Дзеі 5 разьдзел

 

 

І нейкі мужчына, на імя Гана́ня разам са сваёй жонкай Сахвіраю, прадаў маёмасьць,

 

(Зачало 13) Мужъ некій, Ананіа именем, со Самфирою, женою своею, продал село

і тайна прысвоіў з цаны зь ведама і сваёй жонкі і, прынёсшы нейкую частку паклаў да ног Апосталаў.

 

и втаи от цены, сведуще и жене его, и принесъ, часть некую пред ногами апостолъ положи.

Але Пётра сказаў: Гана́ня, чаму напоўніў шатан сэрца тваё, каб ты салгаў Духу Сьвятому і тайна прысвоіў з цаны за зямлю?

 

Рече же Петръ: «Анание, почто исполни сатана серце твое солгати Духу Светому и утаіти от цены села?

Тое, што ты меў, ці ж ня тваё было, і прада́нае ці ж ня ў тваёй уладзе было? Дзеля чаго паклаў ты гэты ўчынак у сэрца тваё? (Ты) салгаў ня людзям, але Богу.

 

Не власное ли твое бе и продано во твоей же области бяше? Почто положилъ еси во серци своемъ вещъ сию? Не солгалъ есь человекомъ, но Богу».

Пачуўшы ж словы гэтыя Гана́ня ўпаў бяз духу, і вялікі страх ахапіў усіх, хто чуў гэта.

 

Слышав же Ананія словеса сия, падъ, изъдше. и бысть страхъ великъ на всех слышащих сия.

І, устаўшы, дзяцюкі абярнулі яго і вынясшы пахавалі.

 

И воставши, юноше отвлекоша его, и изнесше, погребоша.

І сталася: гадзіны праз тры пасьля (гэтага) прыйшла і жонка ягоная ня ведаючы, што здарылася.

 

Бысть же, яко тремъ часом минувшимъ, и жена его, не ведяще бывшего, вниде.

А Пётра спытаў і яе: скажы мне, ці за столькі вы прада́лі зямлю? Яна сказала: так, за столькі.

 

Отвещав же ей Петръ: «Рци ми, естъли ж за толико село продасте?» Она же рече: «Ей, за толико».

Дык Пётра сказаў да яе: дзеля чаго гэта змовіліся вы спакусіць Духа Госпада? Вось каля дзьвярэй ногі тых, што пахавалі мужа твайго; вынясуць і цябе.

 

Рече к ней Петръ: «Что яко согласистеся искусити Духъ Господень? Се, ногы погребших мужа твоего при дверехъ, и изнесут тя».

І (яна) раптам упала каля ног ягоных і сканала. І, увайшоўшы, юнакі знайшлі яе мёртвай і вынясшы пахавалі каля мужа ейнага.

 

Паде же скоро пред ногама его и изъдше. Вошедши же, юноша обретоша ю мертву, и изънесше, погребоша у мужа ея.

І зьняў вялікі страх царкву і ўсіх, што чулі гэта.

 

И бысть страх велик всему собранию и всемъ слышащим сия.

І рукамі Апосталаў чыніліся многія знакі і цуды ў народзе. І ўсе былі аднадушна ў прыбудове Салямона.

 

(Зачало 14) Рукама ж апостолъскима быша знамения и чудеса в людехъ многа, и бяху единодушно вси во притворе Саломонове.

І ніхто са староньніх ня адва́жваўся далучыцца да іх, а народ высака ставіўся да іх.

 

Инии пакъ никтоже смеаху примешатися къ ним, но величаху их людие,

А вернікаў усё болей і болей далучалася да Госпада: мноства мужчынаў і жанчынаў,

 

и более прібывало верующих Господеви множество мужей и женъ,

так што на вуліцы выносілі хворых і клалі на пасьцелях і ложках, каб хоць цень Пётры, калі ён праходзіў, ацяніў каго зь іх.

 

тако иже на улице выносили недужныя и полагали на постелях и на носилах, да идущу Петру поне стенa осенить некоего от нихъ.

