Дзеі 14 разьдзел

 

 

Сталася ж у Іконіі, што ўвайшлі яны разам у сынагогу Юдэйскую і гаварылі гэтак, што паверыла вялікае мноства Юдэяў і Грэкаў.

 

Бысть же во Іконіи, внегда посполу увошли во сонми ще іудейское и поведали слово Божие, уве рило есть Іудеи и Еллиновъ многое множство.

А Юдэі, якія ня верылі, паднялі і раз’юшылі супраць братоў душы паганаў.

 

Не верующие же Іудеи роздражниша и ко гневу воздвігоша народы на братию, но Господь далъ ест миръ рабом своимъ

Аднак яны былі там даволі часу, адважна гаворачы пра Госпада, Які сьведчыў пра слова ласкі Сваёй і чыніў знакі і цуды праз рукі іхнія.

 

и доволно время пребыша, смеле проповедающе о Господи, Онъже сведетелствоваше слову их ласкою своею, даяй знамена и чудеса бывати руками ею.

І падзялілася мноства ў горадзе, і адны былі з Юдэямі, а другія — з апосталамі.

 

Разделися же множство града — некии быша со Іудеи и некие со апостолы.

А калі пагане і Юдэі з начальнікамі сваімі намерваліся зьняважыць і ўкаменаваць іх,

 

И внегда устремитися хотяху на них поганы и Іудеи с началники своими, да бы, сганивши, камениемъ побили е. (Зачало 34)a

яны, даведаўшыся, уцяклі ў гарады Лікаонскія Лістру і Дэрбу, і ў ваколіцу,

 

Уведевши же сее, прибегоша во грады Ликаонския — в Листру и въ Деврій — и во всю страну ту,

і былі там, дабравесьцячы.

 

и тамо беста, благовестующе.

І нейкі чалавек у Лістры, немачны на ногі, сядзеў, бо ад чэрава маці сваёй быў кульгавы і ніколі не хадзіў.

 

И некто мужъ в Листрехъ, немощен ногами седяще, хромъ от чрева матери своея сый, иже николиже бе ходилъ,

Ён слухаў Паўла, які гаварыў, і той, глянуўшы на яго і бачачы, што ён мае веру дзеля збаўленьня,

 

сей слушалъ Павла глаголюща. Тогда Павелъ, возревъ на нь а видевъ, яко веру имать спастися,

сказаў моцным голасам: «Стань на ногі твае проста!» І ён падскочыў, і хадзіў.

 

рече великим гласом: «Тобе глаголю во имя Ісуса Христа — востани на нозе свое простъ!» Онъ же усхопился и ходилъ.

А натоўп, бачачы, што зрабіў Павал, падняў голас свой, кажучы па-лікаонску: «Богі, падобныя да людзей, зыйшлі да нас!»

 

Народи же, видевше, еже учинилъ Павелъ, возопиша гласъ свой, ликаоньскимъ языкомъ глаголюще: «Бози, уподобившеся человекомъ, снидоша къ намъ!»

І называлі Барнабу Зэўсам, а Паўла — Гермэсам, бо ён быў правадыром у слове.

 

И назвали суть Варнаву Діаb и Павла Ерміюc, понеже той бяше началникъ слову Божию.

А сьвятар Зэўса, што стаяў перад горадам іхнім, прывёўшы валоў з вянкамі да брамаў, хацеў разам з натоўпам закалоць іх [у ахвяру].

 

Жрець пакъ Диевъ, онже живяше пред градомъ их, приведе юнъце и принесе венца пред врата с народы, хотяще жертву принести имъ.

