Дзеі 12 разьдзел

 

 

А ў той час кароль Гірад падняў ру́кі, каб мучыць нікаторых із царквы.

 

(Зачало 29 a) В той часъ послалъ Іродъ-царь слугы, да погубять некия от церкви.

А Якуба, брата Яанавага, забіў ме́чам.

 

И убилъ ест Іакова, брата Іоаннова, мечем.

І ўбачыўшы, што гэта прыемна жыдом, дадаў схапіць і Пятра, — а былí дні праснакоў, —

 

И видевъ, яко любо тое бысть Іудеомъ, приложи яти и Петра (бяху же дние опресночніи),

дык злавіўшы яго, пасадзіў у вязьніцу, загадаўшы чатыром чацьвёркам жаўнераў сьцерагчы яго, манючыся пасьля Пасхі вывясьці яго народу.

 

егоже емъ, всади во темницу, предавъ двадесети воиномъ стеречи и, хотяй по Пасце вывести его к людем.

Гэтак вось Пятра пільнавалі ў вязьніцы, а царква рупліва малілася за яго Богу.

 

Петра убо стрежаху в темници, молитва же уставичная от христианъ бываше къ Богу о немъ.

Калі ж Гірад манíўся вывясьці яго, у тую ноч Пётра спаў паміж двума жаўнерамі апутаны двума ланцуга́мі, ды перад дзьвярыма вартаўнікі пільнавалі вязьніцу.

 

Егда же хотяше извести его Іродъ, в нощи той бе Петръ спя межи двемя воинома, связанъ железными ретезма двема, стражие же пред дверми стрежаху темницу.

І вось Ангел Госпада стануў перад (ім), і сьвятло азарыла вязьніцу. І ткнуўшы Пятра ў бок разбудзіў яго кажучы: устань хутчэй! І звалíліся з рук ягоных ланцугі.

 

И се, ангелъ Господень пріиде и светъ восия во храмине. Толъкнув же в ребра Петра, воздвиже его, глаголя: «Востани скоро!» и спадоша ретези с руку его.

І сказаў яму Ангел: падперажыся і падвяжы пасталы твае. Зрабіў і гэта. І кажа яму: надзень вопратку тваю і ідзі за мно́ю.

 

Рече же ангелъ к нему: «Препояшися и въступи у вобувь свою». Вчинилъ же ест тако, и глагола ему: «Облецися в ризу свою и пойди за мною».

І выйшаўшы ішоў за ім. Ды ня ведаў, ці праўда тое, што сталася праз Ангела, а думаў, (што) бачыць уяву.

 

И вышедъ, шолъ ест за нимъ; и не ведалъ, яко истинна естъ бывшее от ангела, но мнелъ сонъ зрети.

Мінуўшы ж першую і другую варту яны падыйшлі да жалезнай брамы, што вяла да места, якая сама сабою расчынілася ім. І, выйшаўшы, яны прайшлі адну вуліцу калі Ангел зьнячэўку зьнік ад яго.

 

Прешедъши же первую стражу и вторую, пріидоста ко вратомъ железнымъ, воводящимъ во градъ, еже сами отверзошеся имъ. и изшедше, прейдоша улицу едину, и та[м]же отступи ангелъ от него.

І Пётра прыйшоўшы да сябе сказаў: цяпер ведаю запраўды, што Госпад паслаў Ангела Свайго і вырваў мяне із рукі Гірада ды ад усяго, чаго чакаў народ жыдоўскі.

 

Тогда Петръ, привратився, самъ к собе рече: «Ныне вемъ воистин ну, яко посла Богъ ангела своего из[ъ]ят мя из руки Иродовы и со всего чаанія людей Иудейских».

І аглядзеўшыся прыйшоў да дому Марылі, маці Яана, якога зва́лі Маркам, дзе многія сабраліся і маліліся.

 

(Зачало 30) Осмотревся же, Петръ пріиде в домъ Марі инъ, матери Іоанновы, нарицаемаго Марка, идеже бяху мнози собрании молящеся.

І калі Пётра пасту́каўся ў бра́му, падыйшла паслухаць служанка на імя Ро́да,

 

Толкнувшу же Петру во врата двора, вынійде рабыни слышати, именем Родія,

і, пазнаўшы голас Пётры, ад радасьці ня адчыніла брамы а, убегшы, абвясьціла, што Пётра стаіць каля брамы.

 

и познавши гласъ Петров, от радости не отверзе вратъ; притекши ж, сказа Петра стояща пред враты.

А тыя сказа́лі ёй: ты ашале́ла. Але яна настойвала, што гэта так. Яны ж казалі: гэта Ангел ягоны.

 

Они же к ней рекоша: «Мылишся». И она крепляаше тако быти. Тогда они рекли: «Ангелъ его ест».

Пётра ж до́ўжыў сту́кацца. Калі ж адчынілі, убачылі яго і здуме́ліся.

 

Петр же пребывааше толкый. И внегда отворили двери, видевши его, ужасошася.

І даўшы знак рукою каб маўчалі расказаў ім, як Госпад вывеў яго із вязьніцы. І сказаў: павядомце аб гэтым Якубу і братом. І, выйшаўшы, пайшоў у другое мейсца.

 

И покивав на них рукою, абы молчали, сказа имъ, како Господь вывел его с темнице. «И рече: Возвестите сия Іакову и братиамъ». И изшедъ, иде во ино место.

Калі ж настаў дзень, сярод жаўнераў узьняла́ся вялíкая трывога: што ста́лася зь Пятром?

 

Бывшу же дню, бе молва немала во воинехъ о Петре, что убо бысть ему.

Гірад жа пашукаўшы і ня знайшоўшы яго, асудзіў вартаўнікоў і загада́ў сказьніць (іх). І перабраўшыся зь Юдэі ў Кесару застава́ўся (там).

 

Иродъ же поискавъ его и не обрете, и спытавъ стражей, повеле отвести их. И изшедъ от Іудеи въ Кесарію, живяше тамъ.

А Гірад быў моцна разгневаны на тырыйцаў і сіданíйцаў. А яны змо́віўшыся прыйшлі да яго і схіліўшы (на свой бок) Уласта, пасьце́льніка каралеўскага прасілі міру, бо іхняя краіна кармíлася ад каралеўскай.

 

Тогда Іродъ гневашеся на Тирянъ и на Сидонян, ониже единомысле но пришли к нему, и умоливше Власта, постелника царева, просили миру, да бы могли брати пищу страны их от царствия его.

У вызначаны ж дзень Гірад, апрануўшыся ў каралеўскія шаты і сеўшы на судзейскім пасадзе (перад людзьмі), прамаўляў да іх,

 

Тогда уставивъ на то день, в оньже облекся Іродъ въ одежу царску, и седъ на престоле судищномъ, молвяше к нимъ.

а народ крычаў: голас Бога, а ня чалавека!

 

Народъ же, стоящій возглашаше: «Гласъ Божій ест сее, а не человеч».

Ангел жа Госпада зьнячэўку паразíў яго за тое, што ня аддаў хвалы Богу і, зае́дзены чарвякамі, (ён) сканаў.

 

И скоро поразилъ его ангелъ Божій, занеж не далъ хвалы Богу. и бысть черви источен, изъдше.

А Слова Бога расло і памнажа́лася.

 

Слово же Божие растяше и множашеся.

А Барнаба і Саўл, выканаўшы служэньне, пайшлі назад зь Ярузаліму (у Антыёху), узяўшы з сабою таксама і Яана, званага Маркам.