Дзеі 24 разьдзел

 

 

А праз пяць дзён прыйшоў першасьвятар Ананія са старшынямі і нейкім рытарам Тэртулам, якія выступілі перад ваяводам супраць Паўла.

 

По пяти же днехъ сниде архиерей Ананія со старци и с некоимъ Тертиломъ, мовцею, ониже возвестиша владареви о Павле.

А калі таго паклікалі, пачаў абвінавачваць яго Тэртул, гаворачы:

 

Призвану же бывшу ему, началъ жаловати Тертилъ, глаголя:

«Дазнаючы праз цябе вялікага супакою і дабрабыту, якія сталіся ў народзе гэтым праз тваю апеку, заўсёды і паўсюль прыймаем мы гэта, вяльможны Фэліксе, з усёю ўдзячнасьцю.

 

«Понеже во многомъ упокои живемы тобою и многые ся речи на правують языку нашему промышлениемъ твоимъ весде и всуду, приемлемы то со всякимъ благодарениемъ, вседержавный Феликсе.

А каб табе шмат не дакучаць, прашу цябе каротка выслухаць нас паводле спагаднасьці тваёй.

 

Но да не паче тружаю тебе, молю послухати нас вократце своею кротостию.

Бо, знайшоўшы, што муж гэты — пошасьць, будзіцель бунту сярод Юдэяў па ўсім сусьвеце і правадыр герэзіі Назарэйскае,

 

Об ретохом бо мужа сего губителна и движуща противление всемъ Іудеомъ, живущимъ по вселенней, заступника же назорейское ереси.

які сьвятыню спакусіўся зьняважыць, мы затрымалі яго і хацелі судзіць паводле нашага закону.

 

Иже церковь покусися осквернити, егоже яхомъ и по закону нашему хотехом судити ему.

А тысячнік Лізій, прыйшоўшы, з вялікім гвалтам забраў яго з нашых рук,

 

Пришед же Лусия, тысещьникъ, с великою силою вырвалъ его з рукъ наших и к тобе послал,

загадаўшы абвінавальнікам ягоным ісьці да цябе. Ад яго ты сам можаш, дасьледаваўшы ўсё гэта, даведацца, у чым мы вінавацім яго».

 

повелев и жалобникомъ его пред тобою стати. От него же возможеши самъ, выпытавъ, разсудити о всехъ сихъ, о нихже мы жалуемъ на нь».

Пацьвердзілі і Юдэі, кажучы, што гэта так.

 

Приложиша же и Іудеи, глаголюще симъ тако быти.

А Павал адказаў, калі ваявода даў яму знак гаварыць: «Ведаючы, што ты шмат год судзьдзя гэтага народу, я ахвотней буду адказваць адносна [справы] маёй.

 

Тогда отвеща Павелъ, кивнувшу ему владарю, абы мовилъ: «От многъ летъ ведя тебе быти судию справедлива языка сего, з доброю мыслию самъ за себе отвещаю.

Ты можаш даведацца, што ня больш, як дванаццаць дзён прайшло, як узыйшоў я пакланіцца ў Ерусалім.

 

Можеши то поразумети, иже несть тому дней болей двунадесяти, яко придохъ поклонитися во Ерусалим.

І ані ў сьвятыні не знайшлі мяне, што я з некім вяду гутарку ці бунтую натоўп, ані ў сынагогах, ані ў горадзе,

 

Ани въ церкви знайдоша мя с кимъ гадающа, ани в народе разветъ творяща, ни в сонмищи, ни во граде,

і яны ня могуць давесьці таго, у чым цяпер вінавацяць мяне.

 

нижь перевести тое могуть, о чемъ ныне на мя жалують.

Але прызнаюся табе, што паводле шляху, які яны герэзіяй называюць, я гэтак служу Богу бацькоў, верачы ўсяму, што напісана ў Законе і ў Прарокаў,

 

Исповедаю же сее тобе, яко въ путь, еже глаголють ересь; тако служу отеческому Богу, верую всем, еже в законе и во пророцехъ писана суть,

маючы надзею на Бога, што мае быць уваскрасеньне мёртвых, праведных і няправедных, чаго яны і самі чакаюць.

