Дзеі 20 разьдзел

 

 

Калі-ж сьціхла ўзварушэньне, Паўла, паклікаўшы вучняў ды разьвітаўшыся, пайшоў, кіруючыся ў Македонію.

 

По уставленіи же молвы сея призвавъ Павелъ ученики, потешив е и целовавъ их, изыйде, да бы шолъ во Макидонию.

Прайшоўшы-ж гэныя зе́млі ды многімі словамі навучыўшы іх, прыйшоў у Грэцыю.

 

И внегда прошолъ страны тыя, напоминая христианъ словом мноземъ, приде во Елладу;

Прабыўшы-ж тры ме́сяцы, калі Жыды зрабілі на яго засаду, і ён маніўся вырушыць у Сірыю, прыйшла яму думка вярнуцца праз Македонію.

 

пребы же ту месеце три. Іудеи же учи ни ли на нь залогу, егда хотел везтися въ Сирию. и совещаша ему возвратитися сквозе Макидонию,

Ішлі-ж з ім да Азіі Сосіпатр Вэрыец ды із Фессалонян Арыстарх і Сэкунд, і Гай Дэрбянін і Цімахве́й, ды із Азійцаў Тыхік і Трахім.

 

и провожаху его даже до Асіи Со[си]патръ Берянин, Селуняне же Аристархъ и Секундъ, и Гаіе Дервянин, и Тимофей, асіане пак Тихикъ и Трофим.

Яны, апярэдзіўшы, чакалі на нас у Троадзе.

 

Сіи пак, прежде пришедше, ждаху насъ во Троаде,

Мы-ж адплылі былі пасьля дзён праснакоў із Філіпаў ды дзён цераз пяць прыйшлі к ім у Троаду, дзе́ прабылі се́м дзён.

 

мы же отвезохомся по днехъ опресночных от Филиппъ и пріидохом к нимъ во Троаду за дней пят, идеже пребыхомъ дней седмъ.

У пе́ршы-ж дзе́нь тыдня, калі вучні сабраліся на ламаньне хле́ба, Паўла, манючыся назаўтрае выйсьці, вёў з імі гутарку й зацягнуў яе́ ажно да паўночы.

 

[Зачало 43] Во едину же от субот, егда собралися ученици преломити хлебъ, Павел же розмолвяше с ними, хотяй изыйти назаутрей прочь, и продолжилъ ест слова даже до полунощи.

Было-ж даволі сьве́тачаў у сьвятліцы, дзе́ мы сабраліся.

 

Было же свещъ много у горнициa, идеж бехом собрани.

Дзяцюк-жа не́йкі, на ймя Яўціх, сядзючы́ на акне́, крэпка заснуў; як Паўла прамаўляў доўга, пахіснуўшыся ў сьне́, зваліўся ён з трэцяга паве́рху ўніз і быў падняты няжывы.

 

Седя же некто юноша, име немъ Евътихъ, при оконци, одержимъ сномъ тяжкимъ. Павелъ пакъ о мнозехъ глаголаше, преклонься от сна, паде от трикровникаb долу, и взяша его мертва.

Паўла-ж, зыйшоўшы ўніз, прыпаў да яго і, абняўшы, сказаў: Не палохайцеся, бо душа ягоная ў ім.

 

Сошед же Павел долов, наклонился на нь, и притуливъ его к собе, рече: «Не смутитеся, ибо душа его в немъ ест»c.

І, падняўшыся наве́рх ды разламаўшы хле́б і пае́ўшы, гутарыў даволі ажне да сьвітаньня дый пайшоў.

 

И воступивъ паки на горницу, преломи хлебъ и яде. И доволно беседовавъ даже до зоре, тако изыде.

А дзяцюка прывялі жывога і ўце́шыліся нямала.

 

И приведоша отрока жива, и утешишеся немало.

Мы-ж пайшлі напе́рад да карабля і паплылі ў Асс, манючыся забраць стуль Паўлу: бо гэтак ён нам загадаў, манючыся сам ісьці пехатой.

 

Мы пакъ, вошедше въ корабль, отвезохомся во Ассонъ, оттоле хотяще пояти Павла, тако бо нам повелел, хотя самъ пешъ ити.

Калі-ж ён зыйшоўся з намі ў Асьсе, дык, забраўшы яго, прыбылі мы ў Мітыле́ну.

 

Якоже снайдохомся во Ассоне, воземши его, пріидохом во Митилинъ,

І, адплыўшы стуль, мы на другі дзе́нь затрымаліся проці Хіоса, а назаўтрае прысталі к Самосу і, пабыўшы ў Трагільлі, наступнага дня прыбылі ў Міле́т;

 

и оттоле отвезшеся, во утрей придохомъ во Антикрихи. Во другый пакъ день приплыхомъ в Самон, и пребывше во Тругиліи, во настоящій же день придохом въ Милитъ.

бо Паўла надумаў плыці міма Эфэсу, каб ня траціць часу ў Азіі, бо сьпяшаўся быць, калі магчыма, ў дзе́нь Пяцідзясятніцы ў Ерузаліме.

 

(Зачало 44) Умыслил же былъ Павел минути Ефес, да бы не замедлил во Асіи, и поспешался ест, абы могъ быти во день Пятдесятнице въ Ерусалиме.

З Міле́ту-ж паслаўшы ў Эфэс, ён паклікаў да сябе́ старшых царквы́

 

От Милита пакъ послалъ во Ефесъ призвати старейшины церковныя,

і, як яны апынуліся перад ім, сказаў ім: Вы ве́даеце, як я, ад пе́ршага дня прыходу майго ў Азію, уве́сь час быў з вамі,

 

ониже внегда пришли к нему, рече имъ: «Вы весте, яко от перваго дня, в онъже пріидох во Асию, како с вами по вся времена быхъ,

служачы Богу з усе́й пакорнасьцяй і многімі сьлязьмі й спакушэньнямі, што прыходзілі на мяне́ ад подступаў Жыдоўскіх,

 

работая Господеви со всем сміренодушиемъ и многими слезами и напастьми, прилучившихъся мне от Іудейскихъ ненавистей.

