сказалі.
Отвещав же, Симонъ рече: «Помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ, яже рекосте».
Яны ж, засве́дчыўшы і прапаве́даўшы сло́ва Гасподняе, пайшлі назад у Іерусалім і ў многіх пасе́лішчах Самары́йскіх дабраве́сцілі.
Они же, засведетелствовавше и глаголавше слово Божие, навратишеся во Ерусалим и многым странам Самарие благовестиша.
Ангел жа Гасподні прамовіў да Філіпа, ка́жучы: устань і ідзі на по́ўдзень, на дарогу, што спуска́ецца з Іерусаліма ў Га́зу; яна пустэ́льная.
(Зачало 20) Ангел же Господень рече къ Філиппу, глаголя: «Востани и иди на полудне, на пут, сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста».
І, уста́ўшы, ён пайшоў. І вось, чалавек Эфіо́п, е́ўнух, вяльможа Кандакíі, цары́цы Эфіо́пскай, паста́ўлены над усімі ска́рбамі яе, які ездзіў у Іерусалім на паклане́нне,
И востав, пойде. И се, мужъ мурин, евнухъa, урядник Кандакии, царици Ефіопское, егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ,
вярта́ўся назад і, се́дзячы на каляснíцы сваёй, чытаў прарока Іса́ію.
и навращаваяся, седелъ на колесници своей и чтяше пророка Исаию.
І сказаў Дух Філіпу: падыдзí і будзь побач з каляснíцай гэтай.
Рече же Духъ къ Філиппу: «Приступи и прилучися къ колесници сей».
Падбе́гшы, Філіп пачуў, што той чытае прарока Іса́ію, і сказаў: ці разуме́еш ты тое, што чытаеш?
Притек же Філиппъ, услыша его чтуща Ісаию-пророка, и рече: «Разумееши ли, что чтеши?»
Ён жа сказаў: як я магу разумець, калі хто не наста́віць мяне́ І папрасіў Філіпа падня́цца і се́сці з ім.
Он же отвеща: «И како могу разумети? Леч бы некто навчил мя». и просилъ ест Філиппа, да бы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ.
А месца Пісання, што ён чытаў, было́ такое: як авечка, на закла́нне Ён быў прыве́дзены, і як ягня́ маўчы́ць перад тым, хто стрыжэ́ яго, так і Ён не адкрыва́е ву́снаў Сваіх;
Слова же писания, еже чтяше, были сия: «Яко овча на заколение ведеся и яко агнець противу с[т]рыгущему его быва безгласенъ, тако не отверзе устъ своих.
у прыніжэ́нні Яго быў Ён пазба́ўлены правасу́ддзя; род жа Яго хто вы́тлумачыць? бо забіра́ецца з зямлі жыццё Яго.
Во смиреніи его судъ его взятся, род же его кто исповесть? Яко воз[ъ]емлется от земли живот его»b.
І, звярта́ючыся да Філіпа, е́ўнух сказаў: прашу цябе, патлумач, пра каго прарок гаво́рыць гэта́ пра сябе само́га ці пра каго іншага?
Отвещав же евнухъ къ Філиппу, рече: «Молю ти ся, о комъ пророкъ глаголеть сее: о собе ль или о комъ иномъ некоемъ?»
Філіп жа, адкрыўшы ву́сны свае і пача́ўшы ад гэтага месца Пісання, дабраве́сціў яму Іісуса.
Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от писма сего благовестити ему Ісуса.
Калі ж яны е́халі па дарозе, прые́халі да нейкай вады́, і е́ўнух сказаў: вось вада; што́ перашкаджа́е мне ахрысцíцца?
И якож идяху путем, прідоша на некую воду, и глагола евнухъ: «Се, вода. Что возбраняеть ми креститися?»
І сказаў яму Філіп: калі ве́руеш ад усяго сэ́рца свайго, то можна. І ў адказ той сказаў: ве́рую, што Іісус Хрыстос ёсць Сын Божы.
Рече же Філиппъ: «Аще веруеши от всего серца твоего, мощно ти ест». Отвещав же, рече: «Верую Сына Божия быти Ісуса Христа».
І загадаў спынíць каляснíцу; і сышлí або́два ў ваду́, Філіп і е́ўнух, і ён ахрысцíў яго.
И повеле стати колесници, и слезоста оба к воде, Филиппъ и евнухъ, и крести его.
Калі ж яны выйшлі з вады, Дух Святы́ сышо́ў на е́ўнуха; Ангел жа Гасподні забра́ў Філіпа, і больш не бачыў яго е́ўнух, і праця́гваў шлях свой, ра́дуючыся.
Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой, радуяся.
А Філіп апынуўся ў Азоце і, прахо́дзячы, дабраве́сціў усім гарадам, пакуль не прыйшоў у Кесары́ю.
Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй, благовествоваше всем градом, даже пріиде въ Кесарею.
