Дзеі 26 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Л. Дзекуць-Малея → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Агрыппа-ж прамовіў да Паўлы: Дазваляецца табе́ гаварыці аб сабе́. Тады Паўла, выцягнуўшы руку, пачаў апраўдывацца:
(Зачало 49) Агриппа же Павлу рече: «Повелевает ти ся самому о себе глаголати». Тогда Павел, отвещаваше, простер руку:
Цару Агрыппа, я лічу сябе́ шчасьлівым, прыступаючы сягоньня перад Табою да абароны ад усяго, у чым вінавацяць мяне Жыды,
«О всехъ, о нихже обжалованъ есмъ от Іудеи, царю Агриппо, имею себе блаженна, яко прю свою исповем пред тобою днесь,
бо ты найлепш ве́даеш усе́ звычаі Жыдоўскія ды спрэчкі. Дык прашу цябе́ выслухаць мяне́ вялікадушна.
понеже ты веси все іудейскиеa обычае и возыскания. А для того молуся тобе: терпеливе послушай мене.
Усе́нькае жыцьцё маё ад малых год, якое ад пачатку праходзіла сярод народу майго ў Ерузаліме, ве́даюць усе́ Жыды,
Житие бо мое, еже от уностиb исперва бывшее во языце моем во Ерусалиме, ведят вси Іудеи,
знаючы мяне́ здаўна (калі-б захаце́лі сьве́дчыць), што я, як Фарысэй, жыў паводле найдасканальшае навукі ве́ры нашае.
знающе мя прежде, аще хотят сведелствовати, яко по известней ереси жих фарисей.
І вось цяпе́р я стаю, як падсудны, за надзе́ю на абяцаньне, данае айцом нашым ад Бога,
И ныне во упованіи, еже ко отцемъ нашим обещания, бывшего от Бога, стою судим,
асягнуць якое спадзяюцца дванаццаць родаў нашых, служачы начамі і ўдзе́нь бязупынна. За гэту надзе́ю й абвінавачываюць мяне́ Жыды, о цар Агрыппа!
егоже дванадесяте поколенія наши, нощ и день служаще Богу, надеются дойти. О сем упованіи оклеветан есмъ, царю Агъриппо, от Іудеи,
Што? Вам здае́цца непадобным да ве́ры, што Бог ускрашае ўме́ршых?
что неверно судится вами, аще Богъ мертвыя воставляет.
Дый мне́ яно здавалася, што я павінен шмат зрабіць супраць іме́ньня Ісуса Назарэя,
И азъ убо мнехъ себе напротив именю Ісуса Назорея многа противна вчиніти,
і рабіў у Ерузаліме: узяўшы ўладу ад архірэяў, я многа сьвятых замыкаў у вастрозе, а, як іх забівалі, даваў голас мой.
еже и вчиних во Ерусалиме, и многы от светых азъ в темницах затворих, от архиереи область пріим. Убиваемым же имъ прилагах совет,
І па ўсіх сынагогах, часта мучачы іх, прымушаў зьневажа́ць; і, цераз ме́ру разьярыўшыся проці іх, перасьле́даваў іх навет і па чужых ме́стах.
и на всехъ сонмищех множицею муча их, принуждах хулити. Преизлиха же враждуя на них, гоних е даже и по околичных градехъ.
Ды з гэтым ідучы ў Дамаск, маючы ўладу й даручэньне ад архірэяў,
В них же егда шол есмъ в Дамаскъ со областию и повелениемъ от архиереи,
я ў палудзень, о цар, убачыў на дарозе сьвятло з не́ба, ярчэйшае за зьяньне сонца, якое асьвяціла мяне́ й тых, што йшлі са мной.
во полудни на пути видехъ, царю, с небеси паче сияния солнечнаго осиавши мя свет и еже со мною идущих.
І, як усе́ мы паваліліся на зямлю, я пачуў голас, які прамовіў да мяне́, гаворачы па-жыдоўску: Саўл, Саўл, чаму перасьле́дуеш Мяне́? Цяжка табе́ пе́рці проці ражна.
Всем падшим нам на землю, слышах глас, глаголющъ ко мне еврейским языком: “Савле, Савле! Что Мя гониши? Жестоко ти ест противу остъ ну въспечовати”.
Я-ж сказаў: Хто Ты, Госпадзе? Ён жа сказаў: Я — Ісус, Якога ты парасьле́дуеш;
Азъ рехъ: “Кто еси, Господи?” Он же рече: “Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши.
