Дзеі 20 разьдзел

 

 

А пасля таго як хваляванне спынілася, Павел, паслаўшы па58 вучняў і суцешыўшы іх, развітаўся і выйшаў, каб падацца ў Македонію.

 

По уставленіи же молвы сея призвавъ Павелъ ученики, потешив е и целовавъ их, изыйде, да бы шолъ во Макидонию.

І, прайшоўшы тыя землі і суцешыўшы іх многімі словамі, ён прыйшоў у Эладу

 

И внегда прошолъ страны тыя, напоминая христианъ словом мноземъ, приде во Елладу;

і правёў там тры месяцы. А калі іудзеі ўчынілі супроць яго змову, падчас як ён збіраўся адплыць у Сірыю, вырашыў вярнуцца праз Македонію.

 

пребы же ту месеце три. Іудеи же учи ни ли на нь залогу, егда хотел везтися въ Сирию. и совещаша ему возвратитися сквозе Макидонию,

І разам з ім пайшлі [да Азіі] Сапатр59, Піраў сын, верыянін, і з фесаланікійцаў Арыстарх і Секунд, і Гаій, дэрвянін, і Цімафей, і азійскія — Ціхік і Трафім.

 

и провожаху его даже до Асіи Со[си]патръ Берянин, Селуняне же Аристархъ и Секундъ, и Гаіе Дервянин, и Тимофей, асіане пак Тихикъ и Трофим.

Яны, пайшоўшы ўперад, чакалі нас у Траадзе.

 

Сіи пак, прежде пришедше, ждаху насъ во Троаде,

А мы адплылі пасля дзён Праснакоў з Філіпаў і праз пяць дзён прыбылі да іх у Трааду, дзе прабылі сем дзён.

 

мы же отвезохомся по днехъ опресночных от Филиппъ и пріидохом к нимъ во Троаду за дней пят, идеже пребыхомъ дней седмъ.

І ў першы дзень тыдня, калі мы60 сабраліся, дзеля пераламлення хлеба, Павел гутарыў з імі, збіраючыся на другі дзень выправіцца ў дарогу, і працягваў сваё слова да поўначы.

 

[Зачало 43] Во едину же от субот, егда собралися ученици преломити хлебъ, Павел же розмолвяше с ними, хотяй изыйти назаутрей прочь, и продолжилъ ест слова даже до полунощи.

І было даволі шмат светачаў у верхнім пакоі, дзе мы сабраліся.

 

Было же свещъ много у горнициa, идеж бехом собрани.

І адзін юнак, імем Яўціх, седзячы на акне, западаў у глыбокі сон у той час, як Павел гутарыў усё далей; змораны сном, ён упаў уніз з трэцяга паверха і яго паднялі мёртвым.

 

Седя же некто юноша, име немъ Евътихъ, при оконци, одержимъ сномъ тяжкимъ. Павелъ пакъ о мнозехъ глаголаше, преклонься от сна, паде от трикровникаb долу, и взяша его мертва.

Але Павел, зышоўшы, прыпаў да яго і, абняўшы, сказаў: Не трывожцеся, бо яго душа ў ім.

 

Сошед же Павел долов, наклонился на нь, и притуливъ его к собе, рече: «Не смутитеся, ибо душа его в немъ ест»c.

І, падняўшыся, пераламаўшы хлеб, паеўшы і прагаварыўшы даволі доўга, аж да світання, ён тады пайшоў.

 

И воступивъ паки на горницу, преломи хлебъ и яде. И доволно беседовавъ даже до зоре, тако изыде.

А яны прывялі хлопца жывога і ўсцешыліся бязмерна.

 

И приведоша отрока жива, и утешишеся немало.

А мы, пайшоўшы ўперад на карабель, адплылі ў Ас, намерваючыся адтуль забраць Паўла, бо ён так распарадзіўся, сам намерваючыся ісці пешкі.

 

Мы пакъ, вошедше въ корабль, отвезохомся во Ассонъ, оттоле хотяще пояти Павла, тако бо нам повелел, хотя самъ пешъ ити.

І калі ён сустрэўся з намі ў Асе, мы, забраўшы яго, прыйшлі ў Мітылену.

 

Якоже снайдохомся во Ассоне, воземши его, пріидохом во Митилинъ,

І, адплыўшы адтуль, мы назаўтра спыніліся насупроць Хіаса, а на другі дзень прысталі ў Самасе і, [пабыўшы ў Трагіліі], у наступны дзень прыйшлі ў Міліт,

 

и оттоле отвезшеся, во утрей придохомъ во Антикрихи. Во другый пакъ день приплыхомъ в Самон, и пребывше во Тругиліи, во настоящій же день придохом въ Милитъ.

бо Павел вырашыў плыць, абмінаючы Эфес, каб яму не давялося марнаваць час у Азіі, бо ён спяшаўся, каб, калі можна, быць яму ў дзень Пяцідзесятніцы ў Іерусаліме.

 

(Зачало 44) Умыслил же былъ Павел минути Ефес, да бы не замедлил во Асіи, и поспешался ест, абы могъ быти во день Пятдесятнице въ Ерусалиме.

І з Мілета ён, паслаўшы ў Эфес, выклікаў прасвітараў царквы.

 

От Милита пакъ послалъ во Ефесъ призвати старейшины церковныя,

І калі яны прыйшлі да яго, ён сказаў ім: Вы ведаеце з першага дня, калі я ўступіў у Азію, як я ўвесь час быў з вамі,

 

ониже внегда пришли к нему, рече имъ: «Вы весте, яко от перваго дня, в онъже пріидох во Асию, како с вами по вся времена быхъ,

служачы Госпаду з усёю пакораю і слязьмі і выпрабаваннямі, якія напаткалі мяне праз змовы іудзеяў;

 

работая Господеви со всем сміренодушиемъ и многими слезами и напастьми, прилучившихъся мне от Іудейскихъ ненавистей.

