Дзеі 18 разьдзел

 

 

Пасьля гэтага Павал, пакінуўшы Афіны, прыйшоў у Карынф;

 

По сих же изыде Павелъ от Афінъ и приде въ Коринфъ,

і, знайшоўшы нейкага Юдэя, якога звалі Акіла, родам з Понта, які нядаўна прыйшоў зь Італіі, і Прыскілу, жонку ягоную, — бо Клаўдзій загадаў усім Юдэям пакінуць Рым, — пайшоў да іх,

 

и обрете некоего Евреянина, именемъ Акилу, Понтянина родомъ, новопришелца от Италія, и Прискилу, жену его, — занеж Клавдие поведелъ отлучитися всемъ Евреомъ от Рима, — и приде к нимъ.

і, як што быў аднаго рамяства, застаўся ў іх і працаваў: бо рамяство ў іх было — рабіць намёты.

 

Понеже того ж ремесла бяху, пребысть же у них и делааше; и были суть мастерства того, ониже шатры ткаху.

А кожнай суботы ён прамаўляў у сынагозе і пераконваў Юдэяў і Элінаў.

 

Стязашеся же на сонмищех по вся суботы и учиша Іудея и Елліны.

А калі прыйшлі з Македоніі Сіла і Цімафей, дык Павал быў пануканы духам сьведчыць Юдэям, што Ісус ёсьць Хрыстос.

 

И яко придоша от Макидония Сила и Тимофей, тужаше духомa Павелъ, сведетелствуя Иудеомъ Христа Ісуса.

А як што яны ўпарціліся і ліхасловілі, дык ён, абтросшы вопратку сваю, сказаў да іх: кроў ваша на галовах вашых; я чысты; сёньня іду да язычнікаў.

 

Противящим же ся имъ и хулящимъ, оттрясъ ризы своя, рече къ нимъ: «Кровь ваша да будеть на главы ваше! Чистъ азъ, отныне же во языки иду».

І пайшоў адтуль, і прыйшоў да аднаго шанавальніка Бога, якога звалі Юст, дом якога быў каля сынагогі.

 

И прешедъ оттуду, пріиде в домъ человека некоего, Тита праведнаго, чтуща бога, егоже храм бе возле сонмища.

А Крысп, начальнік сынагогі, увераваў у Госпада з усім домам сваім, і многія Карынфяне, слухаючы, уверавалі і ахрысьціліся.

 

Тогда Криспъ, началникъ собору, верова со всем домомъ своимъ; и мнози от Коринфянъ вероваху и крещахуся.

А Гасподзь у начной уяве сказаў Паўлу: ня бойся, а прамаўляй і не змаўкай,

 

Рече же Господь во виденіи в нощи Павлови: «Не бойся, но глаголи, и да не умолкнеши,

бо Я з табою, і ніхто ня зробіць табе ліха; бо ў Мяне многа людзей у гэтым горадзе.

 

зане Азъ есмъ с тобою и никтоже приложит озлобити тя, яко люди Мне суть мнози во граде семъ».

І ён заставаўся там год і шэсьць месяцаў, навучаючы іх слову Божаму.

 

И пребылъ ест ту Павелъ полтора лета, навчая их слова Божия.

Тым часам, у часы праконсульства Галіёна ў Ахаі, напалі Юдэі аднадушна на Паўла і прывялі яго на судзілішча,

 

Галиону же, градову судіи, сущу во Ахаіи, нападоша единодушно Іудеи на Павла и приведоша его на суд,

кажучы, што ён вучыць людзей шанаваць Бога не па законе.

 

глаголюще, яко противу закона сей развращаеть чести Бога.

Калі ж Павал хацеў адкрыць вусны, Галіён сказаў Юдэям: Юдэі! калі б якая-небудзь была крыўда, або ліхі намысел, дык я меў бы прычыну выслухаць вас;

 

Хотящу же Павлу отворити уста своя, рече Галионъ ко Іудеомъ: «Естъли бы кривда была некая или проступка злая, о Іудеи, справне быхъ послухалъ васъ.

але калі ідзе спрэчка пра вучэньне і пра імёны і пра закон ваш, дык разьбірайцеся самі: я не хачу быць судзьдзёю ў гэтым.

