Дзеі 22 разьдзел

 

 

Мужы браты і бацькі! выслухайце цяпер маё апраўданьне перад вамі.

 

«Мужие братия и отци, услыште мой ныне къ вам ответъ!»

Пачуўшы, што ён загаварыў зь імі па-Габрэйску, яны яшчэ больш аціхлі. Ён сказаў:

 

И егда услышали, яко еврейским языком возъгласи к нимъ, радее приложиша безмолвие. И рече:

я Юдэй, нарадзіўся ў Тарсе Кілікійскім, выгадаваны ў гэтым горадзе ў нагах у Гамалііла, рупліва настаўлены ў бацькоўскім законе, шчыры слуга Божы, як і ўсе вы сёньня.

 

«Азъ убо есмъ мужъ Іудеанин, урожен во Тарсе Киликійстем, воспитанъ же во граде семъ и при ногу Гамалеилову наученъ справедливе отческаго закону, миловник сый Божій, якоже и вы вси есте днесь.

Я нават да сьмерці гнаў пасьлядоўнікаў гэтага вучэньня, вяжучы і аддаючы ў цямніцу і мужчын і жанчын,

 

Иже сій путь гоних, даже до смерти вяжа и предая в темницу мужи и жены,

як засьведчаць пра мяне першасьвятар і ўсе старэйшыны, ад якіх і пісьмы ўзяў да братоў у Дамаску, я ішоў, каб тамтэйшых прывесьці ў аковах у Ерусалім на катаваньне.

 

якоже архиерей сведетелствуеть мне и вси старейшины, от нихже и листы возем ко братіи, идох в Дамаскъ привести, еже тамо суть, связаных во Ерусалим, да мучени будуть.

І калі я быў у дарозе і падыходзіў да Дамаска, пад полудзень раптам азарыла мяне вялікае сьвятло зь неба.

 

Бысть же идущу мне и приближающуся къ Дамаску в полудне, и внезапу с небеси облиста мя свет многъ.

Я ўпаў на зямлю і пачуў голас, які казаў мне: Саўле! Саўле! чаго ты гоніш Мяне?

 

Падох же на землю и слышахъ глас, глаголющ ми: “Савле, Савле! что Мя гониши?”

Я адказваў: хто Ты, Госпадзе? Ён сказаў мне: Я Ісус Назарэй, Якога ты гоніш.

 

Азъ же отвещах: “Кто еси, Господи?” Рече ко мне: “Азъ есмъ Ісусъ Назорей, Егоже ты гониши”.

Тыя, што былі са мною, бачылі сьвятло і перапалохаліся, але голасу Таго, Хто гаварыў да мяне, ня чулі.

 

Тые пак, еже со мною быша, убояшеся, свет убо видеша, гласа же не слышаша, глаголющего ко мне.

Тады я сказаў: Госпадзе! што мне рабіць? А Гасподзь сказаў мне: устань і ідзі ў Дамаск, і там табе сказана будзе ўсё, што назначана табе рабіць.

 

Рекохъ же: “Что учиню, Господи?” Господь же рече ко мне: “Воставъ, иди в Дамаскъ и тамо исповесть ти ся о всемъ, еже повелено тобе чинити”.

А як што я ад славы сьвятла таго асьлеп, дык тыя, хто быў са мною, за руку прывялі мяне ў Дамаск.

 

И якоже не видехъ от славы света оного, за руку бехъ веденъ от сущих со мною, и вніидохъ в Дамаскъ.

Нехта Ананія, муж пабожны паводле закона, пахвалёны ўсімі Юдэямі, што жывуць у Дамаску,

 

Анания же некто, мужъ богобойный и по закону сведетелствован от всехъ живущих в Дамасце Іудеи,

прыйшоў да мяне і, падышоўшы, сказаў мне: браце Саўле! будзь зноў відушчы! І я адразу ўбачыў яго.

 

пришедъ ко мне и ставъ, рече мне: “Савле, брате, прозри!” И азъ в той часъ, прозревъ, погледелъ на нь.

А ён сказаў мне: Бог бацькоў нашых наперад выбраў цябе, каб ты ўведаў волю Ягоную, убачыў Праведніка і пачуў голас з вуснаў Ягоных,

 

Он же рече ко мне: “Богъ отець нашихъ изволи тя разумети хотение Его, и познати Праведника, и услышати гласъ от устъ Его,

бо ты будзеш Яму за сьведку перад усімі людзьмі ў тым, што ты бачыў і чуў;

 

яко будеши Ему сведетель ко всемъ человекомъ тыхъ речей, еже еси виделъ и слышалъ.

