Дзеі 18 разьдзел

 

 

Пасьля-ж гэтага, пакінуўшы Афіны, прыйшоў Паўла ў Карынт.

 

По сих же изыде Павелъ от Афінъ и приде въ Коринфъ,

І, знайшоўшы не́йкага Жыда, на ймя Акілу, родам із Понту, які толькі што прыйшоў із Італіі, ды жонку ягоную Прыскіллу (— бо Клаўдзі загадаў усім Жыдом выбрацца з Рыму), прыйшоў да іх.

 

и обрете некоего Евреянина, именемъ Акилу, Понтянина родомъ, новопришелца от Италія, и Прискилу, жену его, — занеж Клавдие поведелъ отлучитися всемъ Евреомъ от Рима, — и приде к нимъ.

А дзеля таго, што быў аднаго рамясла, аставаўся ў іх ды працаваў; майстравалі-ж палаткі.

 

Понеже того ж ремесла бяху, пребысть же у них и делааше; и были суть мастерства того, ониже шатры ткаху.

І кожную суботу гутарыў у сынагозе й пераконываў Жыдоў ды Грэкаў.

 

Стязашеся же на сонмищех по вся суботы и учиша Іудея и Елліны.

Калі-ж прыйшлі з Македоніі Сіла й Цімахве́й, Дух панукаў Паўлу сьве́дчыць Жыдом, пра Ісуса Хрыста.

 

И яко придоша от Макидония Сила и Тимофей, тужаше духомa Павелъ, сведетелствуя Иудеомъ Христа Ісуса.

А як яны працівіліся й зьневажалі яго, дык, абтросшы вопратку, сказаў да іх: Кроў вашая на галаву вам! Я-ж чысты. Ад сяньня йду к паганам.

 

Противящим же ся имъ и хулящимъ, оттрясъ ризы своя, рече къ нимъ: «Кровь ваша да будеть на главы ваше! Чистъ азъ, отныне же во языки иду».

І, выйшаўшы стуль, пайшоў у дом не́йкага багабойнага чалаве́ка, на ймя Юста, дом якога быў побач сынагогі.

 

И прешедъ оттуду, пріиде в домъ человека некоего, Тита праведнаго, чтуща бога, егоже храм бе возле сонмища.

А Крысп, начальнік сынагогі, уве́раваў у Госпада разам з усім домам сваім, дый многа Карыньцян, слухаючы, уве́равалі й ахрысьціліся.

 

Тогда Криспъ, началникъ собору, верова со всем домомъ своимъ; и мнози от Коринфянъ вероваху и крещахуся.

Госпад жа сказаў Паўлу ў зьяве ўначы: Не палохайся, але прамаўляй ды не змаўкай:

 

Рече же Господь во виденіи в нощи Павлови: «Не бойся, но глаголи, и да не умолкнеши,

 

зане Азъ есмъ с тобою и никтоже приложит озлобити тя, яко люди Мне суть мнози во граде семъ».

І прабыў год і шэсьць ме́сяцаў, навучаючы ў іх слова Божага.

 

И пребылъ ест ту Павелъ полтора лета, навчая их слова Божия.

У часе-ж старастоўства ў Ахе́і Гальліона Жыды аднадушна напалі на Паўлу й павялі яго ў суд,

 

Галиону же, градову судіи, сущу во Ахаіи, нападоша единодушно Іудеи на Павла и приведоша его на суд,

кажучы, што ён вуча людзе́й шанаваць Бога не па закону.

 

глаголюще, яко противу закона сей развращаеть чести Бога.

Калі-ж Паўла хаце́ў расчыніць рот, сказаў Гальліон да Жыдоў: Жыды, я-б слушна выслухаў вас, калі-б была не́йкая крыўда, ці думка ліхая;

 

Хотящу же Павлу отворити уста своя, рече Галионъ ко Іудеомъ: «Естъли бы кривда была некая или проступка злая, о Іудеи, справне быхъ послухалъ васъ.

калі-ж спрэчка йдзе́ аб слова ды ймёны ды закон ваш, дык разглядайце самі, бо я судзьдзёй у гэтым быць не хачу.

 

Естъли же гадания суть о словехъ, о именехъ или о законе вашемъ, ведайтеся сами, судиею убо азъ симъ не хощу быти».

