Дзеі 22 разьдзел

 

 

Мужы́ браты́ і айцы́! вы́слухайце цяпер маё апраўда́нне перад вамі.

 

«Мужие братия и отци, услыште мой ныне къ вам ответъ!»

Пачуўшы, што ён загавары́ў з імі на яўрэйскай мове, яны яшчэ больш сцíшыліся. І ён сказаў:

 

И егда услышали, яко еврейским языком возъгласи к нимъ, радее приложиша безмолвие. И рече:

я Іудзей, наро́джаны ў Та́рсе Кілікíйскім, а ўзгадава́ны ў гэтым горадзе каля ног Гамаліíла, наву́чаны даскана́ла айцоўскаму закону, шчы́ра адда́ны Богу, як і ўсе вы сёння;

 

«Азъ убо есмъ мужъ Іудеанин, урожен во Тарсе Киликійстем, воспитанъ же во граде семъ и при ногу Гамалеилову наученъ справедливе отческаго закону, миловник сый Божій, якоже и вы вси есте днесь.

паслядо́ўнікаў гэтага вучэ́ння я перасле́даваў аж да смерці, звя́зваючы і кíдаючы ў цямнíцу мужчын і жанчын,

 

Иже сій путь гоних, даже до смерти вяжа и предая в темницу мужи и жены,

што засве́дчыць пра мяне першасвята́р і ўсе старэ́йшыны; ад іх узя́ўшы і лісты́ да братоў, я ішоў у Дама́ск, каб тых, што былí там, звяза́ць і прыве́сці ў Іерусалім для пакара́ння.

 

якоже архиерей сведетелствуеть мне и вси старейшины, от нихже и листы возем ко братіи, идох в Дамаскъ привести, еже тамо суть, связаных во Ерусалим, да мучени будуть.

І ста́лася, калі я быў у дарозе і набліжа́ўся да Дама́ска, не́дзе апоўдні раптам заззя́ла вакол мяне з неба святло вялікае.

 

Бысть же идущу мне и приближающуся къ Дамаску в полудне, и внезапу с небеси облиста мя свет многъ.

Я ўпаў на зямлю́ і пачуў голас, які гаварыў мне: Саўл, Саўл, чаму ты Мяне гоніш?

 

Падох же на землю и слышахъ глас, глаголющ ми: “Савле, Савле! что Мя гониши?”

Я адказа́ў: хто Ты, Госпадзі? І Ён сказаў мне: Я Іісус Назарэй, Якога ты гоніш.

 

Азъ же отвещах: “Кто еси, Господи?” Рече ко мне: “Азъ есмъ Ісусъ Назорей, Егоже ты гониши”.

Тыя, што былí са мною, уба́чылі святло і спало́халіся, але го́ласу Таго, Хто гаварыў да мяне́, не чу́лі.

 

Тые пак, еже со мною быша, убояшеся, свет убо видеша, гласа же не слышаша, глаголющего ко мне.

А я сказаў: што́ мне рабіць, Госпадзí Гасподзь жа сказаў мне: устань і ідзі ў Дама́ск, і там будзе табе ска́зана пра ўсё, што прызна́чана табе рабіць.

 

Рекохъ же: “Что учиню, Господи?” Господь же рече ко мне: “Воставъ, иди в Дамаскъ и тамо исповесть ти ся о всемъ, еже повелено тобе чинити”.

І паколькі я стаў невіду́шчым ад сла́вы святла́ гэтага, то павялí мяне за руку́ тыя, што былí са мною, і я прыйшоў у Дама́ск.

 

И якоже не видехъ от славы света оного, за руку бехъ веденъ от сущих со мною, и вніидохъ в Дамаскъ.

І нейкі Ана́нія, чалавек набо́жны па закону, што меў добрае све́дчанне ад усіх Іудзеяў, якія жылí ў Дама́ску,

 

Анания же некто, мужъ богобойный и по закону сведетелствован от всехъ живущих в Дамасце Іудеи,

прыйшоў да мяне і, стаўшы перада мною, сказаў мне: Саўл, брат, стань віду́шчым! І я ў той жа час уба́чыў яго.

 

пришедъ ко мне и ставъ, рече мне: “Савле, брате, прозри!” И азъ в той часъ, прозревъ, погледелъ на нь.

Ён жа сказаў мне: Бог айцоў нашых прадвы́браў цябе, каб ты спазна́ў волю Яго, убачыў Пра́ведніка і пачуў голас з ву́снаў Яго;

 

Он же рече ко мне: “Богъ отець нашихъ изволи тя разумети хотение Его, и познати Праведника, и услышати гласъ от устъ Его,

бо ты будзеш све́дкам Яго перад усімі людзьмí пра ўсё, што ты бачыў і чуў;

 

яко будеши Ему сведетель ко всемъ человекомъ тыхъ речей, еже еси виделъ и слышалъ.