Апосталы ж Барнаба і Павал, пачуўшы [пра гэта], разьдзёршы адзеньне сваё, кінуліся ў натоўп, крычучы і кажучы:

 

Слышавши же сия, апостоли Варнава и Павелъ, растерзавши ризы своя, ускочиша в народъ, вопиющи и глаголюще:

«Мужы! Што вы гэта робіце? І мы падобныя да вас людзі, якія дабравесьцім вам, каб адвярнуліся ад гэтых марнасьцяў да Бога Жывога, Які стварыў неба, і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх,

 

«Мужи! что сие чините? И мы убо смертелныи есмо, подобни вам, человеци, вестующе къ вамъ от сих суетъныхъ ідолъ обращатися къ Богу живу, иже сотворилъ небо, и землю, и море, и вся, яже в нихd,

Які ў мінулых пакаленьнях пакінуў усе народы хадзіць сваімі шляхамі,

 

Онже во минувших поколениехъ допустилъ былъ всемъ народомъ ходити въ пути своя.

ды не пакінуў сьведчыць пра Сябе, робячы дабро, даючы нам з неба дажджы і поры ўраджайныя, напаўняючы ежай і радасьцю сэрцы нашыя!»

 

А ведьже Себе самого не оставилъ без сведетелства, добро чиняй людем: с небеси дожде выдая и времена плодна, насыщая пищею и веселием серца наша».

І, гаворачы гэтае, ледзь супакоілі натоўп, каб не заколвалі [ахвяры] для іх.

 

И сия глаголюще, едва установиша народы, да бы не при носили жертвы има. Пребывающимъ же имъ ту,

А з Антыёхіі і Іконіі прыйшлі Юдэі і, намовіўшы натоўп і ўкаменаваўшы Паўла, вывалаклі яго за горад, думаючы, што ён памёр.

 

пріидоша от Антиохіа и Икониа неціи Іудеи, и стязающемася има со дерзновениемъ, наустиша народы отступити от нею, глаголюще, яко ничтоже истинно глаголють; и камениемъ побивше Павла, извлекоша вонъ з града, мняще его умерша.

Калі ж акружылі яго вучні, ён, устаўшы, увайшоў у горад і на заўтра выйшаў з Барнабам у Дэрбу.

 

И внегда обступили его ученици, востав, вниде во градъ. (Зачало 35)e И наутрей ізыде Павелъ с Варнавою въ Дервинь.

І дабравесьціўшы гэтаму гораду, і навучыўшы многіх, яны вярнуліся ў Лістру і Іконію, і Антыёхію,

 

Благовествовавши же граду тому и научив ше многы, возвратишеся в Листру и во Иконию и Антиохию,

умацоўваючы душы вучняў, просячы трываць у веры і што праз шмат мукаў мусім мы ўвайсьці ў Валадарства Божае.

 

утвержающе душе ученикомъ и напомі на юще, абы пребыли въ вере, яко многыми скорбьми подобаеть намъ внити во Царствие Божие.

І, ускладаючы рукі, яны [паставілі] ім старостаў у кожнай царкве, і, памаліўшыся з постам, даручылі іх Госпаду, у Якога яны паверылі.

 

Посветивши же имъ попы во всехъ церквехъ и помолившеся с постомъ, предаша их Господеви, в Негоже вероваша.

І, прайшоўшы праз Пісыдыю, прыйшлі ў Памфілію.

 

И прошедши Писідию, пріидоста во Памфилію.

І, прамовіўшы слова ў Пэргіі, зыйшлі ў Аталію.

 

И глаголавши во Пергіи слово Божие, снидоша во Атталию;

Адтуль паплылі ў Антыёхію, адкуль былі аддадзеныя ласцы Божай на справу, якую выканалі.

 

и оттуду приплыша во Антиохию, оттоле убо беста выслана и предана благодати Божией на дело, еже и скончаста.

Прыйшоўшы і сабраўшы царкву, яны расказалі, што ўчыніў з імі Бог і як расчыніў дзьверы веры паганам.

 

Внегда же пріидоша и созваша христианъ, поведаху имъ, елика Богъ учинил с нима и яко отверзе поганом дверь веры.

І былі яны там немалы час з вучнямі.

 

Пребываша же ту время немало со въченики.