Дзеі 16 разьдзел

 

 

Дайшоў ён да Дэрвіі і Лістры. І вось, там быў адзін вучань, якога звалі Цімафеем, маці ў якога была Юдэйка навернутая, а бацька Элін,

 

Пришед же Павелъ во Дервинь и въ Листру, и се, вченикъ некій бе ту именем Тимофей, сынъ жены некия Іудеанины, верующее во Христа, от о[т]ца же Елліна,

і пра якога сьведчылі браты, што былі ў Лістры і Іканіі.

 

о немже славу добрую выдавали живущие в Листре и во Іконии братия.

яго захацеў Павал ўзяць з сабою; і ўзяўшы, абрэзаў яго дзеля Юдэяў, якія былі ў тых мясьцінах; бо ўсе ведалі пра бацьку ягонага, што ён быў Элін.

 

Сего восхоте Павелъ, да бы с нимъ ходилъ, и приемъ, обреза и деля Іудеи, живущих на местехъ онехъ, ведяху бо вси отца его, яко Еллин бяше.

А праходзячы праз гарады, яны наказвалі вернікам выконваць пастановы, складзеныя апосталамі і прасьвітарамі ў Ерусаліме.

 

И внегда прохожаше грады, предааше имъ хранити нравы, уставленыя от апостолъ и старець во Ерусалиме.

І цэрквы мацаваліся вераю і штодня ўзрасталі ў ліку.

 

Церкви же утвержахуся верою и прибываше число их по вся дни.

Прайшоўшы праз Фрыгію і Галатыйскую краіну, яны ня былі дапушчаны Духам Сьвятым прапаведаваць слова ў Асіі.

 

Прошедши ж Фригию и Галатійскую страну, возбранены от Светого Духа глаголати слово Божие во Асіи,

Дайшоўшы да Місіі, намерыліся ісьці ў Віфанію, але Дух не дапусьціў іх.

 

и пришедше во Ми сию, покушастася ити во Вифінию, и не допусти имъ Духъ.

Абмінуўшы Місію, сышлі яны ў Трааду.

 

И егда прошли Мисію, сънидоша во Троаду.

І была ноччу ўява Паўлу: стаў нейкі муж, Македонец, просячы ў яго і кажучы: прыйдзі ў Македонію і памажы нам.

 

И видение в нощи явися Павлу, якобы неякій мужъ Макидонянинъ стоялъ и моли[л] его, глаголя: «Пришедъ во Макидонию, помози намъ».

Пасьля гэтай уявы адразу мы пастанавілі сабе выправіцца ў Македонію, разумеючы, што заклікаў нас Гасподзь зьвеставаць там.

 

И якожъ видение виде, скоро возыска изыіти во Макидонию, разумеюще тое, яко прізываеть е Господь благовестити имъ.

І вось, выправіўшыся з Траады, мы напрасткі прыбылі ў Самафракію, а на другі дзень у Неапаль,

 

И отвезшеся от Троады, приплыша во Самофракъ, назаутрей же во Неаполімъ,

а адтуль у Філіпы: гэта першы горад у той частцы Македоніі, калонія; у гэтым горадзе мы прабылі некалькі дзён.

 

и оттоле во Філипусы, еже ест первая часть Макидоніи, град-колония. Беху же в томъ граде пребывающе дне неколико.

А ў дзень суботні мы выйшлі за горад да ракі, дзе звычайна назначалася быць маленьню, і сеўшы, гутарылі з жанчынамі, якія там сабраліся.

 

Во день же суботный изыдоша вонъ изъ града къ реце, идеже мнешеся молитвеница быти, и седъше, глаголаху къ собравшимся женамъ.

І адна жанчына з горада Фіятыр, якую звалі Лідзія, гандлярка парфіраю, шаноўніца Бога, слухала; і Гасподзь расхінуў сэрца ейнае слухаць тое, што казаў Павал.

 

И некая жена, именемъ Лидия, от Порфірополяa, града Фиатирска, чтуще Бога, послухаше, ейже Господь отвръзе серце, да бы пилна была слов, глаголемых от Павла, якоже крестися сия и домъ ея; умоли, глаголюще:

Калі ж ахрысьцілася яна і дамашнія ейныя, дык прасіла ў нас, кажучы: калі вы прызналі мяне вернаю Госпаду, увайдзеце ў дом мой і жывеце ў мяне. І пераканала нас.

 

«Понеже имате мя верну Господеви быти, вошедши въ домъ мой, пребудите». и принути их.

Сталася так, што, калі мы ішлі ў малітоўны дом, сустрэлася нам адна служанка, апантаная духам вяшчунскім, якая вяшчунствам давала вялікі прыбытак гаспадарам сваім.

 

(Зачалоb 38) Бысть же идущим на молитву, рабы ни некая, имуще духъ вещій, стрете их, ониже пожи токъ великій приносила господаремъ своимъ, вещуючи.

Ідучы за Паўлам і за намі, яна крычала, кажучы: гэтыя людзі — рабы Бога Ўсявышняга, якія абвяшчаюць нам шлях збавеньня.

 

Тая, последствуючи Павлу, имъ вопиаше, глаголюще: «Сіи человеци раби Бога вышнего суть, ониже возвещають намъ путь спасения».

Гэтак рабіла яна многа дзён. Павал, абурыўшыся, павярнуўся і сказаў духу: імем Ісуса Хрыста загадваю табе выйсьці зь яе. І дух выйшаў у тую ж хвіліну.

 

И сее чинивала за много дній. Стужив же Павелъ, и обратився духови, рече: «Завещаваю тобе о имени Ісусъ Христове: изыди от нея!» и изыде в томъ часе.

Тады гаспадары ейныя, бачачы, што прапала надзея на прыбытак іхні, схапілі Паўла і Сілу, і павалаклі на плошчу да начальнікаў.

