Дзеі 28 разьдзел

 

 

І, уратава́ўшыся, тыя, хто быў з Паўлам, даведаліся, што востраў называ́ецца Мелíт.

 

(Зачало 51) Спасени же бывше тогда, поразумеша, яко Мелита островъ нарицается.

Тузе́мцы праявілі да нас надзвыча́йнае чалавекалю́бства, бо яны, раскла́ўшы вогнішча, прынялí ўсіх нас, паколькі быў дождж і холад.

 

Варвары же чиняху немалое милосердие намъ, вознетивши убо огонь, повелели въсемъ огреватися для настоящего дожду и зимы.

Калі ж Павел сабраў мноства галля́ і паклаў на во́гнішча, тады змяя́, уцяка́ючы ад жа́ру, прычапíлася да яго рукí.

 

Собравшу же Павлу рождіаa множство и возложившу на огнь, ехиднаb, бегучи от теплоты, секнула в руку его.

Тузе́мцы, уба́чыўшы га́да, што павіс на яго руцэ́, гаварылі паміж сабою: пэўна, чалавек гэты — забойца, калі яму, уратава́наму з мо́ра, багіня справядлíвасці не дазваля́е жыць.

 

Якоже узреша варвари висящу гадыну у руки его, глаголаху другъ ко другу: «Всяко убийца ест человек сей, егоже, спасена от моря, судъ жити не остави».

Але ён, скíнуўшы га́да ў агонь, не зазна́ў нія́кай шко́ды.

 

Той же отрясъ ехидну во огнь, не пострада ничто зла.

Яны ж чака́лі, што ў яго будзе запале́нне ці ён раптоўна ўпадзе́ мёртвым; аднак, доўга чака́ючы і ба́чачы, што нічога кепскага з ім не зда́рылася, яны перамянілі меркава́нне і гавары́лі, што ён бог.

 

Они пакъ чаяху его воскоре разгоретися или пасти внезапу мертва. Многый же часъ онемъ чающим и зрящим, никакова зла въ немъ бывша, обративъшися ку собе, глаголаху бога его быти.

Навокал таго месца былí ўлада́нні нача́льніка вострава па íмені Пу́блій, які прыня́ў нас і тры дні прыя́зна частава́ў.

 

На местех же тых беша села князя оного острова именемъ Поплия, онже, приявъ насъ, три дни друголюбезно честоваше.

І сталася, што бацька Пу́блія ляжаў, хворы на гара́чку і дызентэры́ю; Павел зайшоў да яго, памаліўся і, ускла́ўшы на яго ру́кі, ацалíў яго.

 

И пригодилося, иже отець Поплиевъ огъневою и водным трудом лежаше немощен, к немуже Павел вшедъ и помолився, возложи на нь руце свое и исцели его.

Калі гэта зда́рылася, тады і іншыя на востраве, хто меў хваробы, прыхо́дзілі і ацаля́ліся;

 

Сему же бывшу, и прочіи прихожаху, исцелевахуся,

яны вы́явілі да нас вялікую паша́ну і, калі мы адпраўля́ліся, далí тое, што было́ патрэбна.

 

иже и многими честьми учтиша нас. И егда хотехом прочь плави ти ся, накладаху намъ, яже на потребу.

Праз тры месяцы мы адплылí на Александры́йскім караблí з выя́ваю Дыяску́раў, які зімаваў на гэтым востраве,

 

По трехъ же ме сецехъ внидохомъ въ корабль Алексанъдрийскій, презимевшіи во острове томъ Парасіма Диоскора,

і, прыплы́ўшы ў Сіраку́зы, застава́ліся там тры дні;

 

и отвезшеся в Сиракузы, пребыхом три дни.

паплыўшы адтуль, дабра́ліся да Ры́гіі; і паколькі праз дзень падзьму́ў паўднёвы вецер, на другі дзень мы прыбылí ў Путэо́л,

 

Оттоле же вышедши, придохом в Ригию. И по едином дни возвеявшу ветру полуденному, во вторый день пріидохомъ во Путиоль,

дзе знайшлі братоў і былí ўпро́шаны пабыць у іх сем дзён; і так мы ішлі ў Рым.

 

идеже обретохомъ братию; умолени быхом от них пребыти с ними дній седмъ. И тако в Римъ идохомъ.

І адтуль браты, пачуўшы пра нас, выйшлі насу́страч нам да А́піевай пло́шчы і Трох Гасцíніц; уба́чыўшы іх, Павел падзя́каваў Богу і ўзбадзёрыўся.

 

Ту братия, слышавше о насъ, изыйдоша во стретение наше даже до Апиева торгу и триехъ корчебниц; ихже видевъ, Павел благодаривъ Бога, приатъ дръзновение.

Калі ж мы прыйшлі ў Рым, то сотнік перада́ў вя́зняў военача́льніку, а Паўлу было́ дазво́лена жыць асо́бна, з воінам, які пільнава́ў яго.

 

Вне гда же пріидохом в Римъ, сотникъ предал ест южники воеводе. Павлу же допущено ест пребыти особе, стрегущу его воину.

