Дзеі 1 разьдзел

 

 

Першую кнігу я склаў, о Тэофіле, пра ўсё, што Ісус пачаў рабіць і чаму вучыць

 

(Зачало 1) Пръвое убо слово сотворих о всех, о Феофіле, о нихъже начат Ісусъ творити же и вчити,

аж да таго дня, калі Ён быў узнесены, даўшы праз Святога Духа наказы Апосталам, якіх Ён выбраў;

 

до негоже дне заповеда апостоломъ Духом Светым, ихъже изъбра, вознесеся.

якім Ён і паказаў Сябе жывым, пасля Сваіх пакутаў, многімі бясспрэчнымі доказамі, на працягу сарака дзён з’яўляючыся ім і кажучы пра Царства Божае.

 

Пред німи ж и постави себе жива по страданіи своемъ, во мнозехъ истинных знамениих деньми четырдесятми являяся имъ и глаголя о Царствии Божіи

І, сабраўшы іх, Ён загадаў ім не адлучацца ад Іерусаліма, а чакаць абяцанага Бацькам: Пра што вы чулі ад Мяне,

 

и с ними ядый. Повелеваше имъ от Ерусалима не отлучатися, но ждати обетования от Него: «Еже слышасте от мене,

бо Іаан хрысціў вадою, вы ж праз некалькі гэтых дзён будзеце ахрышчаны Святым Духам.

 

яко Иоаннъ убо крестилъ ест водою, вы же имате креститися Духом Светым не по мнозехъ сих днехъ».

Дык тыя, што зышліся, пыталіся ў Яго, кажучы: Госпадзе, ці не ў гэты час Ты ўзнаўляеш царства Ізраілю?

 

Они же убо, сошедшеся, вопрашаху Его, глаголюще: «Господи, аще в лето се устраяеши царство Ізраилево?»

Ён жа сказаў ім: Не вам ведаць часы ці абставіны, якія Бацька вызначыў Сваёю ўладаю,

 

Рече к нимъ: «Несть ваше разумети времена и лета, яже Отець положи во области своей,

але вы атрымаеце сілу, калі Святы Дух зыдзе на вас, і вы будзеце Маімі сведкамі і ў Іерусаліме, і ва ўсёй Іудзеі, і ў Самарыі, і аж да краю зямлі.

 

но пріимете силу, нашедшу Светому Духу на вы, и будете Ми сведетели во Ерусалиме же и во всей Іудеи и Самаріи даже и до последнихъ земли».

І, сказаўшы гэта, калі яны яшчэ бачылі Яго, Ён быў узняты, і воблака забрала Яго ад іх вачэй.

 

И сия рекъ зрящимъ имъ, възят ся и облакъ подъятъ Его от очию ихa.

І калі яны пільна ўглядаліся ў неба, як Ён узыходзіў, і вось, сталі пры іх у белых шатах два чалавекі,

 

И яко возирающе бяху на небо идущу Ему, и се, мужа два стаста пред ними во одежи беле,

якія і сказалі: Мужы галілейскія, што вы стаіце, углядаючыся ў неба? Гэты Ісус, узнесены ад вас у неба, прыйдзе гэтак жа, як вы бачылі Яго, калі Ён узыходзіў у неба.

 

яже и рекоста: «Мужие Галилейстіи! Что стоите, зряще на небо? Сей Ісусъ, вознесыйся от васъ на небо, такожде приидеть, имъже образом видесте Его идуща на небо».

Тады яны вярнуліся ў Іерусалім з гары, якая называецца Элеон і знаходзіцца паблізу Іерусаліма, адлеглая на суботні дзень хады1.

 

(Зачало 2) Тогда возъвратишеся во Ерусалим от горы, нарицаемыя Елионъ, яже ест близ Ерусалима, суботен имущи путьb.

І калі яны ўвайшлі, то падняліся ў верхні пакой, дзе яны жылі: Пётр, Іаан, Іякаў2 і Андрэй, Філіп і Фама, Варфаламей і Матфей, Іякаў, сын Алфееў, Сіман Зілот і Іуда, брат Іякаваў.

