Дзеі 21 разьдзел

 

 

Як жа мы, расстаўшыся зь імі, адплылі, дык простай дарогаю прыплылі да Косу, назаўтрае да Родосу і стуль да Патары.

 

И якоже бысть отвезтися намъ от них прямымъ бегомъ, пріидохом въ Кос, во другый же день въ Родосъ, и оттоле во Патару.

І засьпеўшы караб, што йшоў да Фінікі, узышлі на яго й адплылі.

 

И обретше корабль преходящъ во Финикию, волезше в онь, везохомся.

І відаць быў Кіпра, і, пакінуўшы яго палеве, мы плылі да Сыры, і выселі ў Тыру, бо там караб меў выкласьці свой наклад.

 

И вънегда приближахомся Кипру, оставивше и влеве, плыхомъ во Сирию и пристахомъ въ Тире, ту бо бяше кораблю изъложити бремя.

І, засьпеўшы вучанікаў, заставаліся там сем дзён. Яны з Духа казалі Паўлу ня йсьці да Ерузаліму.

 

И знашедше ту ученики, пребыхомъ с ними седмъ дней, ониже Павлови глаголаху Духомъ не входити во Ерусалимъ.

Як жа скончыліся гэтыя дні, вышлі й пайшлі, і нас прапушчалі ўсі із жанкамі а дзецьмі аж да места; а на беразе, уклякшы, памаліліся.

 

Егда же бысть намъ скончати дни и, изъшедше, идяхомъ, провожающим насъ всемъ со женами и с детми до вне града. И поклонивше колене при мори, помолихомся;

І, разьвітаўшыся адзін із адным, мы ўзышлі на караб, а яны зьвярнуліся двору.

 

и целовавше другъ друга, внидохом въ корабль. Они же возвратишеся в домы своя.

Мы ж, скончыўшы плаўбу, прыбылі з Тыру да Птолемаіды і, паздароваўшы братоў, засталіся адзін дзень ізь імі.

 

Мы пакъ, плавание наченъше от Тира, пристахомъ во Птоломаиде, и целовавше братию, пребыхом у нихъ день единъ.

А назаўтрае Паўла а мы, бытыя зь ім, вышаўшы, прышлі да Цэсарэі і, увыйшоўшы ў дом Піліпа евангелістага, аднаго ізь сямёх, заставаліся ў яго.

 

(Зачало 4[5]) Во утрей же мы, еже быхомъ с Павлом, пріидохомъ въ Кесарию, и вшедше в домъ Філиппа евван гелиста, суща единого от седми, пребыхом у него.

У яго былі чатыры дачкі дзявушчыя, праракаючыя.

 

Сей имеаше четыре дщеры, девице пророкующа.

Прымеж тога, як мы заставаліся ў іх шмат дзён, прышоў зь Юдэі якісь прарока, на ймя Агаў;

 

И внегда пребывахом ту дни многы, прииде не кто от Іудея пророкъ, именемъ Агавъ.

І, увыйшоўшы да нас, узяў пояс Паўлаў і, зьвязаўшы сабе рукі й ногі, сказаў: «Гэтак кажа Дух Сьвяты: мужа, чый гэты пояс, гэтак зьвяжуць у Ерузаліме Жыды і выдадуць у рукі паган».

 

И пришедъ к намъ, взявъ поясъ Павловъ, связавши руце свои и нозе, рече: «Тако глаголеть Духъ Светый: Мужа, егоже ест поясъ сей, тако свяжуть его Іудеи во Ерусалиме и предадуть в руце языкомъ».

Як жа мы пачулі гэта, то й мы й тамашнія прасілі, каб ён ня йшоў да Ерузаліму.

 

Якоже услышахомъ сия, молихом его и мы, и живущие на месте томъ, абы не ходилъ до Ерусалима.

Але Паўла адказаў: «Што вы робіце, плачучы а немарасьцячы сэрца мае? бо я гатоў ня толькі быць зьвязаным, але таксама памерці ў Ерузаліме за імя Спадара Ісуса».

 

Отвеща же Павелъ и рече: «Что чините, плачучи и скорушаючи серце мое? Азъ бо не точию связан быти, но и умрети во Ерусаліме готов есмъ для имени Господа Ісуса».