дык вось, чаго ж ты марудзіш? устань, ахрысьціся і змый грахі твае, заклікаўшы імя Госпада Ісуса.

 

И ныне что продлеваеши? Воставъ, крестися и омый грехи своя, нарекъ имя Господьне”.

Калі ж я вярнуўся ў Ерусалім і маліўся ў храме, упаў я ў жарсьць,

 

Бысть же потомъ навратившу ми ся в Ерусалим и молящуся во церкви, быти во ужасе

і ўгледзеў Яго, і Ён сказаў мне: пасьпяшайся і выйдзі хутчэй зь Ерусаліма, бо ня прымуць тут твайго сьведчаньня пра Мяне.

 

и видети глаголющего ко мне: “Поспеши и изыди скоро от Ерусалима, яко не приимуть сведетелства твоего о Мне”.

Я сказаў: Госпадзе! ім вядома, што я веруючых у Цябе кідаў у цямніцы і пабіваў у сынагогах,

 

И азъ рекохъ: “Господи, они ведять, яко азъ бехъ въсажая в темницу и бия по сонмищехъ верующих въ Тя.

і, калі пралівалася кроў Сьцяпана, сьведкі Твайго, я там стаяў, ухваляў забойства яго і вартаваў адзеньне забойцаў ягоных.

 

И егда выливали кровь Стефана, сведетеля Твоего, азъ былъ при том, поущая на убійство его, стрежа ризъ побиваю[щи]мъ и”.

І Ён сказаў мне: ідзі; Я пашлю цябе далёка да язычнікаў.

 

И рече ко мне: “Иди, яко Азъ во языкы далекия пошлю тя”».

Да гэтага слова слухалі яго; а пасьля гэтага паднялі крык, кажучы: зьнішчы зь зямлі такога! бо ня варта яму жыць.

 

Послушаху же его даже до сего словеси и воздвигоша гласъ свой, глаголюще: «Возми от земли таковаго, не подобает убо ему живу быти!»

Тым часам як яны крычалі, шпурлялі вопратку і кідалі пясок у паветра,

 

Вопиющим же имъ и пометающим с себе ризы своя и прахъ кидающим на воздух,

тысячнік загадаў увесьці яго ў крэпасьць, загадаўшы бічаваць яго, каб выведаць, зь якое прычыны так крычалі супроць яго.

 

повеле тысещникъ въвести и у полкъ и приказалъ ранами спытати его, да бы ведалъ, за кою вину тако вопиаху на нь.

Але калі расьцягнулі яго рэмнямі, Павал сказаў сотніку: хіба вам дазволена бічаваць рымскага грамадзяніна, ды і бяз суду?

 

И егда связали его вервьми, рече Павелъ ко стоящему ту сотнику: «Естъли же человека Римлянина неосуженна лепо вамъ ест бити?»

Пачуўшы гэта, сотнік падышоў і данёс тысячніку, кажучы: глядзі, што ты хочаш рабіць? гэты чалавек — рымскі грамадзянін.

 

Сия услышавъ, сотникъ приступи ко тысещнику и поведа ему, глаголя: «Виж, что хощеши учинити, человекъ бо сей Римлянинъ ест».

Тады тысячнік, падышоўшы да яго, сказаў: скажы мне, ты рымскі грамадзянін? Ён сказаў: так.

 

Приступивъ же тысещникъ ко Павлу, рече: «Поведь ми, аще ты Римлянин еси?» Он же рече: «Есмъ».

Тысячнік адказваў: я за вялікія грошы набыў гэта грамадзянства, А Павал сказаў: а я і нарадзіўся ў ім.

 

И отвеща тысещникъ: «Азъ многою ценою мещанство града сего достахъ». Павелъ пакъ рече: «Азъ же и родился в немъ».

Тады адразу адступіліся ад яго тыя, што хацелі яго катаваць; а тысячнік, даведаўшыся, што ён рымскі грамадзянін, перапалохаўся, што зьвязаў яго.

 

И того ж часу отступили от него хотящеи его мучити. И тысещникъ убояся, уведевъ, яко Римлянин ест Павелъ и яко повелелъ былъ его свезати.

На другі дзень, хочучы ўпэўніцца ў праўдзе, за што вінавацяць яго Юдэі, вызваліў яго з ланцугоў і загадаў сабрацца першасьвятарам і ўсяму сынедрыёну і, вывеўшы Паўла, паставіў яго перад імі.