Дзеі 5 разьдзел

 

 

А нейкі муж, на імя Ананія, з Сапфіраю, жонкаю сваёю, прадаў маёмасьць сваю,

 

(Зачало 13) Мужъ некій, Ананіа именем, со Самфирою, женою своею, продал село

і прыхаваў з цаны з ведама жонкі сваёй, і, прынёсшы нейкую частку, палажыў ля ног апосталаў.

 

и втаи от цены, сведуще и жене его, и принесъ, часть некую пред ногами апостолъ положи.

А Пётар сказаў: «Чаму напоўніў шатан сэрца тваё, каб схлусіць Духу Сьвятому ды прыхаваць з цаны за поле?

 

Рече же Петръ: «Анание, почто исполни сатана серце твое солгати Духу Светому и утаіти от цены села?

Ці ж не тваё было, што ты меў, і праданае ці ж не ў тваёй уладзе было? Навошта ты палажыў рэч гэтую ў сэрца сваё? Ты схлусіў ня людзям, але Богу».

 

Не власное ли твое бе и продано во твоей же области бяше? Почто положилъ еси во серци своемъ вещъ сию? Не солгалъ есь человекомъ, но Богу».

Пачуўшы словы гэтыя, Ананія ўпаў нежывы. І вялікі страх стаўся на ўсіх, якія чулі гэта.

 

Слышав же Ананія словеса сия, падъ, изъдше. и бысть страхъ великъ на всех слышащих сия.

А юнакі, устаўшы, узялі яго і, вынесшы, пахавалі.

 

И воставши, юноше отвлекоша его, и изнесше, погребоша.

Сталася ж гадзіны праз тры, прыйшла і жонка ягоная, ня ведаючы, што сталася.

 

Бысть же, яко тремъ часом минувшимъ, и жена его, не ведяще бывшего, вниде.

А Пётар спытаўся ў яе: «Скажы мне, ці за гэтулькі аддалі вы поле?» Яна ж сказала: “Так, за гэтулькі”.

 

Отвещав же ей Петръ: «Рци ми, естъли ж за толико село продасте?» Она же рече: «Ей, за толико».

А Пётар сказаў да яе: «Навошта змовіліся вы спакусіць Духа Госпадавага? Вось, пры дзьвярах ногі тых, якія пахавалі мужа твайго, і яны вынясуць цябе».

 

Рече к ней Петръ: «Что яко согласистеся искусити Духъ Господень? Се, ногы погребших мужа твоего при дверехъ, и изнесут тя».

Яна ж адразу ўпала ля ног ягоных нежывая. А юнакі, увайшоўшы, знайшлі яе мёртвую і, вынесшы, пахавалі каля мужа яе.

 

Паде же скоро пред ногама его и изъдше. Вошедши же, юноша обретоша ю мертву, и изънесше, погребоша у мужа ея.

І стаўся вялікі страх на ўсёй царкве і на ўсіх, якія чулі гэта.

 

И бысть страх велик всему собранию и всемъ слышащим сия.

А праз рукі апосталаў рабілася шмат знакаў і цудаў у народзе, і былі ўсе аднадушна ў прысенку Салямонавым.

 

(Зачало 14) Рукама ж апостолъскима быша знамения и чудеса в людехъ многа, и бяху единодушно вси во притворе Саломонове.

А з іншых ніхто не адважваўся прыстаць да іх, але ўзьвялічваў іх народ.

 

Инии пакъ никтоже смеаху примешатися къ ним, но величаху их людие,

А тых, што вераць у Госпада, дадавалася яшчэ больш, мноства мужчынаў і жанчынаў,

 

и более прібывало верующих Господеви множество мужей и женъ,

так што выносілі хворых на вуліцы і лажылі на ложках і насілках, каб хоць цень Пятра, які ішоў, ацяніў каго з іх.

 

тако иже на улице выносили недужныя и полагали на постелях и на носилах, да идущу Петру поне стенa осенить некоего от нихъ.

