Дзеі 28 разьдзел

 

 

Тады, выратаваўшыся, даве́даліся, што востраў называецца Мэліта.

 

(Зачало 51) Спасени же бывше тогда, поразумеша, яко Мелита островъ нарицается.

Варвары-ж паказалі нам нябывалую людзкасьць: бо, распаліўшы агонь, прынялі нас усіх, бо быў дождж і сьцюжа.

 

Варвары же чиняху немалое милосердие намъ, вознетивши убо огонь, повелели въсемъ огреватися для настоящего дожду и зимы.

Калі-ж Паўла, набраўшы бе́рамя хворасту, клаў на агонь, ад жару выйшла яхідна й павісла на руцэ ў яго.

 

Собравшу же Павлу рождіаa множство и возложившу на огнь, ехиднаb, бегучи от теплоты, секнула в руку его.

Варвары, угле́дзіўшы зьвісаўшага з рукі ягонай гада, гутарылі паміж сабою: пэўне чалаве́к гэты — душагуб, бо й уратаванаму ад мора справядлівасьць жыць не дае́.

 

Якоже узреша варвари висящу гадыну у руки его, глаголаху другъ ко другу: «Всяко убийца ест человек сей, егоже, спасена от моря, судъ жити не остави».

Але ён, абтросшы гада ў агонь, не дазнаў нічога благога.

 

Той же отрясъ ехидну во огнь, не пострада ничто зла.

Яны-ж чакалі, што ён пачне́ пухнуць, ці ўраз упадзе́ няжывы. Паждаўшы-ж доўга і бачучы, што нічога благога з ім ня сталася, зьмянілі думкі й казалі, што ён — Бог.

 

Они пакъ чаяху его воскоре разгоретися или пасти внезапу мертва. Многый же часъ онемъ чающим и зрящим, никакова зла въ немъ бывша, обративъшися ку собе, глаголаху бога его быти.

Навакол-жа таго ме́сца былі землі першака́ вострава, на ймя Публія, які, прыняўшы нас, тры дні прыязна ўгашчаў.

 

На местех же тых беша села князя оного острова именемъ Поплия, онже, приявъ насъ, три дни друголюбезно честоваше.

І сталася, што бацька Публія ляжаў хворы на гарачку й жывот. Паўла, увайшоўшы да яго і памаліўшыся, узлажыў на яго рукі й аздаравіў яго.

 

И пригодилося, иже отець Поплиевъ огъневою и водным трудом лежаше немощен, к немуже Павел вшедъ и помолився, возложи на нь руце свое и исцели его.

Калі-ж гэта сталася, і другія хворыя на востраве прыходзілі і былі аздароўлены.

 

Сему же бывшу, и прочіи прихожаху, исцелевахуся,

Дык выяўлялі нам вялікую пашану, а, як мы адплывалі, надавалі, што трэба было.

 

иже и многими честьми учтиша нас. И егда хотехом прочь плави ти ся, накладаху намъ, яже на потребу.

Цераз тры ме́сяцы вырушылі мы на Александрыйскім караблі, пад назовам Дыаскуры, што зімаваў на востраве,

 

По трехъ же ме сецехъ внидохомъ въ корабль Алексанъдрийскій, презимевшіи во острове томъ Парасіма Диоскора,

і, прыплыўшы ў Сіракузы, прабылі тры дні.

 

и отвезшеся в Сиракузы, пребыхом три дни.

Вырушыўшы стуль, прыплылі мы ў Рэгію; і, як цераз дзе́нь узьняўся паўдзённы ве́цер, дык на другі дзе́нь прыйшлі ў Путэолі,

 

Оттоле же вышедши, придохом в Ригию. И по едином дни возвеявшу ветру полуденному, во вторый день пріидохомъ во Путиоль,

дзе́ знайшлі братоў і былі запрошаны імі пабыць се́м дзён; ды гэтак прыйшлі ў Рым.

 

идеже обретохомъ братию; умолени быхом от них пребыти с ними дній седмъ. И тако в Римъ идохомъ.

І стуль браты, пачуўшы аб нас, павыходзілі нам насустрэчу да Аппіявае плошчы й Трох Гасьцініц. Пабачыўшы іх, Паўла, падзякаваўшы Богу, акрыяў.

 

Ту братия, слышавше о насъ, изыйдоша во стретение наше даже до Апиева торгу и триехъ корчебниц; ихже видевъ, Павел благодаривъ Бога, приатъ дръзновение.

Калі-ж мы ўвайшлі ў Рым, сотнік здаў вязьняў ваяводзе; Паўле-ж дазволілі жыць у сябе́ з жаўне́рам, што яго пілнаваў.

 

Вне гда же пріидохом в Римъ, сотникъ предал ест южники воеводе. Павлу же допущено ест пребыти особе, стрегущу его воину.

