Дзеі 26 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Антонія Бокуна → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
Агрыпа ж прамовіў да Паўла: «Дазваляецца табе гаварыць за сябе». Тады Павал, выцягнуўшы руку, адказаў:
(Зачало 49) Агриппа же Павлу рече: «Повелевает ти ся самому о себе глаголати». Тогда Павел, отвещаваше, простер руку:
«Валадару Агрыпа, я ўважаю сябе шчасьлівым, маючы сёньня адказваць перад табою адносна ўсяго, што закідаюць мне Юдэі,
«О всехъ, о нихже обжалованъ есмъ от Іудеи, царю Агриппо, имею себе блаженна, яко прю свою исповем пред тобою днесь,
тым больш, што ты знаўца ўсіх звычаяў Юдэйскіх і спрэчак. Дзеля гэтага прашу цябе выслухаць мяне доўгацярпліва.
понеже ты веси все іудейскиеa обычае и возыскания. А для того молуся тобе: терпеливе послушай мене.
Дык вось, усё жыцьцё маё ад юнацтва, якое ад пачатку праходзіла сярод народу майго ў Ерусаліме, ведаюць усе Юдэі.
Житие бо мое, еже от уностиb исперва бывшее во языце моем во Ерусалиме, ведят вси Іудеи,
Ведаючы мяне раней, калі захочуць, засьведчаць, што я жыў як фарысэй паводле найдасканалейшага накірунку набажэнства нашага.
знающе мя прежде, аще хотят сведелствовати, яко по известней ереси жих фарисей.
І цяпер я стаю, як падсудны, за надзею на абяцаньне, дадзенае бацькам нашым ад Бога,
И ныне во упованіи, еже ко отцемъ нашим обещания, бывшего от Бога, стою судим,
асягнуць якое спадзяюцца дванаццаць каленаў нашых, служачы ўночы і ўдзень безупынна. За гэтую надзею і абвінавачваюць мяне Юдэі, валадару Агрыпа!
егоже дванадесяте поколенія наши, нощ и день служаще Богу, надеются дойти. О сем упованіи оклеветан есмъ, царю Агъриппо, от Іудеи,
Што? Вы судзіце, што неверагодна, каб Бог уваскрашаў мёртвых?
что неверно судится вами, аще Богъ мертвыя воставляет.
Дык і я думаў у сабе, што я мушу шмат зрабіць супраць імя Ісуса з Назарэту,
И азъ убо мнехъ себе напротив именю Ісуса Назорея многа противна вчиніти,
што і рабіў у Ерусаліме, і, узяўшы ўладу ад першасьвятароў, я шмат сьвятых замыкаў у вязьніцу, і як іх забівалі, я даваў голас.
еже и вчиних во Ерусалиме, и многы от светых азъ в темницах затворих, от архиереи область пріим. Убиваемым же имъ прилагах совет,
І па ўсіх сынагогах, шмат караючы іх, я прымушаў іх блюзьніць, і, яшчэ больш разьярыўшыся супраць іх, перасьледаваў нават і ў чужых гарадах.
и на всехъ сонмищех множицею муча их, принуждах хулити. Преизлиха же враждуя на них, гоних е даже и по околичных градехъ.
І з гэтым ідучы ў Дамаск, з уладаю і дазволам ад першасьвятароў,
В них же егда шол есмъ в Дамаскъ со областию и повелениемъ от архиереи,
пасярод дня, валадару, убачыў я на шляху сьвятло з неба, ярчэйшае за зьзяньне сонца, якое асьвяціла мяне і тых, што ішлі са мной.
во полудни на пути видехъ, царю, с небеси паче сияния солнечнаго осиавши мя свет и еже со мною идущих.
А калі ўсе мы ўпалі на зямлю, я пачуў голас, які гаварыў да мяне і казаў на гебрайскай мове: “Саўле, Саўле, чаму ты перасьледуеш Мяне? Цяжка табе супраць ражна ўпірацца”.
Всем падшим нам на землю, слышах глас, глаголющъ ко мне еврейским языком: “Савле, Савле! Что Мя гониши? Жестоко ти ест противу остъ ну въспечовати”.
А я сказаў: “Хто Ты, Госпадзе?” Ён жа сказаў: “Я — Ісус, Якога ты перасьледуеш;
Азъ рехъ: “Кто еси, Господи?” Он же рече: “Азъ есмъ Ісусъ, Егоже ты гониши.