І зыхо́дзіліся ў Ярузалім з навако́льных местаў мноства людзей, нясучы хворых ды апанаваных нячыстымі духамі, і былі азда-раўляемы ўсе.

 

Схожашеся же множество от околних градов во Ерусалім, приносяще немощныя и стражъдущия от духовъ нечистых, они же исцелеваху вси.

І паўстаўшы архірэй і ўсе, што зь ім, з тагачаснай гарэзіі саддукеяў, напоўніліся зайздрасьцяй.

 

Востав же архиерей и вси с нимъ суще ереси саддукеіския, и исполнишеся зависти,

І накла́лі ру́кі свае на Апосталаў ды ўвязьнілі іх у вязьніцу грамадскую.

 

и возложиша руки своя на апостолы, и поставиша их во соблюдение общее.

Ангел жа Госпада ноччу адчыніў дзьверы вязьніцы і, вывеўшы іх, сказаў:

 

Ангел же Господень в нощи отвръзе двери темъніце и, изведъ их вонъ, рече:

ідзіце і, стаўшы, кажыце ў Сьвятыні народу ўсе словы гэтага (Вечнага) Жыцьця.

 

«Идете, и ставши во церкви, глаголите людемъ вся слова жизни сея».

Выслухаўшы ж яны нараніцы ўвайшлі ў Сьвятыню і навучалі. Архірэй і быўшыя зь ім прыйшоўшы склікалі сынэдрыён і ўсіх старэйшын сыноў Ізраэля ды паслалі ў вязьніцу прывесьці іх.

 

(Зачало 15) Слышавше же сия, апостоли внидоша на свитаніи во церковъ и вчааху. Пришед же, архиерей и еже с нимъ беша собраша собор и вся стареішины сынов Ізраилевыхъ и послаша до темніце привести е.

Але слугі прыйшоўшы ня знайшлі іх у вязьніцы, і, вярнуўшыся аб’явілі,

 

Слугы же, шедше, не знайдоша их в темници, возвратившеся, возвестиша,

кажучы: вязьніцу мы знайшлі замкнутую з усёй перасьцярогаю і варту якая стаяла каля дзьвярэй; але, адамкнуўшы, усярэдзіне нікога ня знайшлі.

 

глаголюще, яко: «Темницу обретохом замкнену со всяким утвержениемъ и стражев, стоящих пред дверми. Отворивши же внутрь, ни единого обретохом».

Калі ж пачулі словы гэтыя, і сьвятар і начальнік варты Сьвятыні, і архірэі разгублена зьдзіўляліся што б гэта значыла.

 

Яко же слышаша словеса сия, свещенникъ, и воевода церковный, и архиерей, недоумеяхуся о них, что убо будеть сее.

А нехта, прыйшоўшы, данёс ім, кажучы: вось мужчыны, якіх вы ўвязьнілі ў цямніцу, знаходзяцца ў Сьвятыні, стоячы і навучаючы народ.

 

И пришедъ, единъ возвесті имъ, яко: «Се, мужие, ихже всадисте в темніцу, суть во церъкви стояще и учаще людей».

Тады начальнік варты пайшоў разам са служкамі ды прывёў іх бяз прымусу, бо баяліся народу, каб ня быць бы ім каменаванымі.

 

Тогда шедъ воевода со слугами и приведе их, но не с нуждею, бояху бо ся людей, да не побиють их камениемъ.

І прывёўшы (іх), паставілі іх у сынэдрыёне; і спытаўся ў іх архірэй,

 

Приведше же е, поставиша на соборе, и пыташе их архиерей, глаголя:

кажучы: ці ня забаранілі (мы) вам строга, каб (вы) ня вучылі ў Імя Гэтае. І вось (вы) напоўнілі Ярузалім вучэньнем вашым і хочаце навесьці на нас Кроў Чалавека Гэтага?

 

«Не запрещеем ли запретихомъ вамъ не учити о имени семъ? и се, исьполнисте Ерусалимъ учениеамъ вашимъ и хощете навести на насъ кровь человека сего».

Адказаўшы ж Пётра і Апосталы сказалі: належыць слухацца больш Бога, чым людзей.