Зыйшлося таксама ў Ерусалім мноства з навакольных гарадоў, несучы хворых і апанаваных нячыстымі духамі, якія ўсе былі аздароўленыя.

 

Схожашеся же множество от околних градов во Ерусалім, приносяще немощныя и стражъдущия от духовъ нечистых, они же исцелеваху вси.

А першасьвятар і ўсе, што з ім, якія былі з герэзіі садукейскай, паўстаўшы, напоўніліся зайздрасьцю,

 

Востав же архиерей и вси с нимъ суще ереси саддукеіския, и исполнишеся зависти,

і ўсклалі рукі свае на апосталаў, і зьмясьцілі іх у вастрог грамадзкі.

 

и возложиша руки своя на апостолы, и поставиша их во соблюдение общее.

А анёл Госпада ўначы адчыніў дзьверы вязьніцы і, вывеўшы іх, сказаў:

 

Ангел же Господень в нощи отвръзе двери темъніце и, изведъ их вонъ, рече:

«Ідзіце і, стаўшы, гаварыце ў сьвятыні да народу ўсе словы жыцьця гэтага».

 

«Идете, и ставши во церкви, глаголите людемъ вся слова жизни сея».

Пачуўшы гэта, яны ўвайшлі раніцаю ў сьвятыню і навучалі. А першасьвятар і тыя, што з ім, прыйшоўшы, склікалі сынэдрыён і ўсю старшызну сыноў Ізраіля і паслалі ў вязьніцу прывесьці іх.

 

(Зачало 15) Слышавше же сия, апостоли внидоша на свитаніи во церковъ и вчааху. Пришед же, архиерей и еже с нимъ беша собраша собор и вся стареішины сынов Ізраилевыхъ и послаша до темніце привести е.

Паслугачы ж, прыйшоўшы, не знайшлі іх у вязьніцы і, вярнуўшыся, паведамілі,

 

Слугы же, шедше, не знайдоша их в темници, возвратившеся, возвестиша,

кажучы: «Вязьніцу знайшлі мы замкнёную надзейна і вартаўнікоў, якія звонку стаялі перад дзьвярыма; але, адчыніўшы, усярэдзіне нікога не знайшлі».

 

глаголюще, яко: «Темницу обретохом замкнену со всяким утвержениемъ и стражев, стоящих пред дверми. Отворивши же внутрь, ни единого обретохом».

Калі ж пачулі словы гэтыя сьвятар, і начальнік варты сьвятыні, і першасьвятары, зьбянтэжыліся, што б гэта сталася?

 

Яко же слышаша словеса сия, свещенникъ, и воевода церковный, и архиерей, недоумеяхуся о них, что убо будеть сее.

А нехта, прыйшоўшы, паведаміў ім, кажучы, што вось мужы, якіх вы зьмясьцілі ў вязьніцу, стаяць у сьвятыні і навучаюць народ.

 

И пришедъ, единъ возвесті имъ, яко: «Се, мужие, ихже всадисте в темніцу, суть во церъкви стояще и учаще людей».

Тады начальнік варты, пайшоўшы з паслугачамі, прывёў іх бяз гвалту, бо баяліся народу, каб не ўкаменаваў іх.

 

Тогда шедъ воевода со слугами и приведе их, но не с нуждею, бояху бо ся людей, да не побиють их камениемъ.

А прывёўшы, паставілі іх у сынэдрыёне; і спытаўся ў іх першасьвятар,

 

Приведше же е, поставиша на соборе, и пыташе их архиерей, глаголя:

кажучы: «Ці не пагрозамі забаранілі мы вам навучаць пра імя гэтае? І вось, вы напоўнілі Ерусалім вучэньнем вашым і хочаце сьцягнуць на нас кроў Чалавека Гэтага».

 

«Не запрещеем ли запретихомъ вамъ не учити о имени семъ? и се, исьполнисте Ерусалимъ учениеамъ вашимъ и хощете навести на насъ кровь человека сего».

І, адказваючы, Пётар і апосталы сказалі: «Больш трэба слухацца Бога, чым людзей.

