Дзеі 4 разьдзел

 

 

І калі яны прамаўлялі да народу, да іх падступілі святары, начальнік храмавай варты і садукеі,

 

(Зачало 10) Глаголющим же имъ к людемъ, найдоша на них свещенници и воевода церковный, и саддукеи,

раздражнёныя тым, што яны вучаць народ і абвяшчаюць у Ісусе ўваскрэсенне з мёртвых,

 

жалующе того, иже учать людей и возвещають о імени Ісусове воскресение изъ мертвыхъ,

і наклалі на іх рукі і змясцілі пад варту да раніцы: бо ўжо быў вечар.

 

и возтягоша на нихъ руце, и положиша их в соблюдение до утра, бе бо вечеръ уже.

Але многія з тых, што слухалі слова, уверавалі, і лік гэтых людзей дасягнуў [каля] пяці тысяч.

 

Мнози же, отслышавши слово, вероваша, и бысть число мужей яко пять тысещъ.

І сталася: на другі дзень сабраліся ў Іерусаліме іх начальнікі, і старэйшыны, і кніжнікі,

 

Бысть же наутрей, собралися князи ихъ, и старейшины, и книжъници во Иерусалимъ,

і Ганна, першасвятар, і Каіяфа, і Іаан, і Аляксандр, і тыя, што былі з першасвятарскага роду,

 

и Аннан, архиерей, и Каіафа, и Іонна, и Алекса[н]дръ, и елици беша от рода архиерейска,

і, паставіўшы іх пасярэдзіне, яны спыталіся: Якою сілаю альбо якім імем вы гэта зрабілі?

 

и поставльше их посреде, вопрошаху: «Коею силою и коімъ именем сотвористе сее вы?»

Тады Пётр, напоўніўшыся Святым Духам, сказаў ім: Начальнікі народа і старэйшыны [Ізраільскія]!

 

Тогда Петръ исполнися Духа Свята, рече к нимъ: «Князи людстии и старейшины Ізраилевы!

Калі нас сёння дапытваюць за дабрадзейства хвораму чалавеку, чым гэты чалавек выратаваны,

 

естъли же насъ пытаете о добродеании человека хромого, о чемъ сей исцелися?

то няхай будзе вядома ўсім вам і ўсяму народу Ізраіля, што імем Ісуса Хрыста Назарэя, Якога вы ўкрыжавалі, Якога Бог уваскрэсіў з мёртвых, Гэтым імем стаіць гэты чалавек перад вамі здаровы.

 

Разумно буди всемъ вамъ и всемъ людемъ Ізраилевым, яко во імя Ісуса Христа, Назорея, Егоже вы распясте, Егоже Бог воскреси от мертвых. О Сем сей стоить пред вами здрав.

Ён — камень, пагрэбаваны вамі, будаўнікамі, які стаў асноваю вугла.

 

Сей естъ камень, укореный от васъ, зижущих, бывый во главу углуa. И несть о ином ни о единомъ спасения,

І няма ні ў кім іншым выратавання, бо няма пад небам іншага імя, дадзенага людзям, якім мы павінны быць выратаваны.

 

несть бо иного имени под небесем, даного человеком, о немже подобает спастися намъ».

І, бачачы адвагу Пятра і Іаана і зразумеўшы, што яны людзі невучоныя і простыя, яны здзіўляліся і пазнавалі іх — што яны былі з Ісусам.

 

(Зачало 11) Видящи же Петрово дръзновение и Іоанново и зразумевша, яко человеци некнижни еста и прости, дивляхуся, знаяху же их, яко со Ісусом беста.

І, бачачы, што стаіць з імі выздаравелы чалавек, нічога не маглі запярэчыць.

 

Человека же видеста с ними стояща исцелевъшаго, ничтоже можаху противу рещи.

І, загадаўшы, каб яны выйшлі з сінедрыёна, пачалі раіцца адзін з адным,

 

Повелевшим же има вонъ изъ сонмища изыти, стязахуся,

кажучы: Што нам рабіць з гэтымі людзьмі? Бо дзівосны знак, які адбыўся праз іх, вядомы ўсім жыхарам Іерусаліма, і мы не можам гэтага адмаўляць.

 

къ собе глаголю ще: «Что сотворим человекома сима? Яко убо разумно быст знамение, бывшее ими, всемъ живущим во Иерусалиме, явно ест, и не можемъ запрети.

Але, каб гэта яшчэ больш не пашыралася ў народзе, [давайце] прыстрашым іх, каб яны больш не казалі пра гэтае імя нікому з людзей.

 

Но да не более прострется в людехъ, прещениемъ да запретим има къ тому не глаголати о имени семъ ни единому человеку».

І, паклікаўшы іх, загадалі зусім не казаць і не вучыць у імя Ісуса.

 

И призвавше их, заповедаша имъ отнудь не провещавати ни учити о имени Ісусове.

Але Пётр і Іаан сказалі ім у адказ: Ці справядліва перад Богам слухацца вас больш, чым Бога, — памяркуйце самі;

 

Петръ же и Іоаннъ, отвещавше к нимъ, рекоша: «Праведно ли ест то пред Богомъ — васъ послушати более, нежли Бога, судите.

