Дзеі 9 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Яна Станкевіча → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Саўла ж, яшчэ дыхаючы пагрозамі а забіўствам на вучанікаў Спадаровых,
(Зачало 21) Савулъ пакъ, еще дыхая грозами и битиемъ на ученики Господьня, приступи ко архиерею
Дабліжыўся да найвышшага сьвятара і папрасіў у яго лістоў да бажніцаў у Дамашку, каб, калі знойдзе каго, хто быў бы гэтае Дарогі, мужчынаў і жанкі, прыводзіць зьвязаных да Ерузаліму.
и вы просилъ от него листы въ Дамаскъ ко соборищам, естъли бы некие знашолъ в нем сего пути мужи ли, жены ли связаны, да приведеть во Ерусалимъ.
Як жа ён падарожжаваў, дабліжаючыся да Дамашку, сталася — зьнецікі зазьзяла навокал яго сьвятліня зь неба;
Внегда же идяше путемъ и приближашеся къ Дамаску, скоро облиста его светъ с небеси,
І, паўшы на зямлю, ён пачуў голас, кажучы яму: «Саўле, Саўле, чаму ты Мяне перасьлядуеш?»
и падъ на землю, слыша гласъ, глаголющъ ему: «Савле, Савле, что Мя гоніши?»
І ён сказаў: «Хто Ты Спадару?» Ён жа сказаў: «Я Ісус, Каторага ты перасьлядуеш. Цяжка табе йсьці супроці восьцяў».
Рече же: «Кто еси, господи?» Господь же рече: «Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши. Жестоко ест тобе противу остъну въспетчевати».
Ён жа ў дрыгоце а жаху сказаў: «Спадару, што кажаш імне рабіць?» Спадар яму: «Устань а йдзі да места; і сказана будзе табе, што маеш рабіць».
И трепетенъ и боязненъ рече: «Господи, что ми велиши чинити?» Рече же ему Господь: «Востани и вниди во градъ, и тамо речет ти ся, что имаши чинити».
Мужы ж, што падарожжавалі зь ім, стаялі бязмоўныя, чуючы запраўды гук, але нікога ня бачачы.
Мужие пакъ, идущие с нимъ, стоаху чудящеся, слышали убо гласъ, никогоже видеша.
Саўла ж устаў ізь зямлі і з адчыненымі ачыма нічога ня бачыў. І, вядучы за руку, прывялі яго да Дамашку.
Въсталъ же ест Савлъ от земля и отверстома очима ничтоже видяше. и понявши его за руку, въведоша в Дамаскъ.
І быў ён тры дні бязь відзеньня, і ня еў ані піў.
И былъ ту тры дни, не видя, и не яде, и не пие.
І быў адзін вучанік у Дамашку, імям Ананя; і Спадар у відзені сказаў яму: «Ананя!» І ён сказаў: «Во Я, Спадару».
[Зачало] Бе же некто ученикъ въ Дамаску, именемъ Анания. и рече к нему Господь во виденіи: «Анание!» Он же рече: «Се азъ, Господи!»
Спадар жа яму: «Устань а йдзі на вуліцу, званую Простая, і шукай у доме Юдзіным Тарсяніна, імям Саўла, бо вось, ён моліцца,
Господь же рече к нему: «Воставъ, иди на улицу, нарицаему Правую, и знаіди в дому Іудове Савла іменемъ, Тарсянина, сей убо молитву дееть
І бачыў у відзені мужа, на ймя Ананя, што прышоў і ўзлажыў руку сваю на яго, каб ён празерыў».
и видел ест во виденіи мужа, именем Ананию, въшедша и возложивша на нь руку, да прозрить».
Ананя ж адказаў: «Спадару, я чуў ад шмат каго ўзглядам гэтага чалавека, як шмат ліха ён зрабіў сьвятым у Ерузаліме;
Отвещал же ест Анания: «Господи! Слышалъ есмъ от многихъ о мужи сем, колико зла починил светымъ Твоимъ во Ерусалиме.
І тут мае ўладу ад найвышшых сьвятароў вязаць усіх, што гукаюць імя Твае».
И изде имат власть от архиереи связати всехъ, нарицающих имя Твое».