 

упование имея на Бога, Егоже и сами сие чають, воскресение быти мертвымъ, праведником и грешником.

Дзеля гэтага я сам намагаюся мець заўсёды чыстае сумленьне перад Богам і перад людзьмі.

 

О сем же и азъ подвизаюся непорочну совесть имети ко Богу и ко человекомъ всегда.

Праз шмат год я прыйшоў чыніць міласьціны для народу майго і дары.

 

По многых же летехъ пріидох милостыня вчинити во языкъ свой и приношения,

Пры гэтым знайшлі мяне ачышчанага ў сьвятыні некаторыя Юдэі з Азіі, а не з натоўпам і не з замяшаньнем.

 

в нихже обърето ша мя постяща ся во церкви, не с народомъ, ни с молвою.

Яны мусяць прыйсьці да цябе і абвінавачваць, калі нешта маюць супраць мяне.

 

Но неціи от сія Іудеи, видевши мя, возопиша, глаголюще: “Уморите врага нашего!”, имъже подобаеть пред тя приіти и глаголати, естли что имают ко мне.

Або самі гэтыя няхай скажуць, ці знайшлі ў-ва мне якую крыўду, калі я стаяў перад сынэдрыёнам.

 

Или сіи сами да рекуть, кою знайдоша во мне неправду, внегда стоахъ во сонмищи.

Ці адно тое слова, якое я крыкнуў, як стаяў сярод іх, што сёньня вы судзіце мяне за ўваскрасеньне мёртвых».

 

О сем ли толико гласе, еже возпихъ, стоя посреди их, о воскресеніи мертвых азъ суд приемлю?»

Пачуўшы гэтае, Фэлікс адклаў [справу] іхнюю, сказаўшы: «Дакладней даведаўшыся пра шлях гэты, як прыйдзе тысячнік Лізій, разгледжу [справу] вашую».

 

Слышав же сия, Феликсъ отложи имъ, исте ведя о пути семъ, рекый: «Егда Лусіа тысещникъ снидеть, выслухаю васъ».

І загадаў сотніку пільнаваць Паўла, але даваць палёгку і не забараняць нікому з ягоных служыць яму і прыходзіць да яго.

 

Повеле же сотнику стеречи Павла и имети ослабу, и ни единому возбраняти от своих знаемых служити ему или приходити к нему.

А праз некалькі дзён Фэлікс, прыйшоўшы з Друзілаю, жонкаю сваёй, якая была Юдэйкай, паклікаў Паўла і слухаў яго пра веру ў Хрыста.

 

По днех же некых приде Феликсъ со Друзилиею, женою своею, онаже бе Іудеаныня, призва Павла, да слышит от него веру, еже во Христа Ісуса.

А як той вёў гутарку пра праведнасьць, і стрыманасьць, і пра будучы суд, Фэлікс, спалохаўшыся, адказаў: «Цяпер годзе, ідзі, а як знайду час, паклічу цябе».

 

Глаголющу же ему о правде, о воздержаніи и о суде пріидущем, пристрашен быв, Феликсъ отвеща ему: «Ныне иди, время же приемъ, призову тя».

Пры гэтым ён, спадзеючыся, што атрымае грошы ад Паўла, каб звольніў яго, часта клічучы яго, гутарыў з ім.

 

Надеялся убо, яко мзда дасться ему от Павла, да отпустит его. Для того часто посылаше и беседоваше с ним.

А як споўніліся два гады, Фэлікс атрымаў наступніка Порцыя Фэста, і, хочучы зрабіць ласку Юдэям, Фэлікс пакінуў Паўла ўвязьненым.

 

Двема ж летома скончавшимася, приял изменение Феликсъ Поркия Феста; хотяй же угодное Іудеомъ вчинити, Феликсъ остави Павла поімана.