Дзеі 28 разьдзел

 

 

Тады, уратаваўшыся, мы даведаліся, што востраў называецца Мэліта.

 

(Зачало 51) Спасени же бывше тогда, поразумеша, яко Мелита островъ нарицается.

Барбары ж зьявілі нам незвычайную людзкасьць, бо, распаліўшы агонь, прынялі нас усіх, бо быў дождж і сьцюжа.

 

Варвары же чиняху немалое милосердие намъ, вознетивши убо огонь, повелели въсемъ огреватися для настоящего дожду и зимы.

А калі Павал набраў мноства ламачча і клаў на агонь, яхідна, выйшаўшы ад жару, прычапілася да рукі ягонай.

 

Собравшу же Павлу рождіаa множство и возложившу на огнь, ехиднаb, бегучи от теплоты, секнула в руку его.

Калі ж барбары ўбачылі зьвера, які вісеў на руцэ ягонай, гаварылі між сабою: «Напэўна, чалавек гэты забойца, якому, уратаванаму ад мора, прысуд жыць не дазваляе».

 

Якоже узреша варвари висящу гадыну у руки его, глаголаху другъ ко другу: «Всяко убийца ест человек сей, егоже, спасена от моря, судъ жити не остави».

А ён, абтросшы зьвера ў агонь, не дазнаў аніякага ліха.

 

Той же отрясъ ехидну во огнь, не пострада ничто зла.

Яны ж чакалі, што ён стане пухнуць ці раптам упадзе мёртвы. А доўга чакаючы і бачачы, што нічога благога з ім ня сталася, зьмянілі думку і казалі, што ён — бог.

 

Они пакъ чаяху его воскоре разгоретися или пасти внезапу мертва. Многый же часъ онемъ чающим и зрящим, никакова зла въ немъ бывша, обративъшися ку собе, глаголаху бога его быти.

А ў тым месцы былі палі першага [чалавека] вострава, на імя Публій, які, прыняўшы нас, тры дні прыязна гасьцяваў.

 

На местех же тых беша села князя оного острова именемъ Поплия, онже, приявъ насъ, три дни друголюбезно честоваше.

Сталася ж, што бацька Публія ляжаў, хворы на гарачку і крываўку. Павал, увайшоўшы да яго і памаліўшыся, усклаў на яго рукі і аздаравіў яго.

 

И пригодилося, иже отець Поплиевъ огъневою и водным трудом лежаше немощен, к немуже Павел вшедъ и помолився, возложи на нь руце свое и исцели его.

Калі ж гэта сталася, і іншыя хворыя на востраве прыходзілі, і былі аздароўленыя.

 

Сему же бывшу, и прочіи прихожаху, исцелевахуся,

І яны ўшанавалі нас шанаваньнем вялікім, і, як мы адплывалі, далі, што было патрэбна.

 

иже и многими честьми учтиша нас. И егда хотехом прочь плави ти ся, накладаху намъ, яже на потребу.

А праз тры месяцы паплылі мы на Александрыйскім караблі са знакам Дыяскуры, які зімаваў на востраве,

 

По трехъ же ме сецехъ внидохомъ въ корабль Алексанъдрийскій, презимевшіи во острове томъ Парасіма Диоскора,

і, прыстаўшы ў Сіракузах, заставаліся [там] тры дні.

 

и отвезшеся в Сиракузы, пребыхом три дни.

Адтуль, плывучы ўздоўж [берагу], прыйшлі мы ў Рэгію; і, як праз адзін дзень узьняўся паўднёвы вецер, на другі дзень прыйшлі ў Путэолі,

 

Оттоле же вышедши, придохом в Ригию. И по едином дни возвеявшу ветру полуденному, во вторый день пріидохомъ во Путиоль,

дзе, знайшоўшы братоў, былі запрошаныя імі застацца на сем дзён; і гэтак прыйшлі ў Рым.

 

идеже обретохомъ братию; умолени быхом от них пребыти с ними дній седмъ. И тако в Римъ идохомъ.

Тамтэйшыя браты, пачуўшы пра нас, павыходзілі нам насустрач аж да Апіявае плошчы і Трох Корчмаў. Убачыўшы іх, Павал падзякаваў Богу і набраўся адвагі.

 

Ту братия, слышавше о насъ, изыйдоша во стретение наше даже до Апиева торгу и триехъ корчебниц; ихже видевъ, Павел благодаривъ Бога, приатъ дръзновение.

Калі ж мы прыйшлі ў Рым, сотнік перадаў вязьняў гетману, а Паўлу было дазволена жыць асобна з жаўнерам, які яго вартаваў.

 

Вне гда же пріидохом в Римъ, сотникъ предал ест южники воеводе. Павлу же допущено ест пребыти особе, стрегущу его воину.

