Дзеі 21 разьдзел

 

 

Калі ж мы, разьвітаўшыся зь імі, адплылі, дык напрасткі прыйшлі ў Кос, на другі дзень у Радос і адтуль у Патару;

 

И якоже бысть отвезтися намъ от них прямымъ бегомъ, пріидохом въ Кос, во другый же день въ Родосъ, и оттоле во Патару.

і, калі знайшлі карабель, што плыў у Фінікію, узышлі на яго і адплылі.

 

И обретше корабль преходящъ во Финикию, волезше в онь, везохомся.

Калі паказаўся Кіпр, мы пакінулі яго зьлева і паплылі ў Сірыю, і прысталі ў Тыры, бо тут было трэба скласьці грузы з карабля;

 

И вънегда приближахомся Кипру, оставивше и влеве, плыхомъ во Сирию и пристахомъ въ Тире, ту бо бяше кораблю изъложити бремя.

і, знайшоўшы вучняў, прабылі там сем дзён; яны праз Духа казалі Паўлу, каб ён не хадзіў у Ерусалім.

 

И знашедше ту ученики, пребыхомъ с ними седмъ дней, ониже Павлови глаголаху Духомъ не входити во Ерусалимъ.

Правёўшы гэтыя дні, мы выйшлі і пайшлі і нас праводзілі ўсе з жанчынамі і дзецьмі аж за горад; а на беразе, укленчыўшы, памаліліся.

 

Егда же бысть намъ скончати дни и, изъшедше, идяхомъ, провожающим насъ всемъ со женами и с детми до вне града. И поклонивше колене при мори, помолихомся;

І, разьвітаўшыся паміж сабою, мы ўзышлі на карабель, а яны вярнуліся дамоў.

 

и целовавше другъ друга, внидохом въ корабль. Они же возвратишеся в домы своя.

А мы, адбыўшы плаваньне, прыбылі з Тыра ў Пталемаіду, дзе, прывітаўшы братоў, прабылі ў іх адзін дзень.

 

Мы пакъ, плавание наченъше от Тира, пристахомъ во Птоломаиде, и целовавше братию, пребыхом у нихъ день единъ.

А на другі дзень Павал і мы, хто быў зь ім, выйшаўшы, прыйшлі ў Кесарыю і, увайшоўшы ў дом Піліпа прапаведніка, аднаго зь сямёх дыяканаў, засталіся ў яго.

 

(Зачало 4[5]) Во утрей же мы, еже быхомъ с Павлом, пріидохомъ въ Кесарию, и вшедше в домъ Філиппа евван гелиста, суща единого от седми, пребыхом у него.

У яго былі чатыры дачкі, дзяўчаты-прарочыцы.

 

Сей имеаше четыре дщеры, девице пророкующа.

Тым часам, як мы многа дзён заставаліся ў іх, прыйшоў зь Юдэі нейкі прарок, якога звалі Агаў,

 

И внегда пребывахом ту дни многы, прииде не кто от Іудея пророкъ, именемъ Агавъ.

і, увайшоўшы да нас, узяў пояс Паўлаў і, зьвязаўшы сабе рукі і ногі, сказаў: так кажа Дух Сьвяты: мужа, чый гэта пояс, гэтак зьвяжуць у Ерусаліме Юдэі і перададуць у рукі язычнікам.

 

И пришедъ к намъ, взявъ поясъ Павловъ, связавши руце свои и нозе, рече: «Тако глаголеть Духъ Светый: Мужа, егоже ест поясъ сей, тако свяжуть его Іудеи во Ерусалиме и предадуть в руце языкомъ».

Калі ж мы пачулі гэта, дык і мы і тамтэйшыя прасілі, каб ён ня ішоў у Ерусалім.

 

Якоже услышахомъ сия, молихом его и мы, и живущие на месте томъ, абы не ходилъ до Ерусалима.

Але Павал у адказ сказаў: што вы робіце? чаго плачаце і засмучаеце сэрца маё? я ня толькі хачу быць вязьнем, але гатовы памерці ў Ерусаліме за імя Госпада Ісуса.

 

Отвеща же Павелъ и рече: «Что чините, плачучи и скорушаючи серце мое? Азъ бо не точию связан быти, но и умрети во Ерусаліме готов есмъ для имени Господа Ісуса».