як я не ўтойваў нічога з таго, што карысна; пра што абвяшчаў і вучыў вас прылюдна і па дамах,

 

Яко не затаих пред вами ничего потребного, егоже бых не сказалъ вамъ, навчая васъ явне и по домохъ,

цвёрда сведчачы як іудзеям, так і элінам пра пакаянне перад Богам і пра веру ў Госпада нашага Ісуса [Хрыста].

 

засведетелствуя Іудеомъ и Еллиномъ еже къ Богу покаяние и веру, еже къ Господу нашему Ісусу Христу.

І цяпер — вось я, паводле жадання духа, іду ў Іерусалім, не ведаючы, што сустрэне мяне там,

 

И ныне, се, азъ, связанъ Духомъ, иду во Ерусалимъ, яже в немъ прилучатся мне не ведый,

да таго і Святы Дух цвёрда сведчыць мне ў [кожным] горадзе, кажучы, што мяне чакаюць кайданы і пакуты.

 

толико еже Дух Светый по всехъ градехъ сведетелствуеть, глаголя, яко узы и скорби ждуть мене во Ерусалиме,

Але я лічу сваё жыццё нічога не вартым, калі б яно было каштоўным для мяне самога, — толькі б [з радасцю] закончыць мой бег і служэнне, якое я атрымаў ад Госпада Ісуса — цвёрда засведчыць пра дабравесце ласкі Божай.

 

но ничим ся тымъ не стыжу а ниже имам животъ мой честенъ собе, толико да искончаю теченье мое с радостию и службу, юже приахъ от Господа Ісуса — засведетельствовати Еввангелие благодати Божия.

І цяпер — вось, я ведаю, што ўжо не ўбачыце майго аблічча ўсе вы, між якіх я хадзіў, прапаведуючы Царства [Божае].

 

И ныне, се, азъ вемъ, яко к тому не узрите лица моего вы вси, между имиже ходих, проповедуя о Царствіи Божіи.

Таму сведчу вам у сённяшні дзень, што я чысты ад крыві ўсіх,

 

Темже сведетелствую вамъ во днешній день, яко чистъ есмъ азъ от крови всехъd,

бо я не адступіў ад таго, каб абвясціць вам усю волю Божую.

 

не сокрих бо ся, еже не сказати вамъ всю волю Божию.

[Дык] рупцеся аб сабе і аб усім статку, у якім Святы Дух паставіў вас епіскапамі61, каб пасвіць Царкву [Госпада і] Бога, якую Ён здабыў [Сабе] ўласнаю крывёю.

 

Будьте ж себе пильни и всего стада, во немже васъ Духъ Светый поставилъ посетителе пасти Церковь Господа Бога, юже истяжа своею Кровию.

Я ведаю, што пасля майго адыходу ўвойдуць да вас лютыя ваўкі, якія не пашкадуюць статка.

 

Азъ убо вемъ сее, яко по отшествіи моемъ вніидуть волци тяжци въ вас, не щадяще стада.

І з вас саміх паўстануць людзі, якія будуць казаць перакручанае, каб адарваць вучняў.

 

И от вас самыхъ востануть мужие, глаголюще развращеная, еже оттръгати ученики воследъ себе.

Таму будзьце пільныя, памятаючы, што я тры гады ноч і дзень не пераставаў са слязьмі вучыць кожнага [з вас].

 

Того для бдите, поминающе, яко за три лета нощъ и день не престаахъ, уча со слезами единого каждого з васъ.

А цяер я даручаю вас, [браты], Богу і слову Яго ласкі, якое можа збудаваць і даць спадчыну сярод усіх асвечаных.

 

И ныне предаю васъ, братия, Богови и слову милости Его, Онже моценъ ест надделати и дати вамъ наследие посреди светыхъ въсехъ.

Ні серабра, ні золата, ні вопраткі я ні ад кога не пажадаў;

 

Злата пакъ ани сребра или ризъ ни единого пожадахъ,

самі ведаеце, што маім патрэбам і тых, хто быў са мною, паслужылі гэтыя рукі.

 

якож и сами весте, ко требованию же моему и тых, еже суть со мною, послужиста руце мои.

Ва ўсім я паказаў вам, што, гэтак працуючы, трэба падтрымліваць слабых і памятаць словы Госпада Ісуса — што Ён Сам сказаў: «Большае шчасце даваць, чым браць».

 

Сия вся сказах вамъ, да и вы, по тому же тружающеся, имате спомагати немощныя и поминати слово Господа Ісуса, яко благославенее ест паче давати, нежли пріима ти».

І, сказаўшы гэта, ён схіліў на свае калені і памаліўся з усімі імі.

 

И сия рекъ, преклони колени своя со всеми ими и помолися.

І быў даволі вялікі агульны плач; і, кідаючыся Паўлу на шыю, яны шчыра цалавалі Яго,

 

Мног же бысть плачь всем, и нападающе на шию Павлу, целоваху его,

адчуваючы асаблівы боль з-за слова, якое ён сказаў, — што яны ўжо не ўбачаць яго аблічча. І яны праводзілі яго на карабель.

 

жалующе найболей слова того, еже глаголалъ, яко къ тому лица его не имають узрети. И провожаху его вси въ корабль.