Дзеі 4 разьдзел

 

 

Калі ж яны прамаўля́лі да наро́ду, падступíлі да іх святары́, і нача́льнік хра́мавай ва́рты, і садуке́і,

 

(Зачало 10) Глаголющим же имъ к людемъ, найдоша на них свещенници и воевода церковный, и саддукеи,

раздражнёныя тым, што яны навуча́юць народ і абвяшча́юць у Іісусе ўваскрасе́нне з мёртвых;

 

жалующе того, иже учать людей и возвещають о імени Ісусове воскресение изъ мертвыхъ,

і накла́лі на іх ру́кі, і ўзялí іх пад ва́рту да ра́ніцы, бо ўжо быў ве́чар.

 

и возтягоша на нихъ руце, и положиша их в соблюдение до утра, бе бо вечеръ уже.

Мно́гія ж з тых, што слу́халі сло́ва, уве́равалі; і ста́ла ко́лькасць мужо́ў такіх каля́ пяцí ты́сяч.

 

Мнози же, отслышавши слово, вероваша, и бысть число мужей яко пять тысещъ.

І ста́лася на насту́пны дзень, што былí сабра́ны ў Іерусалім нача́льнікі іх, і старэ́йшыны, і кнíжнікі,

 

Бысть же наутрей, собралися князи ихъ, и старейшины, и книжъници во Иерусалимъ,

і Анна першасвята́р, і Каіа́фа, і Іаан, і Аляксандр, і іншыя з ро́ду першасвята́рскага;

 

и Аннан, архиерей, и Каіафа, и Іонна, и Алекса[н]дръ, и елици беша от рода архиерейска,

і, паста́віўшы іх пасярэ́дзіне, пыта́ліся: якою сілаю ці якім íмем зрабілі вы гэта?

 

и поставльше их посреде, вопрошаху: «Коею силою и коімъ именем сотвористе сее вы?»

Тады Пётр, напо́ўніўшыся Ду́хам Святы́м, прамовіў да іх: нача́льнікі народа і старэ́йшыны Ізра́ільскія!

 

Тогда Петръ исполнися Духа Свята, рече к нимъ: «Князи людстии и старейшины Ізраилевы!

калі нас сёння дапы́тваюць пра дабрадзе́йства хво́раму чалаве́ку, як ён быў ацалёны,

 

естъли же насъ пытаете о добродеании человека хромого, о чемъ сей исцелися?

то няхай вядо́ма будзе ўсім вам і ўсяму народу Ізра́ільскаму, што íмем Іісуса Хрыста́ Назарэ́я, Якога вы распя́лі і Якога Бог уваскрасíў з мёртвых, — Ім паста́ўлены ён перад вамі здаро́вы;

 

Разумно буди всемъ вамъ и всемъ людемъ Ізраилевым, яко во імя Ісуса Христа, Назорея, Егоже вы распясте, Егоже Бог воскреси от мертвых. О Сем сей стоить пред вами здрав.

Ён — ка́мень, якім вы, будаўнікí, пагрэ́бавалі, аднак ён стаў галаво́ю вугла́, і няма ні ў кім іншым спасе́ння,

 

Сей естъ камень, укореный от васъ, зижущих, бывый во главу углуa. И несть о ином ни о единомъ спасения,

бо няма пад небам іншага імя́, да́дзенага лю́дзям, праз якое нале́жыць нам спасцíся.

 

несть бо иного имени под небесем, даного человеком, о немже подобает спастися намъ».

Ба́чачы адва́гу Пятра і Іаана і разуме́ючы, што гэта людзі невучо́ныя і про́стыя, яны здзіўля́ліся, разам з тым і пазнава́лі іх, што тыя былí з Іісусам;

 

(Зачало 11) Видящи же Петрово дръзновение и Іоанново и зразумевша, яко человеци некнижни еста и прости, дивляхуся, знаяху же их, яко со Ісусом беста.

а ба́чачы ацалёнага чалавека, які стаяў з імі, не маглі нічога сказаць су́праць.

 

Человека же видеста с ними стояща исцелевъшаго, ничтоже можаху противу рещи.

І, загада́ўшы ім вы́йсці з сінедрыёна, яны ра́іліся між сабою,

 

Повелевшим же има вонъ изъ сонмища изыти, стязахуся,

гаво́рачы: што нам рабіць з гэтымі людзьмí? бо я́ўны цуд, учы́нены імі, ўсім жыхара́м Іерусаліма вядо́мы, і мы не можам адмаўля́ць гэтага;

 

къ собе глаголю ще: «Что сотворим человекома сима? Яко убо разумно быст знамение, бывшее ими, всемъ живущим во Иерусалиме, явно ест, и не можемъ запрети.

але каб гэта шырэ́й не распаўсю́дзілася ў народзе, дава́йце накладзём суро́вую забаро́ну, каб яны больш не прамаўля́лі ў імя́ гэтае ніко́му з людзе́й.

 

Но да не более прострется в людехъ, прещениемъ да запретим има къ тому не глаголати о имени семъ ни единому человеку».

І, паклíкаўшы іх, яны загада́лі ім зусíм не абвяшча́ць і не навуча́ць у імя́ Іісуса.

 

И призвавше их, заповедаша имъ отнудь не провещавати ни учити о имени Ісусове.

Але Пётр і Іаан, сказалі ім у адказ: судзíце, ці пра́ведна перад Богам слу́хацца вас больш, чым Бога́

 

Петръ же и Іоаннъ, отвещавше к нимъ, рекоша: «Праведно ли ест то пред Богомъ — васъ послушати более, нежли Бога, судите.

