Дзеі 6 разьдзел

 

 

І тых дзён, як павялічыўся лік вучанікаў, пачалося нараканьне Гэленістых на Гэбрэістых, што ўдовы іхныя занядбаны ў штадзеннай паслузе.

 

(Зачало 16) Во днех же тыхъ, умножившимся ученикомъ, быс[т]ь роптание Ельліномъ ко Іудеомъ, яко погордеваху вдовицами их во служении вседневъном.

Тады двананцацёх, згукаўшы множасьць вучанікаў, сказалі: «Ня добра, каб мы, пакінуўшы слова Божае, служылі сталом.

 

Тогда дванадесять апостоловъ, созвавши множство ученикъ, рекоша: «Негодно ест намъ, оставившимъ слово Божие, служити столомъ.

Дык, браты, нагледзьце з памеж сябе сямёх добрае славы, поўных Духа а мудрасьці, каторых пастановім на гэты занятак,

 

Осмотрите убо, братия, мужевъ з васъ добре сведетелствованыхъ седмъ, исполненых Духа Светого и премудрости, ихъже поставим на службу сию.

А самы аддамося бязупынку малітве а службе слова».

 

Мы же в молитве и у навченіи слова Божия пребудем».

І ўпадабала гэтае слова ўся множасьць; і абралі Сьцепана, мужа поўнага веры а Духа Сьвятога, а Піліпа а Прахора а Міканора а Тымона а Пармена а Міколу, нова-наверненага з Антыёхі,

 

И люба бысть речь сия всему множству. и избраша Стефана, мужа, наполнена веры и Духа Свята, и Філиппа, и Прохора, и Никанора, и Тимона, и Пармена, и Николаа, пришелца Антиохійскаго, —

Каторых пастанавілі перад апосталамі; і, памаліўшыся, яны ўзлажылі рукі на іх.

 

сих же поставиша предъ апо столы, и помолившеся, возложиша на нихъ руце.

І слова Божае расло, і лік вучанікаў вельма мнажыўся ў Ерузаліме, і вялікі груд сьвятароў быў паслухмены веры.

 

И слово Божие растяше, и множашеся число ученикъ во Ерусалиме велми. Многъ теже народъ свещенник послухаша веры.

І Сьцяпан, поўны ласкі а моцы, чыніў чудосы а вялікія знакі памеж люду.

 

(Зачало 17) Стефан же, исполненый веры и силы, творяше знамения и чудеса велия в людехъ.

І паўсталі некатрыя з бажніцы, званай бажніцаю Свабодных а Кірынейцаў, і Александрыцых, і тыя зь Кілікі а Азі, сьперачаючыся ізь Сьцепаном;

 

И восташа неціи от сонма, глаголемаго Ливертинска, и Киринейска, и Александрійска, и иже от Киликия и Азия, гадающеся со Стефаномъ,

Але не маглі ўстоіць супроці мудрасьці а Духу, Каторым гукаў.

 

и не можаху противитися премудрости и Духу, имъже глаголаше.

Тады яны падвучылі некатрых, каторыя сказалі: «Мы чулі, што ён гукаў блявузґальныя словы на Масея а Бога».

 

Тогда ильстиве наведоша мужей, ониже бы рекли, яко: «Слышахомъ его, глаголюща слова хулны на Моисея и на Бога».

І паднялі люд а старцоў а кніжнікаў, і, напаўшы, схапілі яго й павялі да сынэдрыёну.

 

И тако подвигоша люди, и старейшины, и книжники, и збегшися, восхитиша его и приведоша на сонмище.

І пастанавілі хвальшывыя сьветкі, каторыя казалі: І«Гэты чалавек не перастаець гукаць на сьвятое месца а на Права;

 

И поставиша сведетеля ложны, ониже рекоша: «Человекъ той не престаеть глаголати словъ хульныхъ на град сей светый и на закон,

Бо мы чулі, як ён казаў, што гэты Ісус Назарэцянін зьнішча гэтае месца і зьмене абычаі, каторыя Масей перадаў нам».

 

слышахом бо его глаголюща, яко Ісусъ Назоренинъ — сей разорить место сее и изменить обычае, яже предалъ намъ Моисей».

І ўсі, што сядзелі ў сынэдрыёне, уцеміўшыся ў яго, бачылі від ягоны, як від ангіла.

 

И возреша на нь вси седящие во сонмищи, видеша лице его, яко лице ангелово.