Ня здолеўшы ўмовіць яго, мы змоўклі, кажучы: «Станься воля Спадарова!»

 

Не повинующу же ся ему, умолкохомъ, рекше: «Воля Господьня да будеть!»

Просьле гэтых дзён, прыгатаваўшыся, пайшлі мы да Ерузаліму.

 

По днех же сихъ зготовивъшеся, възыдохомъ во Ерусалим.

І з вучанікаў з Цэсарэі йшлі з намі, вядучы якогась Мнасона, Кіпраніна, даўнейшага вучаніка, у каторага мы былі б на гасподзе.

 

И идоша с нами неціи ученици от Кесареи, ведущи съ собою неякого Мнасона, Кипрянина, давного ученика, в негоже имамы на подворьи пребыти.

А, як мы прыбылі да Ерузаліму, браты рада прынялі нас.

 

Внегда же пріидохомъ во Ерусалим, любезно прияша насъ братия.

А назаўтрае Паўла прышоў з намі да Якава, і ўсі старшыя прышлі туды.

 

Другого пакъ дня вниде Павел ис нами ко Іакову, и вси ту собралися старшие,

І, паздароваўшы іх, ён паведаў з парадку ўсе, што Бог учыніў службаю ягонай.

 

ихъже целовавши, поведаше имъ по ряду вся, яже Богъ чинилъ ест во языцехъ служениемъ его.

Яны ж, пачуўшы, славілі Бога і сказалі яму: «Бачыш, браце, колькі тысячаў ёсьць із Жыдоў, што ўверылі, і ўсі рупатлівыя праз Закон.

 

Они же, слышавше, славяху Бога и рекоша ему: «Видиши, брате, колико тысещей ест Іудеі веровавших, а вси тые суть милосники закону.

Але празь цябе маюць ведамку, што ты вучыш усіх Жыдоў, што памеж народаў, адступніцтва ад Масея, кажучы, што яны ня маюць абразаць дзеці свае ані заховаваць абычаі.

 

Но о тобе слышали сут, яко ты отступлению учиши от закона Моисеова сущих во языцех Іудеи, глаголя имъ не обрезывати сыновъ своих ни по обычаемъ закона ходити.

Дык што ж? Множасьць канечне зьбярэцца, бо пачуюць, што ты прышоў.

 

Что жъ убо естъ? Подобаеть всему множству сойтися, понеже услышать о тобе, яко пришолъ еси.

Зрабі ж, што мы скажам тэ: ёсьць у нас чатыры чалавекі, што маюць на сабе абятніцы.

 

Сего деля учини то, еже речемъ тобе. Суть у насъ мужи четыре, слюбъ имуще на собе.

Вазьмі іх, і ачысьціся зь імі, і заплаці выдаткі за іх, каб яны агалілі галавы свае, — і даведаюцца ўсі, што няма нічога праўдзівага з чутага імі празь цябе, але што й сам ты жывеш заховуючы Закон.

 

Сихъ поимъ, очистися с ними и вчини слюбъ, да острыжета главы свое, и уверять вси, яко неправда ест, еже слышали о тобе, но ходиши и самъ храняй законъ.

А ўзглядам тых, што ўверылі з паган, то мы пісалі, пастанавіўшы, каб яны ўзьдзержаваліся ад абраканага балваном, ад крыві, ад задушанага і ад бязулства».

 

Тымъ пакъ, ониже веровалі сут от языковъ, писали есмо, установивше ничтож таковаго соблюдати имъ, токмо хранити себе от треб идолских, и от крови и удавленины, и от блуду».

Тады Паўла, узяўшы тых мужоў, назаўтрае ачысьціўшыся, увыйшоў зь імі ў сьвятыню, асьвятчаючы, што дні ачышчэньня скончаны і абрэчаны аброк за кажнага зь іх.

 

(Зача[ло] 46 a) Тогда Павел во другый день, появъ съ собою мужей, очистився с ними, вниде во светилище, являя выполнение дней очищения, дондеже принесено будет за единого каждого их приношение,

Як жа сем дзён канчаліся, Жыды з Азі, абачыўшы яго ў сьвятыні, узрушылі ўсю гурбу і наклалі рукі на яго,

 

и якоже хотяху седмъ дней искончати. Іудеи, еже быша от Асіи, видевши Павла во светилищи, подвигоша весъ народъ и возвръгоша на нь руце,

Крычачы: «Мужы ізраельскія, памажыце! гэты чалавек усіх усюдых вуча супроці люду а Закону а месца гэтага, а нават прывёў Грэкаў у сьвятыню і збудзеніў сьвятое месца».