ды як нічога не прапускаў я із таго, што было-б карысна, каб вам пераказаць і навучаць вас усенародна й па дамох,

 

Яко не затаих пред вами ничего потребного, егоже бых не сказалъ вамъ, навчая васъ явне и по домохъ,

сьве́дчучы й Жыдом і Грэкам аб пакаяньні перад Богам ды аб ве́ры ў Госпада нашага Ісуса Хрыста.

 

засведетелствуя Іудеомъ и Еллиномъ еже къ Богу покаяние и веру, еже къ Господу нашему Ісусу Христу.

І вось цяпе́р, зьвязаны Духам, іду я ў Ерузалім, ня ве́даючы, што тамака сустрэне мяне́,

 

И ныне, се, азъ, связанъ Духомъ, иду во Ерусалимъ, яже в немъ прилучатся мне не ведый,

адно толькі Дух Сьвяты сьве́дчыць па ме́стах, кажучы, што ждуць мяне́ путы й мукі.

 

толико еже Дух Светый по всехъ градехъ сведетелствуеть, глаголя, яко узы и скорби ждуть мене во Ерусалиме,

Ды я нічога ня дбаю й не даражу маім жыцьцём, абы толькі ў радасьці закончыць шлях мой і служэньне, што ўзяў ад Госпада Ісуса, сьве́дчучы аб Эвангельлі міласьці Божае.

 

но ничим ся тымъ не стыжу а ниже имам животъ мой честенъ собе, толико да искончаю теченье мое с радостию и службу, юже приахъ от Господа Ісуса — засведетельствовати Еввангелие благодати Божия.

І цяпе́р вось ве́даю, што ня ўгле́дзіце больш аблічча майго вы ўсе́, сярод каго я хадзіў, абвяшчаючы царства Божае.

 

И ныне, се, азъ вемъ, яко к тому не узрите лица моего вы вси, между имиже ходих, проповедуя о Царствіи Божіи.

Дык сьве́дчу вам у сягоньняшні дзе́нь, што я чысты ад крыві ўсіх:

 

Темже сведетелствую вамъ во днешній день, яко чистъ есмъ азъ от крови всехъd,

бо ня ўхіляўся абвяшчаць вам усю волю Божую.

 

не сокрих бо ся, еже не сказати вамъ всю волю Божию.

Пілнуйце-ж самі сябе́ й усё стада, у якім Дух Сьвяты паставіў вас за япіскапаў, каб пасьвіць царкву Бога, якую Ён прыдбаў уласнаю крывёй Сваёй.

 

Будьте ж себе пильни и всего стада, во немже васъ Духъ Светый поставилъ посетителе пасти Церковь Господа Бога, юже истяжа своею Кровию.

Я-ж ве́даю гэта, што пасьля адыходу майго прыйдуць да вас ваўкі лютыя, якія не пашкадуюць стада,

 

Азъ убо вемъ сее, яко по отшествіи моемъ вніидуть волци тяжци въ вас, не щадяще стада.

дый спасярод вас самых паўстануць людзі, што гаварыцімуць наадварот, каб пацягнуць вучняў за сабою.

 

И от вас самыхъ востануть мужие, глаголюще развращеная, еже оттръгати ученики воследъ себе.

Дык не драмліце, памятаючы, што я тры гады ўдзе́нь і ўначы не пераставаў са сьлязьмі навучаці кожнага із вас.

 

Того для бдите, поминающе, яко за три лета нощъ и день не престаахъ, уча со слезами единого каждого з васъ.

І цяпе́р я аддаю вас, браты, Богу й слову міласьці Ягонае, што можа збудаваць і даць вам спадчыну міжы ўсімі пасьвячонымі.

 

И ныне предаю васъ, братия, Богови и слову милости Его, Онже моценъ ест надделати и дати вамъ наследие посреди светыхъ въсехъ.

Ні серабра, ні золата, ні вопратак я ні ад кога не жадаў:

 

Злата пакъ ани сребра или ризъ ни единого пожадахъ,

вы-ж самі ве́даеце, што патрэбы мае́ і тых, што былі са мною, здавалялі вось гэтыя рукі.

 

якож и сами весте, ко требованию же моему и тых, еже суть со мною, послужиста руце мои.

У-ва ўсім паказваў я вам, што, гэтак працуючы, трэба падтрымліваць слабых ды памятаць словы Госпада Ісуса, як Ён казаў: Шчасьліве́й даваць, чым браць.

 

Сия вся сказах вамъ, да и вы, по тому же тружающеся, имате спомагати немощныя и поминати слово Господа Ісуса, яко благославенее ест паче давати, нежли пріима ти».

І, сказаўшы гэтае ды сукланіўшы кале́ні свае́, маліўся з імі з усімі.

 

И сия рекъ, преклони колени своя со всеми ими и помолися.

Тады ўзьняўся вялікі плач усіх, і кідаючыся на шыю яму, цалавалі яго,

 

Мног же бысть плачь всем, и нападающе на шию Павлу, целоваху его,

сумуючы найбольш дзеля слова, якое сказаў, што ўжо больш ня ўгле́дзяць аблічча ягонага. І праводзілі яго да карабля.

 

жалующе найболей слова того, еже глаголалъ, яко къ тому лица его не имають узрети. И провожаху его вси въ корабль.