 

Отвещав же, Петръ и апостоли рекоша: «Послушати подобаеть Богови более, нежели человекомъ.

Бог бацькоў нашых уваскрасіў Ісуса, Якога вы забілі, павесіўшы на дрэве.

 

Богъ отець наших воздвіже Ісуса, Егоже вы убисте, повесивше на древе.

Яго, Начальніка і Збаўцу, Бог правіцай Сваёй узвысіў, каб даць Ізраілю навяртаньне і адпушчэньне грахоў.

 

Сего Богъ Началника и Спаса вознесе десницею своею дати покаание Ізраилеви и оставление грехом,

І сьведкі Ягоныя на словы гэтыя — мы і Дух Сьвяты, Якога Бог даў тым, што слухаюцца Яго».

 

и мы есмо Ему сведетели словомъ симъ, и Духъ Светый, Егоже далъ Богъ веровавшим Ему».

Тыя ж, пачуўшы, раз’юшыліся і пастанавілі пазабіваць іх.

 

Они же внегда слышаху сия, надымахуся и совещаваху убити их.

А адзін фарысэй у сынэдрыёне, на імя Гамаліэль, законавучыцель, знаны ўсяму народу, устаўшы, загадаў на трохі [часу] вывесьці апосталаў,

 

Воставъ же некий от собора, фарисей іменемъ Гамаліилъ, за кону учитель, честен всемъ людемъ, повеле апостолом вонъ мало что выступити.

і сказаў ім: «Мужы Ізраільцяне, сьцеражыцеся адносна людзей гэтых, што маеце ўчыніць.

 

Рече же к нимъ: «Мужие Ізраильтяне! Розмысльте собе о человецехъ сихъ, что хощете вчинити.

Бо перад гэтымі днямі паўстаў Тэўда, кажучы пра сябе як пра некага, і да яго прыстаў лік мужоў каля чатырохсот; ён быў забіты, і ўсе, што слухаліся яго, расьцярушыліся і сталіся нічым.

 

Пред сими бо деньми воста Феудасъ, глаголя нечим себе быти, емуже прилепишеся мужей яко четыреста, онже убиенъ ест, и вси, елици вероваша ему, разыдошеся и быша во ничтоже.

Пасьля гэтага ў дні перапісу паўстаў Юда Галілеец і пацягнуў за сабою даволі народу; і ён загінуў, і ўсе, што слухаліся яго, рассыпаліся.

 

По сих воста Иуда Галилеанин во дни написания и от влече люди многи воследъ себе. и той погыбе, и вси, елици послушаша его, разсыпашеся.

І цяпер кажу вам: адыйдзіцеся ад гэтых людзей і пакіньце іх; бо калі ад людзей рада гэтая ці справа гэтая, будзе зьнішчаная,

 

и ныне глаголю вам: воздержитеся от человекъ сихъ и оставте их отыти. Естли же будеть от людей советъ сей или дело се — разорится,

а калі ад Бога, вы ня здолееце зьнішчыць яе, і каб не апынулася, што вы ваюеце з Богам».

 

ащели же от Бога ест — не можете разорити того, но к тому и Богу противници обряще те ся».

Яны ж паслухаліся яго і, паклікаўшы апосталаў, зьбіўшы, загадалі ім не гаварыць пра імя Ісуса, і вызвалілі іх.

 

Призволиша же ему, и позвавши апостолы, бив ше е, запретиша не глаголати о имени Ісусове и отпустиша их.

Тыя ж пайшлі ад аблічча сынэдрыёна, радуючыся, што сталіся вартымі зьняважаньня за імя Ягонае.

 

Они же убо идяху, радующеся, от лица собору, яко для имени Господа Ісуса сподобишеся безчестие прияти.

І кожны дзень у сьвятыні і дома не пераставалі навучаць і дабравесьціць пра Ісуса Хрыста.

 

По вся же дни во церкви и в домехъ не престааху, учаще и благовестующе Ісуса Христа.