І пагнаў іх із суду.

 

И изгна их от судилища.

Усе́-ж Грэкі, схапіўшы Састэна, начальніка сынагогі, білі яго перад судом, Гальліона-ж гэта зусім ня рупіла.

 

Тогда вси Еллини, немъше Состена, собороначалника, бияху его предъ судищемъ; и Галионъ о томъ ничтоже деаше.

Паўла-ж, прабыўшы йшчэ даволі дзён, разьвітаўся з братамі і адплыў у Сірыю (а з ім Прыскілла й Акіла), абстрыгшы ў Кенхрэях галаву: бо быў абяцаўшы.

 

Павелъ пак, пребывши ту еще дни многы, розставшися з братиею, плавился въ Сирию, — и с нимъ Прискила и Акила — и острыже главу свою во Кехрехъ, имяше бо слюбъ.

І прыбыў у Эфэс, і пакінуў іх тамака, а сам увайшоў у сынагогу ды гутарыў з Жыдамі.

 

Присташа же во Ефесе, и техъ остави ту, сам же, вошедъ в сонмище, гадашеся со Іудеи.

Калі-ж прасілі яго астацца ў іх надаўжэй, ён не згадзіўся,

 

Молящимъ же имъ его, да бы должейшее время пребылъ у них, не обещася,

але разьвітаўся з імі, сказаўшы: Мне́ кане́шна трэба справіць надыходзячае сьвята ў Ерузаліме; калі-ж Бог захоча, вярнуся йзноў да вас. І вырушыў з Эфэсу.

 

но розстался с німи, глаголя, яко: «Подобаеть ми на сес празникъ пріидущій быти во Ерусалиме; паки же навращуся к вамъ, Богу хотящу». И отвезеся от Ефеса; Акилу ж оставиша во Ефесе.

І, прыбыўшы ў Кесарыю ды зайшоўшы (ў Ерузалім) і прывітаўшы царкву, пайшоў у Антыохію.

 

(Зачал[о] 41) І пришедъ во Кесарею, въступи и цело ва хрестианъ. И оттоле шолъ до Анътиохіи,

Пабыўшы-ж не́йкі час, выйшаў стуль ды праходзіў па чарзе́ зямлю Галятыйскую і Фрыгію, умацоўваючы ўсіх вучняў.

 

и пребылъ в ней время некое. Оттоле же прохажаше по ряду Галатійскую страну и Фригію, утвержая вся ученики.

Прыйшоў-жа ў Эфэс не́йкі Жыд, на ймя Апальлёс, родам Александрыец, муж красамоўны й моцны ў Пісаньнях;

 

Іудеанин же некто, Аполосъ именемъ, изъ Александрие родомъ, мужъ вымовный и навченый во книгахъ, приехалъ во Ефесъ.

ён быў пастаўлены на шлях Гасподні і, палаючы духам, прамаўляў ды навучаў пра Госпада правільна, ве́даючы толькі хрышчэньне Іоанавае.

 

Сей былъ наставлен пути Господьню, и горя духомъ, глаголаше и вчаше с пилностию, яже о Господи, ведый толико крещение Іоанново.

Ён пачаў адважна прамаўляць у сынагозе. Пачуўшы-ж яго, Акіла й Прыскілла ўзялі яго й вылажылі яму тачне́й шлях Божы.

 

И сей началъ смеле глаголати на сонъмищи. Внегда же услышали его Акила и Прискила, прияша и к собе и истее сказаху ему путь Господень.

А як ён маніўся пайсьці ў Ахе́ю, браты, наважыўшыся, напісалі вучням, каб прынялі яго. І ён, апынуўшыся там, шмат дапамог тым, што былі ўве́раваўшы праз ласку:

 

Хотящу пак оному прейти во Ахайю, предпослаша братия, написавше ученикомъ прияти его. Он же, пришедъ тамо, бысть на помощ велию веровавшим благодатию,

бо ўсенародна крэпка пераконываў Жыдоў, даводзячы Пісаньнямі, што Ісус ёсьць Хрыстос.

 

твердо бо Іудеи обличаше предъ людми, исказуя от писанией быти Христа Ісуса.