І сказаў яму Спадар: «Ідзі, бо ён абраная судзіна Імне, каб насіць імя Мае перад народамі а каралямі а сынамі Ізраелявымі.
Рече же к нему Господь: «Иди, яко сосудъ изъбран Ми естъ сей пронести имя Мое предъ народы, и цари, и сынми Ізраилевыми.
Я ж пакажу яму, колькі ён мае выцярпець за імя Мае».
Азъ убо скажу ему, елико мусить онъ для имени Моего претерпети».
І Ананя пайшоў, і ўвыйшоў у дом, і, узлажыўшы на яго рукі свае, сказаў: «Браце Саўле, Спадар паслаў мяне, Ісус, што зьявіўся табе на дарозе, па каторай ты йшоў, каб ты празерыў і напоўніўся Сьвятога Духа».
Пойде же Анания, и вниде во храмину, и возло живъ на нь руце, рече: «Савле, брате! Господь Ісусъ послал мя, явивыйся тобе на пути, имже шолъ еси, яко да прозриши и исполнишися Духа Свята».
І якга, бы луска, спала з аччу ягоных, і ён празерыў, і, устаўшы, быў ахрышчаны.
И скоро отпадоша от очию его яко чешуя, и прозре, и въставъ, крестися; и приемъ пищу, укрепися.
І, пасілкаваўшыся, стаў дужы. І быў з вучанікамі, што ў Дамашку, колькі дзён.
(Зачало 22) Пребываше же Саулъ со вченики, бывъшими въ Дамаску, за неколико дней.
І зараз абяшчаў у бажніцах Ісуса, што Ён сын Божы.
И не медля, вошедъ во сонмище, проповедаше Ісуса, яко сей ест Сынъ Божій.
І ўсі, што чулі, зумяваліся й казалі: «Ці ня тый ён, што губіў у Еарузаліме гукаючых імя гэтае, дый сюды прышоў із заданьням прыводзіць іх зьвязаных да найвышшых сьвятароў?».
Дивляху же ся вси слухающие его и глаголаху: «Не сей ли естъ, разгонявый во Ерусалиме нарецающихъ имя сее? и сезде на то приде, да связаных приведет их ко архиереемъ».
А Саўла балей мацаваўся й прыводзіў у зямятню Жыдоў, што жылі ў Дамашку, даводзячы, што Гэты ё Хрыстос.
Савулъ же более крепляшеся и препирааше Іудеи, живущих в Дамасце, сознавая, яко сей ест Христосъ.
Як жа мінула шмат дзён, Жыды зрадзіліся забіць яго.
Внегда же на полнилися дни многы, совет учиниша Іудеи убити его.
Але Саўла даведаўся праз змову іхную. А яны назіралі дзень і ноч ля брамы, каб зьнішчыць яго.
И доведался ест Савулъ о совете их, стрежаху бо вратъ градовых во дни и в нощи, да бы забили его.
Але вучанікі ўзялі яго ночы і спусьцілі ў кашу перазь сьцяну.
Тогда, поемъши и вченици, в нощи выпустили изъ града, по стене свесивши в кошници.a
Прыбыўшы ж да Ерузаліму, ён сілаваўся прылучыцца да вучанікаў, але ўсі баяліся яго, ня верачы, што ён вучанік.
И егда пришел ест Савулъ во Ерусалимъ, покушался прилучитися ко ученикомъ, и вси бояхуся его, не веряще, абы былъ ученик.
Варнава ж узяў яго, і прывёў яго да апосталаў, і паведаў ім, як ён бачыў Спадара ў дарозе, і што Ён казаў яму, і як у Дамашку ён гукаў адважна ў імя Ісусава.
Варнава же, поемъ его, приведе ко апостолом и поведа имъ, како на пути виде Господа, и что глаголалъ к нему, и яко в Дамаску дръжаше о имени Ісусове.
І быў ён ізь імі, уходзячы й выходзячы ў Ерузаліме,
И былъ с ними, вхожая и исхожая, во Ерусалиме, и смеле вызнавая имя Господа Ісуса.
І гукаючы адважна ў імя Ісусава. Таксама гукаў і сьперачаўся з Гэленістымі; а яны прабавалі забіць яго.