мы ж не можам не гаварыць пра тое, што ба́чылі і чу́лі.

 

Не можем бо мы, яже видехом и слышахом, не глаголати».

І, зноў пагразíўшы ім і не знайшо́ўшы за што пакара́ць, адпусцілі іх з-за народу, бо ўсе праслаўля́лі Бога за тое, што адбыло́ся;

 

Они же пригрозивше имъ, пустиша е, ничтоже обретше, како мучити их, людей ради, яко вси прославляху Бога о бывшемъ;

а было́ больш за сорак гадо́ў таму чалаве́ку, з якім адбы́ўся гэты цуд ацале́ння.

 

леты бо бяше множайшими четыридесяте человек той, о немже бысть чудо сее исцеления.

Калі ж іх адпусцíлі, яны прыйшлі да сваіх і паве́дамілі тое, што́ ім гаварылі першасвятары́ і старэ́йшыны.

 

(Зачало 12) Отпущена ж бывша, пріидоша ко своим и возвестиша, елика к нимъ архиереи и старейшины реша.

Тыя ж, пачуўшы, аднаду́шна ўзвы́сілі голас да Бога і сказалі: Уладару́! Ты Бог, Які ствары́ў неба, і зямлю́, і мора, і ўсё, што ў іх,

 

Они же, слышавше, единодушно воздвигоша гласъ къ Богу и рекоша: «Владыко Боже, сотворивый небо, и землю, и море, и вся, яже въ них,

Які ву́снамі айца нашага Давіда, слугí Твайго, сказаў Ду́хам Святы́м: «чаму ўзбунтава́ліся язы́чнікі і народы заду́малі ма́рнае́

 

иже усты Давы да, отрока своего, рекый: “Въскую шаташеся языци и людие повчишася тщетным?

паўста́лі цары́ зямны́я, і князí сабра́ліся разам су́праць Госпада і су́праць Хрыста Яго».

 

Предсташа царие земстіи и князи собрашеся вкупе на Господа и на Христа Его”b.

Бо сапраўды́ сабра́ліся ў горадзе гэтым су́праць Святога Сы́на Твайго Іісуса, пама́занага Табою, і Ірад, і Понцій Пілат з язы́чнікамі і народам Ізра́ільскім,

 

Собрашеся воистинну во граде семъ на светого от рока Твоего Ісуса, Егоже помаза, Иродъ и Понтиский Пилатъ со языки и людми Ізраилевыми вчинити,

каб зрабіць тое, чаму ста́цца прадвы́значыла рука́ Твая і заду́ма Твая;

 

елика рука Твоя и советъ Твой прежде нарче быти.

і цяпер, Госпадзі, спагля́нь на пагро́зы іх і дай рабам Тваім з усёй адва́гай прамаўля́ць слова Тваё

 

И ныне, Господи, призри на запрещения их и дай жъ рабом твоимъ со всем дръзновениемъ глаголати слово Твое.

ў той час, калі Ты прасціра́еш руку́ Тваю для ацале́ння, каб знаме́нні і цу́ды здзяйсня́ліся ў імя́ Святога Сына Твайго Іісуса.

 

Простри руку Твою, да бывають исцеления, и знамения, и чудеса іменемъ светымъ Сына Твоего Ісуса».

І калі памалíліся яны, здрыгану́лася месца тое, дзе яны былí сабра́ны, і напо́ўніліся ўсе Ду́хам Святы́м ды прамаўля́лі слова Божае з адва́гаю.

 

И помолившимся имъ, подвижася место, идеже бяху собрани, и исполнишеся вси Духа Свята, и глаголаху слово Божие со деръзновениемъ.

У мно́ства ж тых, што ўве́равалі, было́ адно сэ́рца і адна душа́, і ніхто нічога з маёмасці сваёй не называ́ў сваім, але ўсё ў іх было́ супо́льнае.

 

Народу же веровавшему бе серце едино и душа едина, и ни единъ же что от имения своего поведаше свое быти, но бяху имъ вся обща.

І з вялікай сілаю Апосталы све́дчылі пра ўваскрасе́нне Госпада Іісуса Хрыста, і благада́ць вялікая была́ на ўсіх іх.

 

И велию силою воздаяху апостоли сведетелство о воскресеніи Ісуса Христа, и милость велия была ест межи всеми ими.

Не было́ сярод іх ніко́га, хто цярпе́ў няста́чу, бо ўсе, хто меў зямлю́ ці дамы́, прада́ўшы, прыно́сілі гро́шы за прада́дзенае

 

Не бяше бо нищъ ни единъ в них, но елици быша господие селом или домомъ, продающе, приношаху цены продаемых

і кла́лі да ног Апосталаў; і дава́лася кожнаму, колькі яму было́ патрэ́бна.

 

и полагаху е пред ноги апостолъ; и розделеваху единому каждому, еже аще кто что требоваше.

Так, Іасíя, назва́ны Апосталамі Варна́вам, што ў перакла́дзе азнача́е «сын суцяшэ́ння», левіт, родам Кіпрыёт,

 

Осій же, нарицаемый от апостолъ Варнава, иже исказуется «сын утешенія», с племеня Леввиева, Кипрянин родом,

ме́ўшы поле, прада́ў яго, прынёс грошы і пакла́ў да ног Апосталаў.

 

имея село, продавъ, принесе цену и положи пред ноги апостолъ.