А калі мы ня здолелі ўгаварыць яго, дык супакоіліся, сказаўшы: хай будзе воля Гасподняя!

 

Не повинующу же ся ему, умолкохомъ, рекше: «Воля Господьня да будеть!»

Пасьля гэтых дзён, падрыхтаваўшыся, пайшлі мы ў Ерусалім;

 

По днех же сихъ зготовивъшеся, възыдохомъ во Ерусалим.

з намі ішлі і некаторыя вучні з Кесарыі, праводзячы нас да аднаго даўняга вучня, Мнасана Кіпрыйца, у якога можна было нам жыць.

 

И идоша с нами неціи ученици от Кесареи, ведущи съ собою неякого Мнасона, Кипрянина, давного ученика, в негоже имамы на подворьи пребыти.

як прыйшлі мы ў Ерусалім, браты гасьцінна прынялі нас.

 

Внегда же пріидохомъ во Ерусалим, любезно прияша насъ братия.

На другі дзень Павал прыйшоў з намі да Якава; прыйшлі і ўсе прасьвітары.

 

Другого пакъ дня вниде Павел ис нами ко Іакову, и вси ту собралися старшие,

Павітаўшы іх, Павал расказваў падрабязна, што стварыў Бог у язычнікаў служэньнем ягоным.

 

ихъже целовавши, поведаше имъ по ряду вся, яже Богъ чинилъ ест во языцехъ служениемъ его.

А яны, выслухаўшы, праславілі Бога і сказалі яму: бачыш, браце, колькі тысяч Юдэяў уверавалі, і ўсе яны — шчырыя слугі закона;

 

Они же, слышавше, славяху Бога и рекоша ему: «Видиши, брате, колико тысещей ест Іудеі веровавших, а вси тые суть милосники закону.

а пра цябе наслухаліся яны, быццам ты ўсіх Юдэяў, якія жывуць сярод язычнікаў, вучыш адступацца ад Майсея, кажучы, каб яны не абразалі дзяцей сваіх і ня трымаліся звычаяў.

 

Но о тобе слышали сут, яко ты отступлению учиши от закона Моисеова сущих во языцех Іудеи, глаголя имъ не обрезывати сыновъ своих ни по обычаемъ закона ходити.

Дык што ж гэта? Пэўна, зьбярэцца народ; бо дачуюцца, што ты прыйшоў.

 

Что жъ убо естъ? Подобаеть всему множству сойтися, понеже услышать о тобе, яко пришолъ еси.

Зрабі ж, што мы скажам табе: ёсьць у нас чатыры мужы, якія маюць на сабе зарок.

 

Сего деля учини то, еже речемъ тобе. Суть у насъ мужи четыре, слюбъ имуще на собе.

Узяўшы іх, ачысьціся зь імі і прымі на сябе выдаткі на ахвяру за іх, каб абстрыглі сабе галаву, — і ўведаюць усе, што чутае імі пра цябе несправядлівае, а што і сам ты жывеш згодна з законам.

 

Сихъ поимъ, очистися с ними и вчини слюбъ, да острыжета главы свое, и уверять вси, яко неправда ест, еже слышали о тобе, но ходиши и самъ храняй законъ.

А пра язычнікаў, якія ўверавалі, мы пісалі, пастанавіўшы, каб яны нічога такога не пільнаваліся, а толькі ўстрымалі сябе ад ідалаахвярнага, ад крыві, ад душанага і ад распусты.

 

Тымъ пакъ, ониже веровалі сут от языковъ, писали есмо, установивше ничтож таковаго соблюдати имъ, токмо хранити себе от треб идолских, и от крови и удавленины, и от блуду».

Тады Павал, узяўшы тых мужоў і ачысьціўшыся зь імі, на другі дзень увайшоў у храм і абвясьціў заканчэньне дзён ачышчэньня, калі павінна быць прынесена за кожнага зь іх ахвяра.