 

Естъли же гадания суть о словехъ, о именехъ или о законе вашемъ, ведайтеся сами, судиею убо азъ симъ не хощу быти».

І прагнаў іх ад судзілішча.

 

И изгна их от судилища.

А ўсе Эліны, схапіўшы Сасьфена, начальніка сынагогі, білі яго перад судзілішчам; а Галіёна зусім не турбавала гэта.

 

Тогда вси Еллини, немъше Состена, собороначалника, бияху его предъ судищемъ; и Галионъ о томъ ничтоже деаше.

Павал, пабыўшы яшчэ колькі дзён, разьвітаўся з братамі і адплыў у Сырыю, — і зь ім Акіла і Прыскіла, — абстрыгшы галаву ў Кенхрэях паводле зароку.

 

Павелъ пак, пребывши ту еще дни многы, розставшися з братиею, плавился въ Сирию, — и с нимъ Прискила и Акила — и острыже главу свою во Кехрехъ, имяше бо слюбъ.

Дабраўшыся да Эфэса, пакінуў іх там, а сам увайшоў у сынагогу і гутарыў з Юдэямі.

 

Присташа же во Ефесе, и техъ остави ту, сам же, вошедъ в сонмище, гадашеся со Іудеи.

Калі ж яны прасілі яго пабыць у іх даўжэй, ён не згадзіўся,

 

Молящимъ же имъ его, да бы должейшее время пребылъ у них, не обещася,

а разьвітаўся зь імі, сказаўшы: мне трэба мусова правесьці блізкае сьвята ў Ерусаліме; а да вас я вярнуся зноў, калі будзе заўгодна Богу. І выправіўся з Эфэса; (Акіла ж і Прыскіла засталіся ў Эфэсе).

 

но розстался с німи, глаголя, яко: «Подобаеть ми на сес празникъ пріидущій быти во Ерусалиме; паки же навращуся к вамъ, Богу хотящу». И отвезеся от Ефеса; Акилу ж оставиша во Ефесе.

Пабыўшы ў Кесарыі, ён прыйшоў у Ерусалім, прывітаў царкву і адышоў у Антыахію.

 

(Зачал[о] 41) І пришедъ во Кесарею, въступи и цело ва хрестианъ. И оттоле шолъ до Анътиохіи,

І забавіўшыся там нейкі час, выйшаў і праходзіў па чарзе краіну Галатыйскую і Фрыгію, мацуючы ўсіх вучняў.

 

и пребылъ в ней время некое. Оттоле же прохажаше по ряду Галатійскую страну и Фригію, утвержая вся ученики.

Адзін Юдэй, якога звалі Апалос, родам з Александрыі, муж красамоўны і абазнаны ў Пісаньнях, прыйшоў у Эфэс.

 

Іудеанин же некто, Аполосъ именемъ, изъ Александрие родомъ, мужъ вымовный и навченый во книгахъ, приехалъ во Ефесъ.

Ён быў настаўлены ў пачатках шляху Гасподняга і, палаючы духам, прамаўляў і вучыў пра Госпада слушна, знаючы толькі хрышчэньне Янавае.

 

Сей былъ наставлен пути Господьню, и горя духомъ, глаголаше и вчаше с пилностию, яже о Господи, ведый толико крещение Іоанново.

Ён пачаў адважна прамаўляць у сынагозе. Пачуўшы яго, Акіла і Прыскіла прынялі яго і яшчэ ясьней прасьвятлілі яму шлях Гасподні.

 

И сей началъ смеле глаголати на сонъмищи. Внегда же услышали его Акила и Прискила, прияша и к собе и истее сказаху ему путь Господень.

А калі ён намерыўся ісьці ў Ахаю, дык браты напісалі тамтэйшым вучням, каб прынялі яго; і ён, прыбыўшы туды, шмат паспрыяў тым, хто ўвераваў, мілатою:

 

Хотящу пак оному прейти во Ахайю, предпослаша братия, написавше ученикомъ прияти его. Он же, пришедъ тамо, бысть на помощ велию веровавшим благодатию,

бо ён цьвёрда выкрываў Юдэяў прылюдна, даводзячы Пісаньнямі, што Ісус ёсьць Хрыстос.

 

твердо бо Іудеи обличаше предъ людми, исказуя от писанией быти Христа Ісуса.