 

вопиюще: «Мужи Ізраильстіи, помозите! Сей естъ человекъ, иже на люди, и на закон, и на место сее всехъ всюду учить, еще же и поганы воведе во храмъ и оскверни светое место».

Бо перад тым яны бачылі зь ім у месьце Трахіма Ефэсяніна й думалі, што Паўла быў увёўшы яго ў сьвятыню.

 

Беху бо видели Трофима, Ефесенина, во граде с нимъ, егоже мняху яко во храмъ вовелъ ест Павелъ.

І ўсе места ўзрушылася, і зьбегліся людзі; і, схапіўшы Паўлу, пацягнулі яго вон ізь сьвятыні, і якга замкнёны былі дзьверы.

 

И тако порушился весь народъb, и бысть стечение людем, и емше Павла, влечаху его вонъ изъ светилища и скоро затвориша двери.

Як жа яны хацелі забіць яго, ведамка прышла да тысячніка аддзелу, што ўвесь Ерузалім узрушыўся.

 

И внегда хотяху убити его, возыде весть ко тысещнику полковъ, яко весь возмутися Ерусалимъ.

Ён, зараз узяўшы жаўнераў а сотнікаў, пабег на іх. Яны ж, абачыўшы тысячніка а жаўнераў, перасталі біць Паўлу.

 

Он же, не медля поемъ воины и сотники, притече на не. Они пакъ, видевши тысещники и воіны, престаша бити Павла.

Тады тысячнік, прышоўшы, узяў яго й казаў закаваць двума ланцугамі, і пытаўся, хто ён і што зрабіў.

 

Приступив же тысещникъ и нялъ его, и повеле свезати и ретезми железными двема, и пыташе, кто убо ест и что учинилъ ест.

У гурбе ж крычэлі адныя адно, другія другое. Ён жа, ня могучы з прычыны сумятні даведацца нічога пэўнага, расказаў весьці яго да гораду.

 

Друзіи же ино нечто вопиаху в народе. и егда не могъ доведатися истоты молвы ради, повеле вести его въ полкъ.

Як жа ён быў на ўсходках, жаўнерам давялося несьці яго з прычыны ўсілства гурбы,

 

Внегда же пріидоша на всход, прилучися воздвижену быти ему от воинъ для насилия лудейc,

Зо множасьць люду йшла за ім, крычачы: «Вон яго!»

 

последовали бо множство народа, кричаще згубити его.

Ля ўходу ў горад Паўла сказаў тысячніку: «Ці можна імне сказаць тэ штось?» А гэты сказаў: «Ты знаеш пагрэцку?

 

И вънегда начаша во полкъ уводити Павла, рече ко тысещнику: «Лепо ли ест мне что промолвити къ тобе?» Он же рече ему: «Греческы умееши ли?

Дык ці ня ты тый Егіпцянін, што надоечы ўзьняў бунт і вывеў на пустыню чатыры тысячы чалавекаў, гэных разбойнікаў (Сыкоран)».

 

Не ты ль еси Египтянинъ, вчинивый прежде сихъ дней брань и изъвелъ во пустыню четыре тысеще мужей сикарейd?»

Паўла ж сказаў: «Я Жыд, Тарсянін, грамадзянін не апошняга места кіліцкага; дык, калі ласка, дазволь імне прамовіць да люду».

 

Рече к нему Павелъ: «Азъ убо человекъ есмъ Іудеанин, Тарсянин с Киликие, знаема града гражанин. Молю же тя, допусти ми глаголати к людемъ».

Як жа тый дазволіў, Паўла, стоячы на ўсходках, кінуў рукою люду і, як сталася вялікая цішыня, прамовіў да іх гэбрэйскай моваю, кажучы:

 

Допустившу же ему, Павелъ стоя на ступенех и покива рукою; многу же безмолвию бывшу, возъгласи еврейскимъ языкомъ, глаголя: