Дзеі 9 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Саўл жа, дышучы пагрозай ды забойствам на вучняў Гасподніх, прыйшоўшы да архірэя,
(Зачало 21) Савулъ пакъ, еще дыхая грозами и битиемъ на ученики Господьня, приступи ко архиерею
выпрасіў у яго пісьмы ў Дамаск да сынагогаў, каб, калі знойдзе каго таго-ж напрамку, мужчын ды жанчын, зьвязаўшы, вясьці ў Ерузалім.
и вы просилъ от него листы въ Дамаскъ ко соборищам, естъли бы некие знашолъ в нем сего пути мужи ли, жены ли связаны, да приведеть во Ерусалимъ.
Калі-ж ён ішоў, сталася, падыходзячы к Дамаску, зьнячэўку абняло яго сьвятло́ з неба;
Внегда же идяше путемъ и приближашеся къ Дамаску, скоро облиста его светъ с небеси,
і, паваліўшыся на зямлю, пачуў голас, які гаварыў яму: Саўл, Саўл, чаму перасьле́дуеш мяне́?
и падъ на землю, слыша гласъ, глаголющъ ему: «Савле, Савле, что Мя гоніши?»
Ён жа сказаў: Хто Ты, Госпадзе? А Госпад сказаў: Я — Ісус, якога ты перасьле́дуеш. Цяжка табе́ проці ражна ўпірацца.
Рече же: «Кто еси, господи?» Господь же рече: «Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши. Жестоко ест тобе противу остъну въспетчевати».
Ён жа, дрыжучы ад жаху, сказаў: Госпадзе, што хочаш, каб я рабіў? І Госпад да яго: Устань ды йдзі да ме́ста, і будзе табе́ сказана, што трэ’ табе́ рабіць.
И трепетенъ и боязненъ рече: «Господи, что ми велиши чинити?» Рече же ему Господь: «Востани и вниди во градъ, и тамо речет ти ся, что имаши чинити».
Людзі-ж, што йшлі разам з ім, стаялі здуме́ўшыся: бо чулі голас, ды нікога ня бачылі.
Мужие пакъ, идущие с нимъ, стоаху чудящеся, слышали убо гласъ, никогоже видеша.
Саўл устаў з зямлі. Калі-ж расчыніліся вочы ягоныя, ня бачыў нікога; дык, узяўшы за руку, завялі яго ў Дамаск.
Въсталъ же ест Савлъ от земля и отверстома очима ничтоже видяше. и понявши его за руку, въведоша в Дамаскъ.
І тры дні быў сьляпы, і ня е́ў ды ня піў.
И былъ ту тры дни, не видя, и не яде, и не пие.
Быў жа ў Дамаску адзін вучань на ймя Ананія; і сказаў да яго Госпад у зьяве: Ананія! Ён жа сказаў: Вось я, Госпадзе!
[Зачало] Бе же некто ученикъ въ Дамаску, именемъ Анания. и рече к нему Господь во виденіи: «Анание!» Он же рече: «Се азъ, Господи!»
І Госпад да яго: Устань ды йдзі на вуліцу, называную Простай, і пашукай у Юдавым доме Тарсяніна на ймя Саўл; бо вось ён моліцца
Господь же рече к нему: «Воставъ, иди на улицу, нарицаему Правую, и знаіди в дому Іудове Савла іменемъ, Тарсянина, сей убо молитву дееть
ды бачыў у зьяве мужа, на ймя Ананія, які ўвайшоў і ўзлажыў руку, каб ізноў відзеў.
и видел ест во виденіи мужа, именем Ананию, въшедша и возложивша на нь руку, да прозрить».
Ананія-ж адказаў: Госпадзе, ад многіх чуў я аб чалаве́ку гэтым, колькі благога зрабіў ён сьвятым Тваім у Ерузаліме;
Отвещал же ест Анания: «Господи! Слышалъ есмъ от многихъ о мужи сем, колико зла починил светымъ Твоимъ во Ерусалиме.
дый тутака мае ўладу ад архірэяў вязаці ўсіх, хто імя Твае́ прызывае.
И изде имат власть от архиереи связати всехъ, нарицающих имя Твое».