але падыйміся й стань на ногі твае́, бо Я дзеля таго зьявіўся табе́, каб зрабіць цябе́ слугой ды сьве́дкай таго, што ты бачыў і што адкрыю табе́,
Но востани и стань на ногу твою, на се бо явихся тобе, да поставлю тя слугу и сведетеля, еже виделъ еси и еже явлю тобе,
бяручы цябе́ з народу й ад паганаў, да якіх цяпер пасылаю цябе́,
изъбавляя тя от людей и от язык, до нихже ныне посылаю тебе
каб расчыніў ім вочы, каб зьвярнуліся ад цемры да сьвятла́ й ад улады сатаны да Бога, ды праз ве́ру ў Мяне́ атрымалі адпушчэньне грахоў і ўдзе́л сярод пасьвячоных.
отворити очи их, да обратятся от тмы во свет и от моци сатинины ко Богу и да примуть оставление грехом и достояние во светых верою, еже ест въ Мя”.
Дзеля гэтага, цару Агрыппа, я не супрацівіўся зьяве нябе́снай,
Для того, царю Агриппо, не бых противенъ небесному видению,
але абвяшчаў сьпярша́ жыхарам Дамаску й Ерузаліму, а пасьля ўсе́нькай зямлі Юдэйскай і паганам, каб пакаяліся й навярнуліся да Бога, робячы ўчынкі, вартыя пакаяньня.
но живущим в Дамасце прежде, и во Ерусалиме, и по всей стране Іудейстей и языком проповедах покаятися и обратитіся къ Богу, достойна покаянию дела чиняще.
За гэта Жыды, схапіўшы мяне́ ў храме, памыкаліся забіць мяне́.
Сих ради мя Іудеи, емъше, во светилищи хотяху разтерзати.
Але я дастаў падмогу ад Бога й да гэтага дня стаю, сьве́дчучы малому й вялікаму, нічога іншага ня кажучы, як што́ гаварылі Прарокі й Майсе́й, што мае стацца:
Помощ же улучив от Бога, даж и до сего дня стою, сведетелствуя малу и велику. Ничтоже иное глаголю, токмо еже пророци прорекоша хотящая быти и Моисей:
што Хрыстос мусіць быць замучаны і, Пе́ршы з уваскрасе́ньня ўме́ршых, мае абвясьціць сьвятло народу й паганам.
яко муку имел прияти Христосъ и яко первый от воскресенія мертвых светъ проповедати людем и языкомc».
Калі ён гэтак апраўдываўся, сказаў Фэст моцным голасам: Ты шале́еш, Паўла! Вялікая навука даводзе цябе́ да шалу.
Сия же ему отвещающе, Фестъ велиемъ гласом рече: «Безъумуешъ, Павле! Многыя тя писма во неистовство прелагають».
А той кажа: Не шале́ю, вяльможны Фэсьце, а кажу словы праўды й мудрасьці;
Онъ же рече: «Не безъумую, державне Фесте, но истинны и целомудрыя глаголы вещаю,
бо ве́дае гэта цар, перад якім і гавару сьме́ла, бо ве́даю, што нішто з гэтага перад ім не ўтаілася: не ў закуцьці-ж яно дзе́ялася.
весть бо о сих царь, к немуже и со дерзновениемъ глаголю, вем убо, иже ему от сих ничтоже тайно ест, несть бо во угле сотворено сее.
Ці ве́рыш ты Прарокам, цару Агрыппа? Ве́даю, што ве́рыш.
Веруеши ли, царю Агриппо, пророком? Вем, яко веруеши».
Агрыппа-ж сказаў да Паўлы: Ты чуць-што не ўгаварыў мяне́ стацца Хрысьціянінам!
Агріппа ж ко Павлу рече: «Вомале мя препираеши христианина быти».
Паўла-ж сказаў: Маліў бы я Бога, каб хутка, ці ня хутка, ня толькі ты, але й усе, што слухаюць мяне́ сягоньня, сталіся такімі, як і я, па-за гэтымі путамі.
Павел же рече: «Молил бых Бога и в мале, и в мнозе не токмо тебе, но и всехъ, слышащих мя днесь быти имъ тацемъ, якожъ и азъ есмъ, окроме узъ сих».
І, як сказаў ён гэтае, устаў цар і стараста й Вэрніка, дый тыя, што з імі сядзе́лі,
И сия рекшу ему, воста царь и владар, и Верникій, и седящие с ними,
і, адыйшоўшыся ў бок, гутарылі паміж сабою, кажучы: што чалаве́к гэты ня робіць нічога, вартага сьме́рці або путаў.
и отшедше, беседоваху другъ ко другу, глаголюще, яко: «Ничтоже смерти достойно или узамъ творит человекъ сей».
Агрыппа сказаў Фэсту: Можна-б было звольніць гэтага чалаве́ка, калі-б не паклікаўся на Ке́сара.
Агриппа же ко Фесту рече: «Отпущенъ мо жаше быти человекъ сей, аще не бы нарицалъ кесаря». И тако суди ему и владарь послати его до кесаря.