 

Видевши же господари ея, яко изыде надежа пожитку им, похопивше Павла и Силу, привлекоша на торгъ ко князем.

І, прывёўшы іх да ваяводаў, сказалі: гэтыя людзі, Юдэі, падбухторваюць наш горад

 

и приведши их пред воеводы, рекоша: «Сіи человеци возмущають град нашъ, ониже суть Іудеи,

і прапаведуюць звычаі, якіх нам, Рымлянам, ня трэба ні прымаць, ні выконваць.

 

и завещавают обычае, ихже не достоить намъ пріимати и ни творити Римляномъ сущимъ».

Людзі таксама паўсталі на іх; а ваяводы, сарваўшы зь іх вопратку, загадалі біць іх кіямі

 

И зъбежался народъ на не. И воеводы, растръзавше на них ризы, веляху палицами е бити.

і, даўшы ім шмат удараў, кінулі ў цямніцу, загадаўшы ахоўніку цямніцы пільна вартаваць іх;

 

И многы давше имъ раны, въсадиша их въ темницу, завещавше темъничьному стражу твердо стрещи е.

атрымаўшы гэтакі загад, ён кінуў іх ва ўнутраную цямніцу і ногі ім ушчаміў у калоду.

 

Он же, завещание приемъ, въсади их во нутреную темницу и ногы ею заби въ кладе.

Пад поўнач Павал і Сіла, молячыся, славілі песьняй Бога; а вязьні слухалі іх.

 

Въ полунощи же Павелъ и Сила, молящеся, хваляху Бога, поюще. И послушаху их ужнициc.

Раптам стаўся вялікі землятрус, так што захістаўся падмурак цямніцы; адразу адчыніліся ўсе дзьверы, і на ўсіх кайданы паслаблі.

 

И скоро трусъ земли стался ест великъ тако, иже поколебалося основание темнице; отверзошеся же абие все двери и всемъ узы ослабеша.

Ахоўнік цямніцы, прачнуўшыся і ўбачыўшы, што дзьверы цямніцы адчыненыя, дастаў меч і хацеў закалоць сябе, думаючы, што вязьні ўцяклі.

 

Тогда обудися темничный стражъ, и егда виделъ отверсты двери темнице, изъвлекъ ножъ, хотяше себе убити, мня избегша юзникыd.

Але Павал абвясьціў гучным голасам, кажучы: не рабі сабе ніякае шкоды, бо ўсе мы тут.

 

Возопи же гласомъ великимъ Павелъ, глаголя: «Ничегоже чини собе зла, вси бо есмы зде».

Той папрасіў вагню, убег у цямніцу і ў трымценьні прыпаў да Паўла і Сілы,

 

Попросив же свеща, вскочи и, трепетенъ сый, припаде къ Павлу и Силе.

і, вывеўшы іх вонкі, сказаў: дабрадзеі мае! што мне рабіць, каб уратавацца?

 

Изведъ их вонъ, рече: «Господие, что ми подобаеть вчинити, да спасуся?»

А яны сказалі: веруй у Госпада Ісуса Хрыста, і ўратуешся ты і ўвесь дом твой.

 

Они же рекоша ему: «Веруй въ Господа Ісуса Христа, и спасешися ты и весь домъ твой».

І абвясьцілі слова Гасподняе яму і ўсім, хто быў у доме ў яго.

 

И глаголаста ему слово Господьне и всемъ, еже в дому его.

І, узяўшы іх у тую гадзіну ночы, ён абмыў раны іхнія і без адкладу ахрысьціўся сам і ўсе ягоныя;

 

И поемъ их, того жъ часу в нощи омылъ раны имъ; и крестися самъ со всею челядию своею без мешкания.

і прывёўшы іх у дом свой, участаваў іх вячэрай і ўзрадаваўся з усім домам сваім, што ўвераваў у Бога.

 

Внегда ж увелъ е в домъ свой, зготовилъ столъ, и возрадовася со всею челядию своею, яко верова Богови.

А як настаў дзень, ваяводы паслалі гарадзкіх служак сказаць: адпусьці тых людзей.

 

Дневи же бывшу, послаша воеводы слуги своя, глаголюще выпустити человека она.

Ахоўнік вязьніцы аб’явіў пра гэта Паўлу: ваяводы прыслалі адпусьціць вас, дык вось, выйдзіце зараз і ідзеце зь мірам.

 

Сказа же темничный страж словеса сия Павлу, яко: «Послаша воеводы, да отпущени будете. И ныне, вышедше, идите с миром».

Але Павал прамовіў да іх: нас, рымскіх грамадзянаў, бяз суду прылюдна білі і кінулі ў цямніцу, а цяпер употайкі выпускаюць? не, хай прыйдуць і самі выведуць нас.

 

Павел же рече к нимъ: «Бивше насъ предъ людми, не осудивши, человекиe Римлянины всадиша в темницу, и ныне тайно изводите насъ? Ни убо, но да, пришедше, сами изведуть».

Гарадзкія служкі пераказалі гэтыя словы ваяводам, і тыя спалохаліся, пачуўшы, што гэта рымскія грамадзяне,

 

Отказаша же слуги слова сия воеводамъ, и бояшеся, услышавши, яко Римлянина еста,

і, прыйшоўшы, перапрасіліся ў іх і, вывеўшы, прасілі пакінуць горад.

 

и пришедше, умолиша е, и изъведше, жадали их, да бы вышли изъ града.

А яны, выйшаўшы зь цямніцы, прыйшлі ў Лідзію і, убачыўшы братоў, вучылі іх, і выправіліся.

 

Вышедши же с темници, пришли суть ко Лидіи, и видевше братию, утешиша ихъ и изыідоша.