Дзеі 4 разьдзел

 

 

Калі яны прамаўлялі да людзей, да іх падступіліся сьвятары і начальнікі варты пры храме і садукеі,

 

(Зачало 10) Глаголющим же имъ к людемъ, найдоша на них свещенници и воевода церковный, и саддукеи,

угневаныя, што яны вучаць людзей і прапаведуюць у Ісусе ўваскрэсеньне зь мёртвых.

 

жалующе того, иже учать людей и возвещають о імени Ісусове воскресение изъ мертвыхъ,

і наклалі на іх рукі і аддалі іх пад варту да раніцы; бо ўжо зьвечарэла.

 

и возтягоша на нихъ руце, и положиша их в соблюдение до утра, бе бо вечеръ уже.

Многія з тых, што слухалі слова, уверавалі; і было такіх людзей лікам каля пяці тысяч.

 

Мнози же, отслышавши слово, вероваша, и бысть число мужей яко пять тысещъ.

На другі дзень сабраліся ў Ерусаліме начальнікі іхнія і старэйшыны і кніжнікі,

 

Бысть же наутрей, собралися князи ихъ, и старейшины, и книжъници во Иерусалимъ,

і Анна першасьвятар і Каяфа і Ян і Аляксандр і іншыя з роду першасьвятарскага,

 

и Аннан, архиерей, и Каіафа, и Іонна, и Алекса[н]дръ, и елици беша от рода архиерейска,

і, паставіўшы іх пасярэдзіне, пыталіся: якою сілаю альбо якім імем вы зрабілі гэта?

 

и поставльше их посреде, вопрошаху: «Коею силою и коімъ именем сотвористе сее вы?»

Тады Пётр, прасякнуты Духам Сьвятым, сказаў ім: начальнікі людзкія і старэйшыны Ізраільскія!

 

Тогда Петръ исполнися Духа Свята, рече к нимъ: «Князи людстии и старейшины Ізраилевы!

калі ў нас пытаюцца сёньня адказу за дабрачынства чалавеку нядужаму, як ён здаровы стаўся,

 

естъли же насъ пытаете о добродеании человека хромого, о чемъ сей исцелися?

дык хай будзе вядома ўсім вам і ўсяму народу Ізраільскаму, што імем Ісуса Хрыста Назарэя, Якога вы ўкрыжавалі, Якога Бог уваскрэсіў зь мёртвых, Ім пастаўлены ён перад вамі здаровы:

 

Разумно буди всемъ вамъ и всемъ людемъ Ізраилевым, яко во імя Ісуса Христа, Назорея, Егоже вы распясте, Егоже Бог воскреси от мертвых. О Сем сей стоить пред вами здрав.

Ён — камень, пагарджаны вамі будаўнікамі, але ён зрабіўся галавою вугла, і няма ні ў кім іншым ратунку;

 

Сей естъ камень, укореный от васъ, зижущих, бывый во главу углуa. И несть о ином ни о единомъ спасения,

бо няма другога імя пад небам, дадзенага людзям, якім належала б нам уратавацца.

 

несть бо иного имени под небесем, даного человеком, о немже подобает спастися намъ».

Убачыўшы адвагу Пятра і Яна і зьмеціўшы, што яны людзі някніжныя і простыя, яны зьдзіўляліся; тым часам пазнавалі іх, што былі яны зь Ісусам;

 

(Зачало 11) Видящи же Петрово дръзновение и Іоанново и зразумевша, яко человеци некнижни еста и прости, дивляхуся, знаяху же их, яко со Ісусом беста.

але бачачы ацаленага чалавека, які стаяў зь імі, нічога сказаць не маглі насуперак.

 

Человека же видеста с ними стояща исцелевъшаго, ничтоже можаху противу рещи.

І, загадаўшы ім выйсьці з сынедрыёна, раіліся паміж сабою,

 

Повелевшим же има вонъ изъ сонмища изыти, стязахуся,

кажучы: што нам зрабіць з гэтымі людзьмі? бо ўсім, хто жыве ў Ерусаліме, вядома, што яны ўчынілі на яве цуд, і мы ня можам аспрэчыць гэтага;

 

къ собе глаголю ще: «Что сотворим человекома сима? Яко убо разумно быст знамение, бывшее ими, всемъ живущим во Иерусалиме, явно ест, и не можемъ запрети.

але, каб больш не раскрылася гэта ў народзе, з пагрозай забаронім ім, каб не казалі пра імя гэтае нікому зь людзей.

 

Но да не более прострется в людехъ, прещениемъ да запретим има къ тому не глаголати о имени семъ ни единому человеку».

І, паклікаўшы іх, загадалі ім зусім не прапаведаваць і ня вучыць у імя Ісуса.

 

И призвавше их, заповедаша имъ отнудь не провещавати ни учити о имени Ісусове.

Але Пётр і Ян сказалі ім у адказ: памяркуйце, ці справядліва перад Богам — слухацца вас болей, чым Бога?