Глаголаше же и препирашеся со Еллины, они пакъ искали убити его.
Браты ж, ведаючы гэта, прывялі яго да Цэсарэі і паслалі яго да Тарсу.
Разумевши ж то, братия сведоша и во Кесарію и отослали его въ Тарсъ.
Цэрквы тады па ўсёй Юдэі а Ґалілеі а Самары мелі супакой, будучы навучаныя і ходзячы ў боязьні Спадаровай; і пацяшэньням Духа Сьвятога мнажыліся.
Церкви же по всей Іудеи, и Галилеи, и Самареи имеяху миръ, созідающеся и ходяще во страсе Господьні и утешением Светого Духа умножахуся.
Прыгадзілася ж, што Пётра, абходзячы ўсіх, зышоў таксама да сьвятых, што жыхарылі ў Лідзьдзе;
(Зача[ло] 23) І бысть, внегда Петръ прейде, посещая всехъ, сниде ко светымъ, живущим въ Лидде.
І засьпеў там аднаго чалавека, на ймя Эней, што восьмі год ляжаў у пасьцелі паляржаваны.
И знайде ту человека некоего, именемъ Енею, от осми летъ лежаща на одре, онже бе раслабленъ.
І сказаў яму Пётра: «Энею, Ісус Хрыстос уздараўляе цябе; устань і пасьцялі сабе»; і ён якга ўстаў.
И рече к нему Петръ: «Енея! Исцеляеть тя Ісусъ Христосъ: востани и постели собе». и скоро въсталъ.
І бачылі гэта ўсі, што жыхарылі ў Лідзьдзе а ў Сароне, каторыя й навярнуліся да Спадара.
И видеша его вси живущие во Лидде и во Ассароне, ониж и навратишася къ Господу.
І ў Ёппе была адна вучаніца, на ймя Тавіта, што знача Сэрна; яна была поўная добрых справаў і чыніла убожніну.
Во Оппии пакъ бе неякая ученица, именемъ Тавифа, еже сказаема глаголется «серна»; сия была полна добрыхъ делъ и милостыне, юже даяше.
І сталася тых дзён, што яна захварэла й памерла; і, памыўшы, паклалі яе ў верхнім пакою.
Бысть же во дни ты, рознемоглася и умерла. Омывши же ю, положиша во горници.
А як Лідда была блізка да Ёппы, вучанікі, пачуўшы, што Пётра быў там, паслалі двух мужоў да яго, просячы яго: «Не адвалакай прыйсьці да нас».
И бе близко Лидда-градъ одъ Оппии, и слышавше ученици, яко Петръ ест в ней, послаша къ нему два мужа, молящеся, да не обленится пріити до нихъ.
І Пётра, устаўшы, пайшоў зь імі; як ён прышоў, прывялі яго да верхняга пакою, і ўсі ўдовы сталі перад ім, плачучы й паказуючы яму сарочкі а адзецьце, каторыя шыла Сэрна, як жыла зь імі.
И воставъ, Петръ иде с ними; и егда пришол, возведоша и в горницу, и оступили его вси вдовице, плачуще и показующе ризы и одежа, еже чинивала, с німи будучи, Тавіфа.
Пётра ж, выправіўшы іх усіх вонкі і ўклякшы, памаліўся; і, зьвярнуўшыся да цела, сказаў: «Тавіта, устань!» І яна адчыніла вочы свае і, абачыўшы Пётру, села.
И выгнав вонъ всехъ, Петръ, преклонивъ колене, помолися, и обратився ко телу, рече: «Тавіфа, востани!» Она же отверзе очи своя, и видевши Петра, сяде.
І, падаўшы ёй руку, падняў яе; і, пагукаўшы сьвятых а ўдовы, пастанавіў ім яе жывую.
По давъ же ей руку, воздвиже ю, и призвавъ христианы и вдовица, постави ю живу.
І гэта сталася ведамным па ўсёй Ёппе, і шмат уверыла ў Спадара.
Уведено же бысть сее по всей Іоппіи, и мнози вероваша въ Господа.
І было, што ён заставаўся шмат дзён у Ёппе ў якогась Сымона кажамякі.
Бысть же за многы дни, пребываше Петръ у Воппіи, въ некоего Симона, кожедела.