І прамовіў да яго Госпад: Ідзі, бо ён Мне́ выбраная судзіна, каб не́сьці імя Мае́ перад паганамі й царамі й сынамі Ізраілявымі:
Рече же к нему Господь: «Иди, яко сосудъ изъбран Ми естъ сей пронести имя Мое предъ народы, и цари, и сынми Ізраилевыми.
бо Я яму пакажу, колькі мусіць выцярпець за імя Мае́.
Азъ убо скажу ему, елико мусить онъ для имени Моего претерпети».
І пайшоў Ананія і ўвайшоў у гэны дом ды, ускладаючы на яго рукі, сказаў: Саўле, браце, паслаў мяне́ Госпад, Ісус, што паказаўся табе́ на дарозе, па якой ты йшоў, каб ты йзноў відзеў і Духам Сьвятым напоўніўся.
Пойде же Анания, и вниде во храмину, и возло живъ на нь руце, рече: «Савле, брате! Господь Ісусъ послал мя, явивыйся тобе на пути, имже шолъ еси, яко да прозриши и исполнишися Духа Свята».
І ўраз-жа нібы луска з вачэй яму апа́ла, і з тае́ часіны відзеў ізноў дый, устаўшы, ахрысьціўся
И скоро отпадоша от очию его яко чешуя, и прозре, и въставъ, крестися; и приемъ пищу, укрепися.
і, пае́ўшы, узмацаваўся. І быў Саўл колькі дзён з вучнямі, што ў Дамаску,
(Зачало 22) Пребываше же Саулъ со вченики, бывъшими въ Дамаску, за неколико дней.
і неўзабаве абвяшчаў у сынагогах Ісуса, што Ён ёсьць Сын Божы.
И не медля, вошедъ во сонмище, проповедаше Ісуса, яко сей ест Сынъ Божій.
І ўсе, чуючы, дзіваваліся й казалі: Няўжо-ж гэта той самы, што загубіў у Ерузаліме прызываючых імя гэтае дый сюды прыйшоў дзе́ля таго, каб іх, зьвязаўшы, вясьці да архірэяў?
Дивляху же ся вси слухающие его и глаголаху: «Не сей ли естъ, разгонявый во Ерусалиме нарецающихъ имя сее? и сезде на то приде, да связаных приведет их ко архиереемъ».
А Саўл бале́й дужэў ды граміў Жыдоў, што жылі ў Дамаску, даводзячы, што гэта Хрыстос.
Савулъ же более крепляшеся и препирааше Іудеи, живущих в Дамасце, сознавая, яко сей ест Христосъ.
Калі-ж прайшло багата дзён, змовіліся Жыды забіці яго.
Внегда же на полнилися дни многы, совет учиниша Іудеи убити его.
Але Саўлу сталася ве́дама змова іхняя. А яны пілнавалі варотаў днямі й начамі, каб яго забіць.
И доведался ест Савулъ о совете их, стрежаху бо вратъ градовых во дни и в нощи, да бы забили его.
І вучні, узяўшы яго ўначы, спусьцілі праз мур у карзіне.
Тогда, поемъши и вченици, в нощи выпустили изъ града, по стене свесивши в кошници.a
Саўл жа, зьявіўшыся ў Ерузаліме, стараўся прыстаць да вучняў; але ўсе́ баяліся яго, ня ве́ручы, што ён вучань.
И егда пришел ест Савулъ во Ерусалимъ, покушался прилучитися ко ученикомъ, и вси бояхуся его, не веряще, абы былъ ученик.
Варнава-ж, узяўшы яго, прывёў да Апосталаў і расказаў ім, як на дарозе ён бачыў Госпада, ды што́ прамаўляў да яго, ды як ён у Дамаску адважна прапаве́дываў у імя Ісусавае.
Варнава же, поемъ его, приведе ко апостолом и поведа имъ, како на пути виде Господа, и что глаголалъ к нему, и яко в Дамаску дръжаше о имени Ісусове.
І быў разам з імі ды выходзіў і прыходзіў у Ерузалім і адважна прапаве́дываў у імя Госпада Ісуса.
И былъ с ними, вхожая и исхожая, во Ерусалиме, и смеле вызнавая имя Господа Ісуса.
Гутарыў такжа й спрачаўся з Грэкамі; а тыя маніліся забіць яго.
Глаголаше же и препирашеся со Еллины, они пакъ искали убити его.
