Дзеі 8 разьдзел

 

 

Саўл жа пахваляў забойства ягонае. І сталася ў той дзень вялікае перасьледаваньне царквы ў Ярузаліме. Дык усе апрача Апосталаў былі расьцярушаны па землях Юдэі і Самары.

 

Савулъ теже изволяша ко убійстьву его. Бысть же в той день гонение велие на христианы, живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи и Самареи, кроме апостол.

А Сьцяпана пахавалі мужчыны багабойныя ды ўчынілі па ім вялікае галашэньне.

 

Погребоша же Стефана мужи богобойніи и вчинили плачь велик над нимъ.

Саўл жа нішчыў царкву і, уваходзячы ў дамы ды цягнучы мужчын і жанчын, аддаваў у вязьніцу.

 

Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя, влачаше мужа и жены и даяше до темница.

А тыя што былі расьцярушаны хадзілі абвяшчаючы Слова Эвангельля.

 

Тые пакъ, ониже были розбеглися, ходили, благовестующе Слово Божие.

Піліп жа сыйшоўшы ў места Самары дабравесьціў ім Хрыста.

 

(Зачало 18) Филиппъ же, пришед во градъ Самарею, проповедаше имъ Христа.

І людзі ўважліва і аднадушна слухалі тое, што гаварыў Піліп, і сузіралі знакі, якія ён чыніў.

 

И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно, слышачи и видячи знамения, еже творяше.

Бо із многіх, што мелі духаў нячыстых (яны) выходзілі галосячы моцным голасам; і многія спаралізаваныя ды кульгавыя былі аздароўлены.

 

Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ, исхожаху; мнози и раслаблени и хроми исцелени суть.

І сталася радасьць вялікая ў месту гэным.

 

И бысть радость велия во граде томъ.

А перад гэтым быў у месту нейкі мужчына па імені Сымон, які магіяй зьдзіўляў народ Самары ды выдаючы сябе за некага вялікага.

 

Муж пакъ [бе] некій, именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя и сводя людей самарейскихъ, поведая себе быти некоего веліка,

Яго слухалі ўважліва ўсе, ад малога да вялікага, кажучы: гэты ёсьць вялікая сіла Бога.

 

его же послушаху вси от мала даж и до велика, глаголющи: «Сей ест сила Божия великая»,

А слухалі яго ўважліва таму, што (ён) даволі часу магіяй зьдзіўляў іх.

 

и внимаху ему, занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ.

А калі паверылі Піліпу, які дабравесьціў пра Валадарства Бога і (пра) Імя Ісуса Хрыста, былі ахрышчаны і мужчыны і жанчыны.

 

И внегда вероваша Філиппу, благовестующу яже о Царствіи Божіи и о имени Ісусъ Христове, крещахуся мужие и жены.

Ды паверыў і сам Сымон і быў ахрышчаны (ды) ня адыходзіў ад Піліпа. Ды назіраючы знакі і цуды вялікія, якія дзеяліся, дзіву даваўся.

 

Симон же, и той верова, и крестився, пребываше у Філиппа, видя силы и знамения велия бываемая, ужасенъ дивляшеся.

Пачуўшы ж, што Самара прыняла́ Слова Бога, Апосталы якія былі ў Ярузаліме пасла́лі да іх Пятра ды Яана.

 

Внегда же услышали апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие, послаша к нимъ Петра и Іоанна.

Яны прыйшоўшы памаліліся за іх, каб (тыя) прынялі Духа Сьвятога.

 

Сии же, пришежше, помолишеся о нихъ, да пріимуть Духъ Светый,

Бо ні на адным ізь іх ня было яшчэ сыйшоўшага (Духа), але былí яны толькі ахрышчаны ў Імя Госпада Ісуса.

 

понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса.

Тады (яны) усклада́лі на іх рукі, і (тыя) прыймалі Духа Сьвятога.

 

Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый.

А Сымон, убачыўшы, што цераз ускладаньне рук Апосталаў даецца Дух Сьвяты, прынёс ім грошы,

 

(Зачало 19) Видев же Симонъ, яко возложениемъ руку апостолъ дается Духъ Светый, принесе имъ сребро,

кажучы: дайце і мне гэткую ўладу, каб на каго б я ні ўсклаў ру́кі, той атрымоўваў бы Духа Сьвятога.

 

глаголя: «Дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце, прииметь Дух Светый».

Пётра ж сказаў яму: серабро тваё разам з табою хай будзе на загубу, бо ты падумаў дар Бога атрымаць за грошы.

 

Рече к нему Петръ: «Сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити.

Няма табе ні часьціны ні долі ў слове гэтым, бо сэрца тваё ня правае перад Богам.

 

Несть ти части ни жребия о словеси семъ, ибо серце твое несть праведно пред Богомъ. Покайся ныне о злости своей

Дык пакайся ў нягоднасьці тваёй гэтай ды малі Бога: можа будзе даро́вана табе думка сэрца твайго.