 

Отвещав же, Петръ и апостоли рекоша: «Послушати подобаеть Богови более, нежели человекомъ.

Бог ба́цькаў нашых уваскрасіў Ісуса, Якога вы забілі, павесіўшы на дрэве.

 

Богъ отець наших воздвіже Ісуса, Егоже вы убисте, повесивше на древе.

Яго, Начальніка і Збавіцеля, Бог узьнёс Правіцай Сваёй, каб даць Ізраэлю пакаяньне і дараваньне грахоў.

 

Сего Богъ Началника и Спаса вознесе десницею своею дати покаание Ізраилеви и оставление грехом,

І мы ёсьць сьведкі Ягоныя — слоў гэтых, а таксама Дух Сьвяты, Якога даў Бог тым, што слухаюцца Яго.

 

и мы есмо Ему сведетели словомъ симъ, и Духъ Светый, Егоже далъ Богъ веровавшим Ему».

А тыя пачуўшы (ажно) лопаліся ад злосьці ды рваліся, каб забіць іх.

 

Они же внегда слышаху сия, надымахуся и совещаваху убити их.

Устаўшы ж у сынэдрыёне адзін хварысэй на імя Гамаліэль, вучыцель Закону, паважаны ўсім народам, загадаў вывесьці Апосталаў вонкі на кароткі час.

 

Воставъ же некий от собора, фарисей іменемъ Гамаліилъ, за кону учитель, честен всемъ людемъ, повеле апостолом вонъ мало что выступити.

Тады сказаў ім: мужчыны ізраэльцяны! разважце самі сабе пра людзей гэтых, што маеце рабіць.

 

Рече же к нимъ: «Мужие Ізраильтяне! Розмысльте собе о человецехъ сихъ, что хощете вчинити.

Бо нязадоўга да гэтых дзён паўстаў быў Тэўда, называючы сябе некім, да якога далучыліся мужчын лікам каля чатырохсот; ён быў забіты, і ўсе, што слухаліся яго, расьсеяліся і абярнуліся ў нішто.

 

Пред сими бо деньми воста Феудасъ, глаголя нечим себе быти, емуже прилепишеся мужей яко четыреста, онже убиенъ ест, и вси, елици вероваша ему, разыдошеся и быша во ничтоже.

Пасьля яго ў дні перапісу паўстаў Юда галілеяц і пацягнуў за сабою даволі народу; і ён загінуў, і ўсе, што слухаліся яго, былі разагнаны.

 

По сих воста Иуда Галилеанин во дни написания и от влече люди многи воследъ себе. и той погыбе, и вси, елици послушаша его, разсыпашеся.

І зараз кажу вам: адступецеся ад людзей гэтых і пакіньце іх; бо калі ад людзей задума гэтая ці ўчынак гэты, то (гэта) будзе разбурана.

 

и ныне глаголю вам: воздержитеся от человекъ сихъ и оставте их отыти. Естли же будеть от людей советъ сей или дело се — разорится,

А калі яно ад Бога, (то вы) ня можаце разбурыць яго: і (сьцеражыцеся) каб вам ня стацца супраціўнікамі Богу.

 

ащели же от Бога ест — не можете разорити того, но к тому и Богу противници обряще те ся».

І (яны) былі перакананы ім; і, прыклікаўшы Апосталаў, (і) зьбіўшы, загадалі ім ня гаварыць пра Імя Ісуса і звольнілі іх.

 

Призволиша же ему, и позвавши апостолы, бив ше е, запретиша не глаголати о имени Ісусове и отпустиша их.

І яны пайшлі радуючыся ад аблічча сынэдрыёнавага, што сталіся годнымі зьняважэньня за Імя Ягонае,

 

Они же убо идяху, радующеся, от лица собору, яко для имени Господа Ісуса сподобишеся безчестие прияти.

і кожны дзень у Сьвятыні ды па дамох ня пераставалі вучыць і абвяшчаць пра Ісуса Хрыста.

 

По вся же дни во церкви и в домехъ не престааху, учаще и благовестующе Ісуса Христа.