Сталася ж, што праз тры дні Павал склікаў першых з Юдэяў, і калі яны зыйшліся, сказаў да іх: «Мужы браты! Нічога не зрабіўшы супраць народу ці звычаяў бацькоўскіх, я выдадзены як вязень з Ерусаліму ў рукі Рымлянаў.

 

Бысть же по трехъ днех, созва Павелъ старейшины іудейские, собравъшим же ся, рече къ нимъ: «Мужие и братия! Азъ ничтоже сотворих противна людемъ или обычаемъ отеческимъ. Ужникъ от Ерусалима, преданъ быхъ в руце Римляном,

Яны, дапытаўшы мяне, хацелі вызваліць, бо ніякае сьмяротнай віны на мне не было.

 

ониже, выслухавши, хотеху пустити мене, зануж ни едина вина смерти обретеся во мне.

А як Юдэі працівіліся, я быў змушаны прызваць [суд] цэзара, але не таму, што меўся ў чым вінаваціць народ мой.

 

Супротиву же глаголющим Іудеомъ, нуждя ми бысть нарицати кесаря, не якобы на языкъ мой имея что оклеветати, но да бых животъ свой высвободил от смерти.

Дзеля гэтае прычыны я запрасіў вас, каб пабачыць і паразмаўляць. Бо за надзею Ізраіля я закаваны ў ланцугі гэтыя».

 

Сея деля убо вины жадахъ васъ видети и проглаголати, надеждя бо ради людей Ізраилевых, ретеземъ симъ обложенъ есмъ».

Яны ж сказалі да яго: «Мы ані лістоў адносна цябе не атрымалі з Юдэі, ані ніхто з братоў, што прыходзілі, не абвяшчаў і не гаварыў пра цябе нічога злога.

 

Они же к нему отвещаша: «Мы ни писания о тобе прияхомъ от Іудея, ниже пришедши кто от братіи возвести или глагола что о тобе злое.

Лічым жа вартым пачуць ад цябе, як ты думаеш, бо пра герэзію гэтую вядома нам, што ўсюды ёй працівяцца».

 

Хощем же от тебе слышати, яже мудръствуеши, о ереси бо сей известно ест намъ, яко всюду ей противу глаголется».

Вызначыўшы ж яму дзень, большасьць прыйшла да яго ў гасподу. І ён з ранку да вечара выкладаў ім, сьведчачы пра Валадарства Божае і пераконваючы іх пра Ісуса з Закону Майсея і Прарокаў.

 

Установивши же ему день, пріидоша к нему во страннопріимницу мнозіи, имже и сказываше, сведетелствуя Царствие Божие и уверяя их, яже о Ісусе, от закона Моисеова и от пророкъ, от утра даже до вечера.

І адны былі перакананыя сказаным, а другія ня верылі.

 

Некие же вероваху глаголемым от Павла, иніи пакъ не вероваху.

І, не згаджаючыся між сабою, яны пайшлі, калі Павал сказаў адно слова: «Добра сказаў да бацькоў нашых Дух Сьвяты праз прарока Ісаю, кажучы:

 

Рекшу Павлу глаголъ единъ, яко добре Духъ Светый глагола Ісаием-пророком ко отцем нашимъ,

“Ідзі да народу гэтага і скажы: 'Слыхам пачуеце, і не зразумееце; і, гледзячы, глядзець будзеце, і ня ўбачыце,

 

рекый: «Иди ко людемъ симъ и ирци имъ: Слухом услышите и не имате разумети, и смотряще, узрите, и не имате видети.

бо атлусьцела сэрца народу гэтага, і вушамі з цяжкасьцю чуюць, і вочы свае заплюшчылі, каб ня ўбачылі вачыма і не пачулі вушамі, і не зразумелі сэрцам, і не навярнуліся, каб Я аздаравіў іх'.”

 

Одебелело бо серце людей сих, ушима тяжко слышаху и очи свое завираху. Еда како видят очима, и ушима слышат, и серцем разумеют, и обратятся, исцелю их”c.

Дык няхай будзе вам вядома, што паганам паслана збаўленьне Божае, яны і пачуюць».

 

Ведомо убо да будет вамъ, яко языкомъ послася спасение Божие, и они услышать».

І, як ён гэта сказаў, Юдэі выйшлі, маючы між сабою шмат спрэчак.

 

И сия ему рекъшу, от[ъ]идоша Іудеи, много имуще между собою взыскание.

А Павал цэлыя два гады заставаўся ў сваёй нанятай кватэры і прыймаў усіх, якія прыходзілі да яго,

 

Пребыл же естъ Павелъ две лете исполна своею мздою, и принимаше всехъ приходящих к нему,

абвяшчаючы Валадарства Божае і навучаючы пра Госпада Ісуса Хрыста з усёй адвагаю без перашкоды.

 

проповедуя Царствие Божие и уча, яже о Господи Ісусе, со всем дерзновениемъ невозбранно.