але паўстань і стань на ногі твае, бо Я дзеля таго зьявіўся табе, каб выбраць цябе паслугачом і сьведкам таго, што ты бачыў і што Я зьяўлю табе,
Но востани и стань на ногу твою, на се бо явихся тобе, да поставлю тя слугу и сведетеля, еже виделъ еси и еже явлю тобе,
вырываючы цябе з народу гэтага і паганаў, да якіх цяпер пасылаю цябе,
изъбавляя тя от людей и от язык, до нихже ныне посылаю тебе
каб адчыніць вочы іхнія, зьвярнуць ад цемры да сьвятла і ад улады шатана да Бога, каб праз веру ў Мяне атрымалі адпушчэньне грахоў і жэрабя сярод асьвечаных”.
отворити очи их, да обратятся от тмы во свет и от моци сатинины ко Богу и да примуть оставление грехом и достояние во светых верою, еже ест въ Мя”.
Адгэтуль, валадару Агрыпа, я ня быў непаслухмяным відзежу нябеснаму,
Для того, царю Агриппо, не бых противенъ небесному видению,
але абвяшчаў спачатку жыхарам Дамаску і Ерусаліму, а пасьля ўсёй краіны Юдэйскай і паганам, каб навярнуліся і зьвярнуліся да Бога, робячы ўчынкі, вартыя навяртаньня.
но живущим в Дамасце прежде, и во Ерусалиме, и по всей стране Іудейстей и языком проповедах покаятися и обратитіся къ Богу, достойна покаянию дела чиняще.
За гэта Юдэі спрабавалі забіць мяне, схапіўшы ў сьвятыні.
Сих ради мя Іудеи, емъше, во светилищи хотяху разтерзати.
Але я, атрымаўшы дапамогу ад Бога, да гэтага дня стаю, сьведчачы малому і вялікаму, нічога звыш ня кажучы, як што гаварылі Прарокі і Майсей, што мае стацца:
Помощ же улучив от Бога, даж и до сего дня стою, сведетелствуя малу и велику. Ничтоже иное глаголю, токмо еже пророци прорекоша хотящая быти и Моисей:
што Хрыстос мае пакутаваць і, як Першы з уваскрасеньня мёртвых, мае прапаведаваць сьвятло народу [гэтаму] і паганам».
яко муку имел прияти Христосъ и яко первый от воскресенія мертвых светъ проповедати людем и языкомc».
А калі ён гэтак адказваў, прамовіў Фэст моцным голасам: «Ты вар’яцееш, Павал! Вялікая вучонасьць даводзіць цябе да шаленства».
Сия же ему отвещающе, Фестъ велиемъ гласом рече: «Безъумуешъ, Павле! Многыя тя писма во неистовство прелагають».
А той кажа: «Не вар’яцею, вяльможны Фэсьце, але прамаўляю словы праўды і здаровага розуму,
Онъ же рече: «Не безъумую, державне Фесте, но истинны и целомудрыя глаголы вещаю,
бо разумее гэта валадар, перад якім я гавару адважна, бо перакананы, што нішто з гэтага перад ім ня ўтоілася, бо нічога з гэтага ў закуцьці ня дзеялася.
весть бо о сих царь, к немуже и со дерзновениемъ глаголю, вем убо, иже ему от сих ничтоже тайно ест, несть бо во угле сотворено сее.
Ці верыш ты Прарокам, валадару Агрыпа? Ведаю, што верыш».
Веруеши ли, царю Агриппо, пророком? Вем, яко веруеши».
Агрыпа ж прамовіў да Паўла: «Ты мала не пераканаў мяне стацца Хрысьціянінам!»
Агріппа ж ко Павлу рече: «Вомале мя препираеши христианина быти».
А Павал сказаў: «Маліў бы я Бога, каб памалу ці памногу, ня толькі ты, але і ўсе, што слухаюць мяне сёньня, сталіся такімі, як і я, акрамя гэтых путаў».
Павел же рече: «Молил бых Бога и в мале, и в мнозе не токмо тебе, но и всехъ, слышащих мя днесь быти имъ тацемъ, якожъ и азъ есмъ, окроме узъ сих».
І калі сказаў ён гэтае, устаў валадар, і ваявода, і Бэрніка, і тыя, што з імі сядзелі,
И сия рекшу ему, воста царь и владар, и Верникій, и седящие с ними,
і, адыйшоўшыся ў бок, гаварылі паміж сабою, кажучы, што нічога, вартага сьмерці або путаў ня робіць чалавек гэты.
и отшедше, беседоваху другъ ко другу, глаголюще, яко: «Ничтоже смерти достойно или узамъ творит человекъ сей».
А Агрыпа сказаў Фэсту: «Можна было вызваліць гэтага чалавека, калі б ён не прызваў цэзара».
Агриппа же ко Фесту рече: «Отпущенъ мо жаше быти человекъ сей, аще не бы нарицалъ кесаря». И тако суди ему и владарь послати его до кесаря.