 

Петръ же и Іоаннъ, отвещавше к нимъ, рекоша: «Праведно ли ест то пред Богомъ — васъ послушати более, нежли Бога, судите.

Мы ня можам не гаварыць пра тое, што бачылі і чулі.

 

Не можем бо мы, яже видехом и слышахом, не глаголати».

А тыя, прыстрашыўшы, адпусьцілі іх, не знайшоўшы магчымасьці пакараць іх, з прычыны людзей, бо ўсе славілі Бога за тое, што адбылося;

 

Они же пригрозивше имъ, пустиша е, ничтоже обретше, како мучити их, людей ради, яко вси прославляху Бога о бывшемъ;

бо больш за сорак гадоў было таму чалавеку, зь якім сталася гэтае дзіва выздараўленьня.

 

леты бо бяше множайшими четыридесяте человек той, о немже бысть чудо сее исцеления.

Адпушчаныя, яны прыйшлі да сваіх і пераказалі, што казалі ім першасьвятары і старэйшыны.

 

(Зачало 12) Отпущена ж бывша, пріидоша ко своим и возвестиша, елика к нимъ архиереи и старейшины реша.

А яны, выслухаўшы, аднадушна ўзвысілі голас да Бога і сказалі: Валадару Божа, Які стварыў неба і зямлю і мора і ўсё, што ў іх!

 

Они же, слышавше, единодушно воздвигоша гласъ къ Богу и рекоша: «Владыко Боже, сотворивый небо, и землю, и море, и вся, яже въ них,

Ты вуснамі бацькі нашага Давіда, раба Твайго, сказаў праз Духа Сьвятога: «чаго бунтуюць язычнікі, і народы намышляюць марнасьць?

 

иже усты Давы да, отрока своего, рекый: “Въскую шаташеся языци и людие повчишася тщетным?

Паўсталі цары зямныя, і князі сабраліся разам супраць Госпада і супраць Хрыста Яго,

 

Предсташа царие земстіи и князи собрашеся вкупе на Господа и на Христа Его”b.

бо сапраўды сабраліся ў горадзе гэтым супраць Сьвятога Сына Твайго Ісуса, памазанца Твайго, Ірад і Понцій Пілат зь язычнікамі і народам Ізраільскім,

 

Собрашеся воистинну во граде семъ на светого от рока Твоего Ісуса, Егоже помаза, Иродъ и Понтиский Пилатъ со языки и людми Ізраилевыми вчинити,

каб зрабіць тое, чаму быць наканавала рука Твая і рада Твая.

 

елика рука Твоя и советъ Твой прежде нарче быти.

І сёньня, Госпадзе, глянь на пагрозы іхнія і дай рабам Тваім з усёй сьмеласьцю гаварыць слова Тваё,

 

И ныне, Господи, призри на запрещения их и дай жъ рабом твоимъ со всем дръзновениемъ глаголати слово Твое.

тады як Ты прасьціраеш руку Тваю на гаеньне і на тварэньне азнакаў і цудаў імем Сьвятога Сына Твайго Ісуса.

 

Простри руку Твою, да бывають исцеления, и знамения, и чудеса іменемъ светымъ Сына Твоего Ісуса».

І, як памаліліся, здрыганулася месца, дзе яны былі сабраліся, і ўсе прасякнуліся Духам Сьвятым і абвяшчалі слова Божае сьмела.

 

И помолившимся имъ, подвижася место, идеже бяху собрани, и исполнишеся вси Духа Свята, и глаголаху слово Божие со деръзновениемъ.

А ў мноства людзей, што ўверавалі, было адно сэрца і адна душа; і ніхто нічога з дастаткаў сваіх не называў сваім, а ўсё ў іх было супольнае.

 

Народу же веровавшему бе серце едино и душа едина, и ни единъ же что от имения своего поведаше свое быти, но бяху имъ вся обща.

Апосталы зь вялікаю сілай сьведчылі пра ўваскрэсеньне Госпада Ісуса Хрыста; вялікая мілата была на ўсіх іх.

 

И велию силою воздаяху апостоли сведетелство о воскресеніи Ісуса Христа, и милость велия была ест межи всеми ими.

Ня было сярод іх анікога ў нястачы; бо ўсе, хто валодаў землямі альбо дамамі, прадаючы іх, прыносілі грошы ад продажу

 

Не бяше бо нищъ ни единъ в них, но елици быша господие селом или домомъ, продающе, приношаху цены продаемых

і клалі да ног апосталаў; і кожнаму давалася, у чым хто меў патрэбу.

 

и полагаху е пред ноги апостолъ; и розделеваху единому каждому, еже аще кто что требоваше.

Так Ёсія, празваны апосталамі Варнавам, — што азначае «сын суцяшэньня», лявіт, родам Кіпрэец,

 

Осій же, нарицаемый от апостолъ Варнава, иже исказуется «сын утешенія», с племеня Леввиева, Кипрянин родом,

у якога была свая зямля, прадаўшы яе, прынёс грошы і паклаў да ног апосталаў.

 

имея село, продавъ, принесе цену и положи пред ноги апостолъ.