 

и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,

Бо ў гарчыні жоўці і путах няпраўды бачу цябе.

 

во желчи бо горести и въ соузе неправедне зрю тя быти».

І Сымон адказаўшы сказаў: памаліцеся за мяне Госпаду вы, каб ня найшло на мяне тое, што (вы) сказалі.

 

Отвещав же, Симонъ рече: «Помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ, яже рекосте».

Яны ж вярнуліся ў Ярузалім засьведчыўшы і абвясьціўшы Слова Госпада ды дабравесьцілі ў многіх сёлах самарцаў.

 

Они же, засведетелствовавше и глаголавше слово Божие, навратишеся во Ерусалим и многым странам Самарие благовестиша.

Ангел жа Госпада сказаў Піліпу кажучы: устань ды ідзі напаўдзён на дарогу, што спускаецца зь Ярузаліму ў Газу, яна бязьлюдная.

 

(Зачало 20) Ангел же Господень рече къ Філиппу, глаголя: «Востани и иди на полудне, на пут, сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста».

І, устаўшы, (ён) пайшоў. І вось мужчына ятыяплянін еўнух вяльможа Кандакі, каралевы ятыопаў, які быў над усім скарбам ейным, які прыехаў у Ярузалім пакланіцца,

 

И востав, пойде. И се, мужъ мурин, евнухъa, урядник Кандакии, царици Ефіопское, егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ,

варо́чаўся назад і седзячы на возе сваім ды чытаючы прарока Гісаю.

 

и навращаваяся, седелъ на колесници своей и чтяше пророка Исаию.

І сказаў Дух Піліпу: падыйдзі ды прыстань да возу гэтага.

 

Рече же Духъ къ Філиппу: «Приступи и прилучися къ колесници сей».

Прыбегшы ж Піліп пачуў, што ён чытае прарока Гісаю і сказаў: ці разумееш (ты) што чытаеш?

 

Притек же Філиппъ, услыша его чтуща Ісаию-пророка, и рече: «Разумееши ли, что чтеши?»

Ён жа сказаў: як жа (я) магу (разумець), калі ніхто ня растлумачыў мне? І папрасіў Піліпа ўзьлезьці (і) сесьці побач зь ім.

 

Он же отвеща: «И како могу разумети? Леч бы некто навчил мя». и просилъ ест Філиппа, да бы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ.

А мейсца з Пісаньня, якое (ён) чытаў было гэткае: як авечку на ўбой (Ён) быў прыведзены і, як ягня (ёсьць) бязгало́сае перад тым, хто стрыжэ яго, гэтак (і Ён) ня расчыняе Вуснаў Сваіх.

 

Слова же писания, еже чтяше, были сия: «Яко овча на заколение ведеся и яко агнець противу с[т]рыгущему его быва безгласенъ, тако не отверзе устъ своих.

У паніжэньні Яго суд Ягоны адбыўся. Паходжаньне Яго хто растлумачыць? Бо ад зямлі забіраецца жыцьцё Ягонае.

 

Во смиреніи его судъ его взятся, род же его кто исповесть? Яко воз[ъ]емлется от земли живот его»b.

І адказаўшы, сказаў еўнух Піліпу: Пытаюся цябе: адносна каго прарок гаворыць гэтае? Адносна сябе ці адносна не́кага другога?

 

Отвещав же евнухъ къ Філиппу, рече: «Молю ти ся, о комъ пророкъ глаголеть сее: о собе ль или о комъ иномъ некоемъ?»

І адчыніўшы вусны свае і пачаўшы зь Пісаньня гэтага Піліп дабравесьціў яму Ісуса.

 

Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от писма сего благовестити ему Ісуса.

І калі ехалі па дарозе, (яны) пад’ехалі да вады, і кажа еўнух: вось вада; што перашкаджае мне быць ахрышчаным?

 

И якож идяху путем, прідоша на некую воду, и глагола евнухъ: «Се, вода. Что возбраняеть ми креститися?»

І сказаў Піліп: калі верыш ад усяго сэрца, дык можна. І адказаўшы (той) сказаў: веру, што Ісус Хрыстос ёсьць Сын Бога.

 

Рече же Філиппъ: «Аще веруеши от всего серца твоего, мощно ти ест». Отвещав же, рече: «Верую Сына Божия быти Ісуса Христа».

І загадаў спыніць воз. І зыйшлі абодва ў ваду: і Піліп і еўнух; і (Піліп) ахрысьціў яго.

 

И повеле стати колесници, и слезоста оба к воде, Филиппъ и евнухъ, и крести его.

Калі ж яны выйшлі з вады Дух Госпада падхапіў Піліпа, і еўнух больш ня ўбачыў яго і радуючыся падоўжыў шлях свой.

 

Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой, радуяся.

Піліп жа апынуўся ў Азоце і праходзячы дабравесьціў усім местам аж да прыходу свайго ў Кесару.

 

Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй, благовествоваше всем градом, даже пріиде въ Кесарею.