Дзеі 8 разьдзел
Дзеі Сьвятых Апосталаў
Пераклад Васіля Сёмухі → Біблія Скарыны (Бразгуноў)
А Саўл ухваляў забойства яго. У тыя дні паўстала вялікае ганеньне на царкву ў Ерусаліме, і ўсе, апрача апосталаў, расьсеяліся па розных месцах Юдэйскіх і Самарыйскіх.
Савулъ теже изволяша ко убійстьву его. Бысть же в той день гонение велие на христианы, живущие во Ерусаліме, и вси разбегошеся по странам Іудеи и Самареи, кроме апостол.
А Сьцяпана пахавалі мужы богабаязныя і ўчынілі вялікі плач па ім.
Погребоша же Стефана мужи богобойніи и вчинили плачь велик над нимъ.
А Саўл глуміў царкву і, заходзячы ў дамы і, выцягваючы мужчын і жанчын, аддаваў у цямніцу.
Саулъ же озлобляше христианы, по домехъ ходя, влачаше мужа и жены и даяше до темница.
А тым часам тыя, што расьсеяліся, хадзілі і зьвеставалі слова.
Тые пакъ, ониже были розбеглися, ходили, благовестующе Слово Божие.
Так Піліп прыйшоў у горад Самарыйскі і прапаведаваў ім Хрыста;
(Зачало 18) Филиппъ же, пришед во градъ Самарею, проповедаше имъ Христа.
народ аднадушна слухаў, што гаварыў Піліп, і чуў і бачыў, якія ён тварыў цуды;
И пріимаху народи глаголемое от Філиппа единодушно, слышачи и видячи знамения, еже творяше.
бо нячыстыя духі з многіх апанаваных імі выходзілі зь вялікім крыкам, а многія паралізаваныя і кульгавыя ацаляліся.
Многым же имуще духи нечисты, вопиюще гласомъ веліимъ, исхожаху; мнози и раслаблени и хроми исцелени суть.
І была радасьць вялікая ў тым горадзе.
И бысть радость велия во граде томъ.
А быў у горадзе адзін чалавек, якога звалі Сымон, які перад тым вядзьмарыў і зьдзіўляў люд Самарыйскі, удаючы зь сябе кагосьці вялікага;
Муж пакъ [бе] некій, именем Симонъ, онже первее во граде бе чаруя и сводя людей самарейскихъ, поведая себе быти некоего веліка,
яго слухалі ўсе, ад малога да вялікага, кажучы: гэты ёсьць вялікая сіла Божая.
его же послушаху вси от мала даж и до велика, глаголющи: «Сей ест сила Божия великая»,
А слухалі яго таму, што ён доўгі час зьдзіўляў іх чарадзействамі.
и внимаху ему, занеже велие время удивляше их чародеаниемъ своимъ.
Але калі паверылі Піліпу, які зьвеставаў пра Царства Божае і пра імя Ісуса Хрыста, дык хрысьціліся і мужчыны і жанчыны.
И внегда вероваша Філиппу, благовестующу яже о Царствіи Божіи и о имени Ісусъ Христове, крещахуся мужие и жены.
Увераваў і сам Сымон і ахрысьціўшыся не адыходзіў ад Піліпа; і, бачачы, як тварыліся вялікія сілы і азнакі, дзіву даваўся.
Симон же, и той верова, и крестився, пребываше у Філиппа, видя силы и знамения велия бываемая, ужасенъ дивляшеся.
Апосталы, якія былі ў Ерусаліме, пачуўшы, што Самаране прынялі слова Божае, паслалі да іх Пятра і Яна,
Внегда же услышали апостоли во Ерусалиме, яко прияла Самария слово Божие, послаша к нимъ Петра и Іоанна.
якія прыйшоўшы памаліліся за іх, каб прынялі Духа Сьвятога:
Сии же, пришежше, помолишеся о нихъ, да пріимуть Духъ Светый,
бо Ён ня зыходзіў яшчэ ні на кога зь іх, а толькі былі яны ахрышчаны ў імя Госпада Ісуса;
понеже еще ни на единого з нихъ не былъ напал, толіко крещені быша во имя Господа Ісуса.
тады ўсклалі рукі на іх, і яны прынялі Духа Сьвятога.
Тогда возъложили на не руце, и пріимаху Духъ Святый.
А Сымон, убачыўшы, што праз ускладаньне рук апосталаў падаецца Дух Сьвяты, прынёс ім грошы,
(Зачало 19) Видев же Симонъ, яко возложениемъ руку апостолъ дается Духъ Светый, принесе имъ сребро,
кажучы: дайце і мне ўладу гэтую, каб той, на каго Я ўскладу рукі, прымаў Духа Сьвятога.
глаголя: «Дайте и мне власть сию, да на негоже положу руце, прииметь Дух Светый».
Але Пётр сказаў яму: срэбра тваё хай будзе на згубу з табою, бо ты намысьліў дар Божы здабыць за грошы.
Рече к нему Петръ: «Сребро твое с тобою да будеть у пагубу, яко даръ Божій мнелъ еси сребромъ купити.
Няма табе ў гэтым часткі і долі, бо сэрца тваё няслушнае перад Богам;
Несть ти части ни жребия о словеси семъ, ибо серце твое несть праведно пред Богомъ. Покайся ныне о злости своей
дык пакайся ў гэтым грэху тваім і маліся Богу: можа, даруецца табе намысел сэрца твайго;
и помолися Богу, еда убо отпустит ти ся умышление серца твоего,
бо бачу цябе поўнага жоўці горкай і ў путах няпраўды.