Браты-ж, даве́даўшыся, завялі яго ў Кесарыю ды паслалі яго ў Тарс.
Разумевши ж то, братия сведоша и во Кесарію и отослали его въ Тарсъ.
Цэрквы-ж па ўсе́й Юдэі й Галіле́і й Самарыі ме́лі супакой, будуючыся й ходзячы ў страху Гасподнім, ды праз пацяшэньне Духа Сьвятога памнажаліся.
Церкви же по всей Іудеи, и Галилеи, и Самареи имеяху миръ, созідающеся и ходяще во страсе Господьні и утешением Светого Духа умножахуся.
Сталася-ж, Пётр, абходзячы ўсіх, прыйшоў і да сьвятых, што жылі ў Лідзьдзе.
(Зача[ло] 23) І бысть, внегда Петръ прейде, посещая всехъ, сниде ко светымъ, живущим въ Лидде.
Знайшоў-жа там аднаго чалаве́ка, на ймя Энэй, які восем гадоў ляжаў у ложку, бо быў спараліжаваны.
И знайде ту человека некоего, именемъ Енею, от осми летъ лежаща на одре, онже бе раслабленъ.
І сказаў яму Пётр: Энэй, цябе́ аздараўляе Ісус Хрыстос; устань ды пасьцялі сабе́. І ён ураз-жа ўстаў.
И рече к нему Петръ: «Енея! Исцеляеть тя Ісусъ Христосъ: востани и постели собе». и скоро въсталъ.
І бачылі яго ўсе́, што жылі ў Лідзьдзе й Сароніі, і яны навярнуліся да Госпада.
И видеша его вси живущие во Лидде и во Ассароне, ониж и навратишася къ Господу.
У Іоппе-ж была адна вучаніца, на ймя Тавіта, што ў перакладзе чытаецца Сарна. Яна была поўная добрых учынкаў ды міласьцінаў, што рабіла.
Во Оппии пакъ бе неякая ученица, именемъ Тавифа, еже сказаема глаголется «серна»; сия была полна добрыхъ делъ и милостыне, юже даяше.
Сталася-ж у тыя дні, што, занядужаўшы, яна паме́рла. Яе́ памылі й палажылі ў сьвятліцы.
Бысть же во дни ты, рознемоглася и умерла. Омывши же ю, положиша во горници.
А як Лідда недалека ад Іоппы, дык вучні, чуўшы, што тамака Пётр, паслалі двух людзе́й да яго з просьбай, каб неадкладаючы прыйшоў да іх.
И бе близко Лидда-градъ одъ Оппии, и слышавше ученици, яко Петръ ест в ней, послаша къ нему два мужа, молящеся, да не обленится пріити до нихъ.
І, устаўшы, Пётр прыйшоў да іх. І, як ён прыйшоў, завялі яго ў сьвятліцу; і абступілі яго ўсе́ ўдовы, плачучы й паказуючы вопраткі й адзе́жу, што паспраўляла Сарна, як была з імі.
И воставъ, Петръ иде с ними; и егда пришол, возведоша и в горницу, и оступили его вси вдовице, плачуще и показующе ризы и одежа, еже чинивала, с німи будучи, Тавіфа.
Пётр жа, выслаўшы ўсіх, укле́нчыў і маліўся. І, зьвярнуўшыся да це́ла, сказаў: Тавіта, устань! Яна-ж расчыніла вочы свае́ і, угле́дзіўшы Пятра, се́ла.
И выгнав вонъ всехъ, Петръ, преклонивъ колене, помолися, и обратився ко телу, рече: «Тавіфа, востани!» Она же отверзе очи своя, и видевши Петра, сяде.
І ён, даўшы е́й руку, падняў яе́; і, клікнуўшы сьвятых і ўдоў, паставіў яе́ перад імі жывую.
По давъ же ей руку, воздвиже ю, и призвавъ христианы и вдовица, постави ю живу.
І сталася ве́дама па ўсе́й Іоніі, і многія ўве́равалі ў Госпада.
Уведено же бысть сее по всей Іоппіи, и мнози вероваша въ Господа.
Сталася-ж, што ён даволі дзён прабыў у не́йкага Сымона, гарбара.
Бысть же за многы дни, пребываше Петръ у Воппіи, въ некоего Симона, кожедела.