што ж ты цяпер мару́дзіш? устань, ахрысцíся і змый грахí свае, прызва́ўшы імя́ Госпада Іісуса.

 

И ныне что продлеваеши? Воставъ, крестися и омый грехи своя, нарекъ имя Господьне”.

І ста́лася, калі я вярну́ўся ў Іерусалім і маліўся ў храме, найшло́ на мяне захапле́нне,

 

Бысть же потомъ навратившу ми ся в Ерусалим и молящуся во церкви, быти во ужасе

і я ўба́чыў Яго, і Ён сказаў мне: паспяша́йся і вы́йдзі хутчэ́й з Іерусаліма, бо тут не пры́муць твайго све́дчання пра Мяне.

 

и видети глаголющего ко мне: “Поспеши и изыди скоро от Ерусалима, яко не приимуть сведетелства твоего о Мне”.

І я сказаў: Госпадзі! яны ведаюць, што я саджа́ў у цямніцу і біў у сінагогах тых, якія ве́руюць у Цябе́,

 

И азъ рекохъ: “Господи, они ведять, яко азъ бехъ въсажая в темницу и бия по сонмищехъ верующих въ Тя.

і калі праліва́лася кроў Сцяфа́на, све́дкі Твайго, я сам стаяў побач, і згаджа́ўся з забойствам яго, і сцярог адзе́нне тых, што забіва́лі яго.

 

И егда выливали кровь Стефана, сведетеля Твоего, азъ былъ при том, поущая на убійство его, стрежа ризъ побиваю[щи]мъ и”.

І Ён сказаў мне: ідзі, бо Я пашлю́ цябе далёка да язы́чнікаў.

 

И рече ко мне: “Иди, яко Азъ во языкы далекия пошлю тя”».

Да гэтага сло́ва слу́халі яго, а потым узнялí крык, ка́жучы: прэч з зямлі такога! бо ён не павíнен жыць.

 

Послушаху же его даже до сего словеси и воздвигоша гласъ свой, глаголюще: «Возми от земли таковаго, не подобает убо ему живу быти!»

Тым часам як яны крычалі, і рва́лі адзе́нне, і ўздыма́лі пыл у паветра,

 

Вопиющим же имъ и пометающим с себе ризы своя и прахъ кидающим на воздух,

тысячанача́льнік загада́ў уве́сці яго ў крэпасць і наказа́ў бічава́ць яго, дазна́цца з якой прычы́ны так крычалі на яго.

 

повеле тысещникъ въвести и у полкъ и приказалъ ранами спытати его, да бы ведалъ, за кою вину тако вопиаху на нь.

Калі ж расцягну́лі яго рамяня́мі, Павел сказаў сотніку, які стаяў побач: хіба дазво́лена вам бічава́ць Ры́мскага грамадзя́ніна, прычы́м не асу́джанага?

 

И егда связали его вервьми, рече Павелъ ко стоящему ту сотнику: «Естъли же человека Римлянина неосуженна лепо вамъ ест бити?»

Пачуўшы гэта, сотнік падышоў і паве́даміў тысячанача́льніку, ка́жучы: глядзі, што ты збіра́ешся рабіць? гэты ж чалавек — Ры́мскі грамадзя́нін.

 

Сия услышавъ, сотникъ приступи ко тысещнику и поведа ему, глаголя: «Виж, что хощеши учинити, человекъ бо сей Римлянинъ ест».

Тады тысячанача́льнік, падышо́ўшы, прамо́віў да яго: скажы мне, ты Ры́мскі грамадзя́нін? Ён сказаў: так.

 

Приступивъ же тысещникъ ко Павлу, рече: «Поведь ми, аще ты Римлянин еси?» Он же рече: «Есмъ».

Тысячанача́льнік адказаў: я за вялікія грошы набы́ў гэтае грамадзя́нства. Павел жа сказаў: а я і нарадзíўся з ім.

 

И отвеща тысещникъ: «Азъ многою ценою мещанство града сего достахъ». Павелъ пакъ рече: «Азъ же и родился в немъ».

Тады адразу адступíлі ад яго тыя, што збіра́ліся катава́ць яго, а тысячанача́льнік, даве́даўшыся, што ён Ры́мскі грамадзя́нін, спало́хаўся, што звяза́ў яго.

 

И того ж часу отступили от него хотящеи его мучити. И тысещникъ убояся, уведевъ, яко Римлянин ест Павелъ и яко повелелъ былъ его свезати.

На другі дзень, жада́ючы даве́дацца дакладна, у чым абвінава́чваюць яго Іудзеі, ён вы́зваліў яго з кайдано́ў і загада́ў сабра́цца першасвятара́м і ўсяму сінедрыёну і, вы́веўшы Паўла, паставіў яго перад імі.