 

И егда внидоша, возыйдоша на горницу, идеже бяху пребывающе Петръ и Іаковъ, Андрей, Філиппъ и Фома, Варфоломей и Матфей, Яковъ Алфеевъ, и Симонъ Зілотъ, и Іуда Яковлевъ.

Усе яны аднадушна шчыравалі ў малітве [і прашэнні] разам з жанчынамі і з Марыям3, Ісусавай маці, і [з] Яго братамі.

 

Сие вси беху единодушно тръпяще молитвою и молениемъ со женами и съ Мариею, Матерью Ісусовою, и съ братиею Его.

І ў гэтыя дні Пётр, стаўшы пасярэдзіне братоў4, сказаў, (а была грамада людзей разам каля ста дваццаці):

 

Во дни тые воставъ Петръ посреди ученикъ, рече

Мужы браты, належала спраўдзіцца Пісанню, у якім Святы Дух наперад сказаў вуснамі Давідавымі пра Іуду, які зрабіўся павадыром для тых, хто схапіў Ісуса,

 

(бе же народъ имены вкупе яко сто и двадесеть): «Мужи, братия! Подобаше сконъчатися писанию сему, еже предрече Духъ Светый усты Давыдовы о Іуде, бывъшемъ вожди, емъшимъ Ісуса,

бо ён быў залічаны да нас і атрымаў жэрабя гэтага служэння.

 

яко причтен былъ с нами и дошелъ бе ему рядъ службы сея.

Дык ён набыў поле платаю за няправеднасць і, упаўшы ўніз галавою, лопнуў пасярэдзіне, і вываліся ўсе яго вантробы.

 

И сей убо стежа поле от мьзды неправедныя, и повесивъся, розсядеся посредъ, излияся вся утроба его.

І гэта стала вядома ўсім жыхарам Іерусаліма, так што поле тое названа на іх уласнай гаворцы Акелдамах, гэта значыць «поле крыві».

 

А разумно бысть всем живущим во Ерусалиме, яко нарещися полю тому их языкомъ Акелдама, еже ест “поле крови”c.

Бо напісана ў кнізе Псалмоў: «Няхай апусцее дом яго і няхай ніхто не жыве ў ім» і «пасаду яго няхай прыме іншы».

 

Писано бо естъ во книгахъ Псаломских: “Да будеть дворъ его пустъ и да не будеть живяй в немъ”d и епископство его пріимет инъ.

Дык трэба, каб з людзей, хто спадарожнічаў разам з намі ўвесь час, калі сярод нас уваходзіў і выходзіў Госпад Ісус,

 

Подобаеть убо живущимъ с нами мужемъ по вся времена, в неже въниде и изыде в насъ Господь Ісусъ,

пачынаючы ад Іаанавага хрышчэння да таго дня, калі Ён быў узнесены ад нас, — каб адзін з іх быў разам з намі сведка Яго ўваскрэсення.

 

наченши от крещения Іоаннова, до негож дне вознесеся на небо от насъ, сведетелю восъкресению Его быти с нами единому от сих».

І паставілі двух: Іосіфа, якога звалі Варсавам, па мянушцы Юст, і Матфія.

 

И поставиша два, Іосифа, нарицаемаго Вар саву, онже называшеся Праведный, и Матфея.

І, памаліўшыся, яны сказалі: Ты, Госпадзе, Сэрцазнаўца ўсіх, пакажы, каго Ты аднаго выбраў з гэтых двух,

 

И помолившися, рекоша: «Ты, Господи, серцевидче всехъ, яви, егоже изъбра от сею обою единого

каб ён прыняў месца5 гэтага служэння і Апостальства, ад якога адпаў Іуда, каб пайсці ў сваё месца.

 

прияти причет служения сего и апостолства, з негоже испаде Іуда, ити во место свое».

І далі ім жэрабі. І выпала жэрабя на Матфія, і ён быў прылічаны да адзінаццаці Апосталаў.

 

И даша жребие има, и паде жребій на Матфею, и причтен быс ко единомунадесят апостолу.