 

(Зача[ло] 46 a) Тогда Павел во другый день, появъ съ собою мужей, очистився с ними, вниде во светилище, являя выполнение дней очищения, дондеже принесено будет за единого каждого их приношение,

Калі ж сем дзён канчаліся, тады Асійскія Юдэі, убачыўшы яго ў храме, падбухторылі ўсіх людзей і наклалі на яго рукі,

 

и якоже хотяху седмъ дней искончати. Іудеи, еже быша от Асіи, видевши Павла во светилищи, подвигоша весъ народъ и возвръгоша на нь руце,

закрычаўшы: мужы Ізраільскія, памажэце! Гэты чалавек усіх і ўсюды настаўляе супроць народу і закона і месца гэтага; да таго ж і Элінаў дапусьціў у храм і спаганіў сьвятое месца гэтае.

 

вопиюще: «Мужи Ізраильстіи, помозите! Сей естъ человекъ, иже на люди, и на закон, и на место сее всехъ всюду учить, еще же и поганы воведе во храмъ и оскверни светое место».

Бо папярэдне яны бачылі зь ім у горадзе Трахіма Эфэсяніна і думалі, што Павал яго ўвёў у храм.

 

Беху бо видели Трофима, Ефесенина, во граде с нимъ, егоже мняху яко во храмъ вовелъ ест Павелъ.

Увесь горад узрушыўся, і пазьбягаліся ўсе людзі; і, схапіўшы Паўла, павалаклі яго з храма, і адразу ж замкнуты былі дзьверы.

 

И тако порушился весь народъb, и бысть стечение людем, и емше Павла, влечаху его вонъ изъ светилища и скоро затвориша двери.

Калі ж яны хацелі забіць яго, да тысячніка кагорты дайшла вестка, што ўвесь Ерусалім узбунтаваўся;

 

И внегда хотяху убити его, возыде весть ко тысещнику полковъ, яко весь возмутися Ерусалимъ.

ён, адразу ўзяўшы воінаў і сотнікаў, рушыў на іх; а яны, убачыўшы тысячніка і воінаў, перасталі біць Паўла;

 

Он же, не медля поемъ воины и сотники, притече на не. Они пакъ, видевши тысещники и воіны, престаша бити Павла.

тады тысячнік, падышоўшы, узяў яго і загадаў закаваць яго двума ланцугамі, і пытаўся: хто ён і што зрабіў?

 

Приступив же тысещникъ и нялъ его, и повеле свезати и ретезми железными двема, и пыташе, кто убо ест и что учинилъ ест.

А людзі адны крычалі адное, а другія другое; ён жа, ня могучы з прычыны ўзрушэньня даведацца нічога пэўнага, загадаў весьці яго ў крэпасьць.

 

Друзіи же ино нечто вопиаху в народе. и егда не могъ доведатися истоты молвы ради, повеле вести его въ полкъ.

А калі ён быў на лесьвіцы, дык воіны мусілі несьці яго, бо ў натоўпе была вялікая сьціжма;

 

Внегда же пріидоша на всход, прилучися воздвижену быти ему от воинъ для насилия лудейc,

бо мноства людзей ішло сьледам і крычала: сьмерць яму!

 

последовали бо множство народа, кричаще згубити его.

Перад уваходам у крэпасьць Павал сказаў тысячніку: ці можна мне сказаць табе нешта? А той сказаў: ты ўмееш па-Грэцку?

 

И вънегда начаша во полкъ уводити Павла, рече ко тысещнику: «Лепо ли ест мне что промолвити къ тобе?» Он же рече ему: «Греческы умееши ли?

Дык ці ня ты той Егіпцянін, які напярэдадні ўчыніў бунт і зьвёў у пустыню чатыры тысячы чалавек разбойнікаў?

 

Не ты ль еси Египтянинъ, вчинивый прежде сихъ дней брань и изъвелъ во пустыню четыре тысеще мужей сикарейd?»

А Павал сказаў: я Юдэй, Тарсянін, грамадзянін вядомага Кілікійскага горада; прашу цябе, дазволь мне гаварыць да людзей.

 

Рече к нему Павелъ: «Азъ убо человекъ есмъ Іудеанин, Тарсянин с Киликие, знаема града гражанин. Молю же тя, допусти ми глаголати к людемъ».

І калі той дазволіў, Павал, стоячы на лесьвіцы, даў знак рукою людзям і, калі настала глыбокая моўча, пачаў прамаўляць па-Габрэйску так:

 

Допустившу же ему, Павелъ стоя на ступенех и покива рукою; многу же безмолвию бывшу, возъгласи еврейскимъ языкомъ, глаголя: