Дзеі 24 разьдзел

 

 

А праз пяць дзён прыйшоў архірэй Ананія з старшымі ды не́йкім рытарам Тэртуллам і выступілі перад старастай проці Паўлы.

 

По пяти же днехъ сниде архиерей Ананія со старци и с некоимъ Тертиломъ, мовцею, ониже возвестиша владареви о Павле.

Пакліканы-ж, пачаў вінаваціць яго Тэртулл, гаворачы:

 

Призвану же бывшу ему, началъ жаловати Тертилъ, глаголя:

Дазнаючы праз цябе́ вялікага супакою ды шчасьця, што сталася народу гэтаму тваім адумам, заўсёды й усюды прыймаем мы (гэта), вяльможны Фэліксе, з усе́ю ўдзячнасьцяй.

 

«Понеже во многомъ упокои живемы тобою и многые ся речи на правують языку нашему промышлениемъ твоимъ весде и всуду, приемлемы то со всякимъ благодарениемъ, вседержавный Феликсе.

Але, каб табе́ шмат не дакучаць, прашу цябе́ каротка выслухаць нас паводле ласкавасьці твае́й.

 

Но да не паче тружаю тебе, молю послухати нас вократце своею кротостию.

Бо, знайшоўшы, што чалаве́к гэты ёсьць зараза, будзіцель бунту сярод Жыдоў на ўсе́нькім сьве́це ды павадыр гэрэзіі Назарэйскае,

 

Об ретохом бо мужа сего губителна и движуща противление всемъ Іудеомъ, живущимъ по вселенней, заступника же назорейское ереси.

які й храм адважыўся зьнява́жыць, — мы ўзялі яго й хаце́лі судзіць паводле нашых законаў.

 

Иже церковь покусися осквернити, егоже яхомъ и по закону нашему хотехом судити ему.

Але прыйшоў тысячнік Лізі ды з вялікім гвалтам забраў яго із нашых рук,

 

Пришед же Лусия, тысещьникъ, с великою силою вырвалъ его з рукъ наших и к тобе послал,

загадаўшы абвініцелям ягоным ісьці да цябе́. Ад яго ты сам можаш, распытаўшыся, даве́дацца аб усім тым, у чым мы вінавацім яго.

 

повелев и жалобникомъ его пред тобою стати. От него же возможеши самъ, выпытавъ, разсудити о всехъ сихъ, о нихже мы жалуемъ на нь».

Пацьвярдзілі-ж і Жыды, кажучы, што гэта так.

 

Приложиша же и Іудеи, глаголюще симъ тако быти.

Паўла-ж, як стараста даў яму знак гаварыць, адказаў: Ве́даючы цябе́ многа год, як судзьдзю гэтага народу, я тым ахватне́й буду бараніці справу маю.

 

Тогда отвеща Павелъ, кивнувшу ему владарю, абы мовилъ: «От многъ летъ ведя тебе быти судию справедлива языка сего, з доброю мыслию самъ за себе отвещаю.

Ты можаш даве́дацца, што ня больш, як дванаццаць дзён назад, прыйшоў я пакланіцца ў Ерузалім.

 

Можеши то поразумети, иже несть тому дней болей двунадесяти, яко придохъ поклонитися во Ерусалим.

І ані ў храме не знайшлі мяне́ хоць з кім спрачаючыся ці бунтуючы народ, ані ў сынагогах, ані ў горадзе,

 

Ани въ церкви знайдоша мя с кимъ гадающа, ани в народе разветъ творяща, ни в сонмищи, ни во граде,

дый ня могуць даказаць таго, у чым цяпер вінавацяць мяне́.

 

нижь перевести тое могуть, о чемъ ныне на мя жалують.

Але табе́ прызнаюся ў тым, што на шляху, які яны гэрэзіяй называюць, я служу гэтак Богу айцоў, ве́ручы ўсяму, што згодна з законамі ды што напісана ў Прарокаў,

 

Исповедаю же сее тобе, яко въ путь, еже глаголють ересь; тако служу отеческому Богу, верую всем, еже в законе и во пророцехъ писана суть,

маючы надзею на Бога, што мае быць ускрасе́ньне мёртвых, праведных і няправедных, чаго й самі яны чакаюць.

 

упование имея на Бога, Егоже и сами сие чають, воскресение быти мертвымъ, праведником и грешником.

Дзеля гэтага й сам я крэпка стараюся ме́ць заўсёды чыстае сумле́ньне перад Богам і перад людзьмі.

 

О сем же и азъ подвизаюся непорочну совесть имети ко Богу и ко человекомъ всегда.

Цераз многа год прыйшоў я чыніць дораньне народу майму ды ахвяры,

 

По многых же летехъ пріидох милостыня вчинити во языкъ свой и приношения,

і на гэтым знайшлі мяне́ ачышчанага ў храме некаторыя Жыды із Азіі, а не з таўпой ды ўзварушэньнем;

 

в нихже обърето ша мя постяща ся во церкви, не с народомъ, ни с молвою.

вось ім трэба было прыйсьці да цябе́ й вінаваціць мяне́, калі-б не́шта проці мяне́ ме́лі.

 

Но неціи от сія Іудеи, видевши мя, возопиша, глаголюще: “Уморите врага нашего!”, имъже подобаеть пред тя приіти и глаголати, естли что имают ко мне.

Або самі гэтыя няхай скажуць, ці знайшлі ў-ва мне́ які грэх, як я стаяў перад сынэдрыонам,

 

Или сіи сами да рекуть, кою знайдоша во мне неправду, внегда стоахъ во сонмищи.

апрача аднаго гэтага голасу, што крыкнуў, стоючы сярод іх: што сяньня яны судзяць мяне́ за ўваскрасе́ньне мёртвых.

 

О сем ли толико гласе, еже возпихъ, стоя посреди их, о воскресеніи мертвых азъ суд приемлю?»

Пачуўшы гэтае, Фэлікс адлажыў справу іхнюю, падрабне́й разьве́даўшы аб шляху гэтым ды сказаўшы: Як прыйдзе тысячнік Лізі, разгле́джу справу вашу.

 

Слышав же сия, Феликсъ отложи имъ, исте ведя о пути семъ, рекый: «Егда Лусіа тысещникъ снидеть, выслухаю васъ».

І загадаў сотніку сьцерагчы Паўлу ды даваць яму волю й не забараняць нікому з ягоных служыць яму й прыхадзіць да яго.

 

Повеле же сотнику стеречи Павла и имети ослабу, и ни единому возбраняти от своих знаемых служити ему или приходити к нему.

Праз колькі дзён Фэлікс, прыйшоўшы з Друзіллаю, жонкаю свае́ю, што была Жыдоўка, паклікаў Паўлу і слухаў яго аб ве́ры ў Хрыста.

 

По днех же некых приде Феликсъ со Друзилиею, женою своею, онаже бе Іудеаныня, призва Павла, да слышит от него веру, еже во Христа Ісуса.

А як той гаварыў аб справядлівасьці й узьдзяржаньні ды аб судзе́, што мае быці, дык Фэлікс, спалохаўшыся, адказаў: Цяпе́р годзе, ідзі; як выбяру час, паклічу цябе́.

 

Глаголющу же ему о правде, о воздержаніи и о суде пріидущем, пристрашен быв, Феликсъ отвеща ему: «Ныне иди, время же приемъ, призову тя».

Да таго-ж ён спадзяваўся, што дастане грошы ад Паўлы, каб звольніў яго; дык, часта заклікаючы яго, гутарыў з ім.

 

Надеялся убо, яко мзда дасться ему от Павла, да отпустит его. Для того часто посылаше и беседоваше с ним.

А як скончыліся два гады, дастаў Фэлікс замясьціцеля Поркія Фэста; каб-жа прыдбаць ласку Жыдоў, Фэлікс пакінуў Паўлу ў путах.

 

Двема ж летома скончавшимася, приял изменение Феликсъ Поркия Феста; хотяй же угодное Іудеомъ вчинити, Феликсъ остави Павла поімана.