І сталася, што праз тры дні Павел склíкаў знатне́йшых з Іудзеяў і, калі тыя сышлíся, казаў ім: мужы́ браты́! я, не зрабіўшы нічога су́праць народа ці айцоўскіх звы́чаяў, быў як вя́зень перада́дзены з Іерусаліма ў ру́кі Ры́млян,

 

Бысть же по трехъ днех, созва Павелъ старейшины іудейские, собравъшим же ся, рече къ нимъ: «Мужие и братия! Азъ ничтоже сотворих противна людемъ или обычаемъ отеческимъ. Ужникъ от Ерусалима, преданъ быхъ в руце Римляном,

якія, учынíўшы мне до́пыт, хацелі адпусцíць, бо ніякай віны, ва́ртай смерці, не было́ на мне;

 

ониже, выслухавши, хотеху пустити мене, зануж ни едина вина смерти обретеся во мне.

але паколькі Іудзеі пярэ́чылі, то я вы́мушаны быў патрабава́ць суда́ ў кесара, аднак не для таго, каб абвінава́ціць у чым-небудзь мой народ;

 

Супротиву же глаголющим Іудеомъ, нуждя ми бысть нарицати кесаря, не якобы на языкъ мой имея что оклеветати, но да бых животъ свой высвободил от смерти.

вось па гэтай прычыне я і паклíкаў вас, каб уба́чыцца і пагаварыць, бо за надзею Ізра́іля я закава́ны ў гэтыя кайданы́.

 

Сея деля убо вины жадахъ васъ видети и проглаголати, надеждя бо ради людей Ізраилевых, ретеземъ симъ обложенъ есмъ».

Яны ж сказалі яму: мы і лістоў пра цябе не атры́млівалі з Іудзеі, і ніхто з братоў, прыйшоўшы, не паве́даміў і не сказаў нічога ке́пскага;

 

Они же к нему отвещаша: «Мы ни писания о тобе прияхомъ от Іудея, ниже пришедши кто от братіи возвести или глагола что о тобе злое.

але мы жада́ем пачуць ад цябе, што ты думаеш; бо нам вядома, што наконт вучэ́ння гэтага ўсюды спрача́юцца.

 

Хощем же от тебе слышати, яже мудръствуеши, о ереси бо сей известно ест намъ, яко всюду ей противу глаголется».

І, прызна́чыўшы яму дзень, вельмі многія прыйшлі да яго ў дом; і ён з ра́нку да вечара прамаўля́ў да іх, све́дчачы пра Царства Божае і даво́дзячы ім пра Іісуса на падставе закона Маісе́евага і прарокаў.

 

Установивши же ему день, пріидоша к нему во страннопріимницу мнозіи, имже и сказываше, сведетелствуя Царствие Божие и уверяя их, яже о Ісусе, от закона Моисеова и от пророкъ, от утра даже до вечера.

І адных перако́нвала ска́занае, а другія не ве́рылі.

 

Некие же вероваху глаголемым от Павла, иніи пакъ не вероваху.

Не ма́ючы згоды паміж сабою, яны сталі адыхо́дзіць пасля таго, як Павел сказаў наступныя словы: добра Дух Святы́ прамо́віў айцам нашым праз прарока Іса́ію,

 

Рекшу Павлу глаголъ единъ, яко добре Духъ Светый глагола Ісаием-пророком ко отцем нашимъ,

ка́жучы: «ідзі да народа гэтага і скажы: слы́хам пачу́еце — і не зразуме́еце, узіра́ючыся глядзе́ць будзеце — і не ўба́чыце;

 

рекый: «Иди ко людемъ симъ и ирци имъ: Слухом услышите и не имате разумети, и смотряще, узрите, и не имате видети.

бо агрубе́ла сэ́рца народа гэтага, і вуша́мі ледзь чу́юць, і вочы свае заплю́шчылі, каб не ўба́чыць вачы́ма, і не пачу́ць вуша́мі, і не ўразуме́ць сэ́рцам, і не навярну́цца, каб Я ацалíў іх».

 

Одебелело бо серце людей сих, ушима тяжко слышаху и очи свое завираху. Еда како видят очима, и ушима слышат, и серцем разумеют, и обратятся, исцелю их”c.

Дык вось, няхай вам будзе вядома, што язы́чнікам пасла́на спасе́нне Божае; яны і пачу́юць.

 

Ведомо убо да будет вамъ, яко языкомъ послася спасение Божие, и они услышать».

Калі ён гэта сказаў, Іудзеі пайшлі ад яго, моцна спрача́ючыся паміж сабою.

 

И сия ему рекъшу, от[ъ]идоша Іудеи, много имуще между собою взыскание.

І жыў Павел цэлыя два гады́ на ўла́сным утрыма́нні і прыма́ў усіх, хто прыхо́дзіў да яго,

 

Пребыл же естъ Павелъ две лете исполна своею мздою, и принимаше всехъ приходящих к нему,

прапаве́дуючы Царства Божае і ву́чачы пра Госпада Іісуса Хрыста з усёю адва́гаю бесперашко́дна.

 

проповедуя Царствие Божие и уча, яже о Господи Ісусе, со всем дерзновениемъ невозбранно.