І сталася, што цераз тры дні склікаў Паўла першакоў Жыдоўскіх. Калі-ж яны зыйшліся, сказаў да іх: Мужы браты! хаця я нічога не ўчыніў супраць народу й звычаяў айцоў, мяне́, як вязьня, аддалі з Ерузаліму ў рукі Рымлян.

 

Бысть же по трехъ днех, созва Павелъ старейшины іудейские, собравъшим же ся, рече къ нимъ: «Мужие и братия! Азъ ничтоже сотворих противна людемъ или обычаемъ отеческимъ. Ужникъ от Ерусалима, преданъ быхъ в руце Римляном,

Яны, распытаўшы мяне́, хаце́лі мяне́ звольніць, бо ніякае сьмяротнае віны на мне́ ня было.

 

ониже, выслухавши, хотеху пустити мене, зануж ни едина вина смерти обретеся во мне.

Калі-ж Жыды супрацівіліся, дык я быў прымушаны паклікацца на Ке́сара, але не затым, каб ме́ўся ў чым вінаваціць мой народ.

 

Супротиву же глаголющим Іудеомъ, нуждя ми бысть нарицати кесаря, не якобы на языкъ мой имея что оклеветати, но да бых животъ свой высвободил от смерти.

Дзеля гэтае прычыны я й паклікаў вас, каб пабачыць і пагутарыць: бо за спадзяваньне Ізраіля закавалі мяне́ ў путы гэтыя.

 

Сея деля убо вины жадахъ васъ видети и проглаголати, надеждя бо ради людей Ізраилевых, ретеземъ симъ обложенъ есмъ».

Яны-ж сказалі да яго: Мы ані пісем аб табе́ не дасталі з Юдэі, ані ніхто з братоў, прыходзячы, не абвяшчаў і не гаварыў аб табе́ нічога благога.

 

Они же к нему отвещаша: «Мы ни писания о тобе прияхомъ от Іудея, ниже пришедши кто от братіи возвести или глагола что о тобе злое.

Ды хочам пачуць ад цябе́, як ты мысьліш; бо аб гэрэзіі гэтай ве́дама нам, што ўсюды працівяцца е́й.

 

Хощем же от тебе слышати, яже мудръствуеши, о ереси бо сей известно ест намъ, яко всюду ей противу глаголется».

І, назначыўшы яму дзе́нь, многа прыйшло да яго ў гасьцініцу. І ад ранку да ве́чара выкладаў ім, сьве́дчучы аб царстве Божым ды пераконываючы іх аб Ісусе із закону Майсе́явага і Прарокаў.

 

Установивши же ему день, пріидоша к нему во страннопріимницу мнозіи, имже и сказываше, сведетелствуя Царствие Божие и уверяя их, яже о Ісусе, от закона Моисеова и от пророкъ, от утра даже до вечера.

І адны былі перакананы словамі ягонымі, другія-ж ня ве́рылі.

 

Некие же вероваху глаголемым от Павла, иніи пакъ не вероваху.

І, не згаджаючыся міжы сабою, пайшлі, калі Паўла сказаў адно слова: Добра сказаў да айцоў нашых Дух Сьвяты праз Прарока Ісаю, мовячы:

 

Рекшу Павлу глаголъ единъ, яко добре Духъ Светый глагола Ісаием-пророком ко отцем нашимъ,

Ідзі да народу гэтага і скажы: Слыхам пачуеце, ды не зразуме́еце; і, відзячы, глядзе́ць будзеце, ды ня ўбачыце;

 

рекый: «Иди ко людемъ симъ и ирци имъ: Слухом услышите и не имате разумети, и смотряще, узрите, и не имате видети.

бо загрубе́ла сэрца народу гэтага, і вушыма цяжка чуюць, і вочы свае́ заплюшчылі, каб не пабачыць вачыма й не пачуць вушыма ды сэрцам ня ўцяміць і не навярнуцца, каб Я не аздаравіў іх (Ісая 6:9−10).

 

Одебелело бо серце людей сих, ушима тяжко слышаху и очи свое завираху. Еда како видят очима, и ушима слышат, и серцем разумеют, и обратятся, исцелю их”c.

Няхай-жа будзе вам ве́дама, што паганам паслана спасе́ньне Божае, яны-ж і пачуюць.

 

Ведомо убо да будет вамъ, яко языкомъ послася спасение Божие, и они услышать».

І, як ён гэта сказаў, Жыды выйшлі, крэпка спрачаючыся між сабою.

 

И сия ему рекъшу, от[ъ]идоша Іудеи, много имуще между собою взыскание.

Паўла-ж цэлыя два гады жыў у нанятай ім гасподзе і прымаў усіх, што прыходзілі да яго,

 

Пребыл же естъ Павелъ две лете исполна своею мздою, и принимаше всехъ приходящих к нему,

абвяшчаючы царства Божае ды з усе́й адвагай без перашкоды навучаючы пра Госпада Ісуса Хрыста.

 

проповедуя Царствие Божие и уча, яже о Господи Ісусе, со всем дерзновениемъ невозбранно.