бо не можам мы не казаць пра тое, што бачылі і чулі.

 

Не можем бо мы, яже видехом и слышахом, не глаголати».

І тыя, яшчэ прыстрашыўшы, адпусцілі іх, не знаходзячы нічога, каб пакараць іх, з-за народу, бо ўсе славілі Бога за тое, што адбылося;

 

Они же пригрозивше имъ, пустиша е, ничтоже обретше, како мучити их, людей ради, яко вси прославляху Бога о бывшемъ;

бо больш за сорак гадоў было таму чалавеку, з якім адбыўся гэты цуд выздараўлення.

 

леты бо бяше множайшими четыридесяте человек той, о немже бысть чудо сее исцеления.

Калі ж іх адпусцілі, яны прыйшлі да сваіх і расказалі, што ім казалі першасвятары і старэйшыны.

 

(Зачало 12) Отпущена ж бывша, пріидоша ко своим и возвестиша, елика к нимъ архиереи и старейшины реша.

І тыя, выслухаўшы, аднадушна ўзвысілі голас да Бога і сказалі: Уладару, Ты [Божа], Хто стварыў неба, і зямлю, і мора, і ўсё, што ў іх,

 

Они же, слышавше, единодушно воздвигоша гласъ къ Богу и рекоша: «Владыко Боже, сотворивый небо, и землю, и море, и вся, яже въ них,

Які праз Святога Духа, праз вусны нашага бацькі Давіда, Твайго слугі, сказаў: «Чаго ўзбунтаваліся13 язычнікі, і народы задумалі марнае?

 

иже усты Давы да, отрока своего, рекый: “Въскую шаташеся языци и людие повчишася тщетным?

Паўсталі зямныя цары, і начальнікі сабраліся разам супроць Госпада і супроць Яго Хрыста»

 

Предсташа царие земстіи и князи собрашеся вкупе на Господа и на Христа Его”b.

Бо яны папраўдзе сабраліся ў гэтым горадзе на Твайго Святога Сына Ісуса, Якога Ты памазаў, і Ірад, і Понцій Пілат разам з язычнікамі і людзьмі Ізраіля,

 

Собрашеся воистинну во граде семъ на светого от рока Твоего Ісуса, Егоже помаза, Иродъ и Понтиский Пилатъ со языки и людми Ізраилевыми вчинити,

каб зрабіць тое, чаму Твая рука і Твая задума прадвызначыла адбыцца.

 

елика рука Твоя и советъ Твой прежде нарче быти.

І цяпер, Госпадзе, паглядзі на іх пагрозы і дай Тваім слугам з усёй адвагаю прамаўляць Тваё слова,

 

И ныне, Господи, призри на запрещения их и дай жъ рабом твоимъ со всем дръзновениемъ глаголати слово Твое.

калі Ты працягваеш [Тваю] руку на вылячэнне і каб адбываліся знакі і цуды імем Твайго Святога Сына Ісуса.

 

Простри руку Твою, да бывають исцеления, и знамения, и чудеса іменемъ светымъ Сына Твоего Ісуса».

І, калі яны памаліліся, месца, дзе яны сабраліся, здрыганулася, і ўсе напоўніліся Святым Духам і сталі казаць слова Божае з адвагаю.

 

И помолившимся имъ, подвижася место, идеже бяху собрани, и исполнишеся вси Духа Свята, и глаголаху слово Божие со деръзновениемъ.

І ва ўсім мностве, што ўверавала, было адно сэрца і адна душа; і ніхто нічога са сваёй маёмасці не называў сваім, а ўсё ў іх было супольнае.

 

Народу же веровавшему бе серце едино и душа едина, и ни единъ же что от имения своего поведаше свое быти, но бяху имъ вся обща.

І Апосталы з вялікай сілаю сведчылі пра ўваскрэсенне Госпада Ісуса [Хрыста], і вялікая ласка была на ўсіх іх.

 

И велию силою воздаяху апостоли сведетелство о воскресеніи Ісуса Христа, и милость велия была ест межи всеми ими.

Бо не было між іх нікога ў нястачы; бо ўсе, што былі ўладальнікамі зямель ці дамоў, прадавалі і прыносілі цану прададзенага

 

Не бяше бо нищъ ни единъ в них, но елици быша господие селом или домомъ, продающе, приношаху цены продаемых

і клалі ў нагах Апосталаў, і яно раздавалася кожнаму, хто ў чым меў патрэбу.

 

и полагаху е пред ноги апостолъ; и розделеваху единому каждому, еже аще кто что требоваше.

І Іосіф14, празваны апосталамі Варнавам, што ў перакладзе азначае «сын суцяшэння», лявіт, кіпрыёт родам,

 

Осій же, нарицаемый от апостолъ Варнава, иже исказуется «сын утешенія», с племеня Леввиева, Кипрянин родом,

у якога было поле, прадаў яго, прынёс грошы і паклаў да ног Апосталаў.

 

имея село, продавъ, принесе цену и положи пред ноги апостолъ.