во желчи бо горести и въ соузе неправедне зрю тя быти».
А Сымон сказаў у адказ: памалецеся вы за мяне Госпаду, каб не спасьцігла мяне анішто з таго, што вы сказалі.
Отвещав же, Симонъ рече: «Помолитеся вы о мне къ Господу, яко да ничтоже найдеть на мя от сихъ, яже рекосте».
А яны, засьведчыўшы і ўзьвясьціўшы слова Гасподняе, пайшлі назад у Ерусалім і ў многіх селішчах Самарыйскіх прапаведавалі Дабравесьце.
Они же, засведетелствовавше и глаголавше слово Божие, навратишеся во Ерусалим и многым странам Самарие благовестиша.
А Піліпу анёл Гасподні сказаў: устань і ідзі на поўдзень, на дарогу, якая вядзе зь Ерусаліма ў Газу, на тую, якая пустая.
(Зачало 20) Ангел же Господень рече къ Філиппу, глаголя: «Востани и иди на полудне, на пут, сходящій от Ерусалима въ Газу, еже ест пуста».
Ён устаў і пайшоў; і вось, муж Эфіопскі, кажэнік, вяльможа Кандакіі, царыцы Эфіопскай, ахоўца ўсіх яе скарбаў, які прыязджаў у Ерусалім на пакланеньне,
И востав, пойде. И се, мужъ мурин, евнухъa, урядник Кандакии, царици Ефіопское, егож уставила надо всемъ скарбом своимъ, онъже пришол былъ помолитися во Ерусалимъ,
вяртаўся і, седзячы на калясьніцы сваёй, чытаў прарока Ісаю.
и навращаваяся, седелъ на колесници своей и чтяше пророка Исаию.
Дух сказаў Піліпу: падыдзі і прыстань да гэтае калясьніцы.
Рече же Духъ къ Філиппу: «Приступи и прилучися къ колесници сей».
Піліп падышоў і, пачуўшы, што ён чытае прарока Ісаю, сказаў: ці разумееш, што чытаеш?
Притек же Філиппъ, услыша его чтуща Ісаию-пророка, и рече: «Разумееши ли, что чтеши?»
Ён сказаў: як магу разумець, калі хто не наставіць мяне? І папрасіў Піліпа ўзысьці і сесьці зь ім.
Он же отвеща: «И како могу разумети? Леч бы некто навчил мя». и просилъ ест Філиппа, да бы въступилъ на колесницу и седелъ с нимъ.
А месца зь Пісаньня, якое ён чытаў, было гэтае: «як авечку, вялі Яго на закол, і, як ягня, перад стрыгалём ягоным, маўчыць, так Ён не размыкаў вуснаў Сваіх;
Слова же писания, еже чтяше, были сия: «Яко овча на заколение ведеся и яко агнець противу с[т]рыгущему его быва безгласенъ, тако не отверзе устъ своих.
у прыніжэньні Яго суд Ягоны адбыўся, а род Яго хто высьветліць? бо забіраецца ад зямлі жыцьцё Ягонае».
Во смиреніи его судъ его взятся, род же его кто исповесть? Яко воз[ъ]емлется от земли живот его»b.
А кажэнік сказаў Піліпу ў адказ: прашу цябе сказаць: пра каго прарок кажа гэта? ці пра сябе, ці пра каго іншага?
Отвещав же евнухъ къ Філиппу, рече: «Молю ти ся, о комъ пророкъ глаголеть сее: о собе ль или о комъ иномъ некоемъ?»
Піліп разамкнуў вусны свае і, пачаўшы з гэтага Пісаньня, апавядаў яму пра Ісуса.
Отверзъ же Філиппъ уста своя, началъ от писма сего благовестити ему Ісуса.
Тым часам, едучы па дарозе, яны прыехалі да вады, і кажэнік сказаў: вось, вада: што перашкаджае мне ахрысьціцца?
И якож идяху путем, прідоша на некую воду, и глагола евнухъ: «Се, вода. Что возбраняеть ми креститися?»
А Піліп сказаў яму: калі верыш ад шчырага сэрца, можна. Той сказаў у адказ: веру, што Ісус ёсьць Сын Божы.
Рече же Філиппъ: «Аще веруеши от всего серца твоего, мощно ти ест». Отвещав же, рече: «Верую Сына Божия быти Ісуса Христа».
І загадаў спыніць калясьніцу; і сышлі абодва ў ваду, Піліп і кажэнік; і ахрысьціў яго.
И повеле стати колесници, и слезоста оба к воде, Филиппъ и евнухъ, и крести его.
А калі яны выйшлі з вады, Дух Гасподні падхапіў Піліпа, і кажэнік ужо ня бачыў яго, і паехаў сваёю дарогаю, радуючыся.
Егда же взыдоша от воды, Духъ Господень восхыти Филиппа, и не виде его к тому евнух, и идяше во путь свой, радуяся.
А Піліп апынуўся ў Азоце і, як праходзіў, зьвеставаў усім гарадам, пакуль прыйшоў у Кесарыю.
Філиппъ же обретеся во Азоте, и проходяй, благовествоваше всем градом, даже пріиде въ Кесарею.
