Дзеі 20 разьдзел

 

 

Калі спыніўся бунт, Павал, паклікаўшы вучняў і даўшы ім настаўленьні і разьвітаўшыся зь імі, выйшаў у Македонію.

 

По уставленіи же молвы сея призвавъ Павелъ ученики, потешив е и целовавъ их, изыйде, да бы шолъ во Макидонию.

Прайшоўшы тыя землі і наставіўшы вернікаў шчодрымі словамі, прыйшоў у Эладу;

 

И внегда прошолъ страны тыя, напоминая христианъ словом мноземъ, приде во Елладу;

Там прабыў ён тры месяцы; калі ж, з прычыны ўзрушэньня супраць яго Юдэяў ён хацеў выправіцца ў Сырыю, дык прыйшло яму на думку вярнуцца праз Македонію.

 

пребы же ту месеце три. Іудеи же учи ни ли на нь залогу, егда хотел везтися въ Сирию. и совещаша ему возвратитися сквозе Макидонию,

Зь ім сьледавалі да Асіі Сасіпатр Піраў, Вэрыянін, і Фесалонікійцы Арыстарх, Сэкунд, і Гаій Дэрвянін і Цімафей, і Асійцы Тыхік і Трахім.

 

и провожаху его даже до Асіи Со[си]патръ Берянин, Селуняне же Аристархъ и Секундъ, и Гаіе Дервянин, и Тимофей, асіане пак Тихикъ и Трофим.

Яны, апярэдзіўшы, чакалі нас у Траадзе.

 

Сіи пак, прежде пришедше, ждаху насъ во Троаде,

А мы пасьля дзён праснаковых адплылі зь Філіпаў і дзён за пяць прыбылі да іх у Трааду, дзе прабылі сем дзён.

 

мы же отвезохомся по днехъ опресночных от Филиппъ и пріидохом к нимъ во Троаду за дней пят, идеже пребыхомъ дней седмъ.

У першы ж дзень тыдня, калі вучні сабраліся на ламаньне хлеба, Павал, намерыўшыся выправіцца на другі дзень, гутарыў зь імі і прадоўжыў слова да поўначы.

 

[Зачало 43] Во едину же от субот, егда собралися ученици преломити хлебъ, Павел же розмолвяше с ними, хотяй изыйти назаутрей прочь, и продолжилъ ест слова даже до полунощи.

У сьвятліцы, дзе мы сабраліся, было многа сьвяцільнікаў.

 

Было же свещъ много у горнициa, идеж бехом собрани.

Падчас доўгай гутаркі Паўлавай адзін юнак, якога звалі Яўціх і які сядзеў на акне, забыўся ў глыбокім сьне і, пахіснуўшыся, сонны выпаў уніз з трэйцяга паверха і падняты быў мёртвы.

 

Седя же некто юноша, име немъ Евътихъ, при оконци, одержимъ сномъ тяжкимъ. Павелъ пакъ о мнозехъ глаголаше, преклонься от сна, паде от трикровникаb долу, и взяша его мертва.

Павал, сышоўшы, прыпаў да яго і, абняўшы яго, сказаў: ня трывожцеся, бо душа ягоная ў ім.

 

Сошед же Павел долов, наклонился на нь, и притуливъ его к собе, рече: «Не смутитеся, ибо душа его в немъ ест»c.

Падняўшыся ўгору і разламаўшы хлеб і з’еўшы, гутарыў доўга, аж да сьвітаньня, і потым пайшоў.

 

И воступивъ паки на горницу, преломи хлебъ и яде. И доволно беседовавъ даже до зоре, тако изыде.

Тым часам хлопца прывялі жывога, і нямала ўцешыліся.

 

И приведоша отрока жива, и утешишеся немало.

Мы пайшлі наперад на карабель і паплылі ў Ас, каб забраць адтуль Паўла; бо ён так загадаў нам, маючы ў намеры сам ісьці пеша.

 

Мы пакъ, вошедше въ корабль, отвезохомся во Ассонъ, оттоле хотяще пояти Павла, тако бо нам повелел, хотя самъ пешъ ити.

а калі ён сышоўся з намі ў Асе, дык, узяўшы яго, мы прыбылі ў Матыліну.

 

Якоже снайдохомся во Ассоне, воземши его, пріидохом во Митилинъ,

І адплыўшы адтуль, на другі дзень мы спыніліся насупраць Хіёса, а яшчэ на другі прысталі да Самоса і, пабываўшы ў Трагіліі, на другі дзень прыбылі ў Міліт;

 

и оттоле отвезшеся, во утрей придохомъ во Антикрихи. Во другый пакъ день приплыхомъ в Самон, и пребывше во Тругиліи, во настоящій же день придохом въ Милитъ.

бо Паўлу надумалася абмінуць Эфэс, каб не замарудзіцца яму ў Асіі, таму што ён сьпяшаўся, калі можна, у дзень Пяцідзясятніцы быць у Ерусаліме.

 

(Зачало 44) Умыслил же былъ Павел минути Ефес, да бы не замедлил во Асіи, и поспешался ест, абы могъ быти во день Пятдесятнице въ Ерусалиме.

А зь Міліта паслаўшы ў Эфэс, ён заклікаў прасьвітараў царквы,

 

От Милита пакъ послалъ во Ефесъ призвати старейшины церковныя,

і, калі яны прыйшлі да яго, ен сказаў ім: вы ведаеце, як я зь першага дня, калі прыйшоў у Асію, увесь час быў з вамі,

 

ониже внегда пришли к нему, рече имъ: «Вы весте, яко от перваго дня, в онъже пріидох во Асию, како с вами по вся времена быхъ,

працуючы Госпаду з усякай пакорнай мудрасьцю і многімі сьлязьмі, сярод спакушэньняў, якія выпалі мне празь ліхія намыслы Юдэяў;

 

работая Господеви со всем сміренодушиемъ и многими слезами и напастьми, прилучившихъся мне от Іудейскихъ ненавистей.

як я не прапусьціў нічога карыснага, пра што вам не прапаведаваў бы і чаму ня вучыў бы вас прылюдна і ў дамах,

 

Яко не затаих пред вами ничего потребного, егоже бых не сказалъ вамъ, навчая васъ явне и по домохъ,

абвяшчаючы Юдэям і Элінам пакаяньне перад Богам і веру ў Госпада нашага Ісуса Хрыста.

 

засведетелствуя Іудеомъ и Еллиномъ еже къ Богу покаяние и веру, еже къ Господу нашему Ісусу Христу.

І вось, сёньня я пабуджаны Духам іду ў Ерусалім, ня ведаючы, што там здарыцца са мною;

 

И ныне, се, азъ, связанъ Духомъ, иду во Ерусалимъ, яже в немъ прилучатся мне не ведый,

толькі Дух Сьвяты ва ўсіх гарадах сьведчыць, кажучы, што кайданы і пакуты чакаюць мяне.

 

толико еже Дух Светый по всехъ градехъ сведетелствуеть, глаголя, яко узы и скорби ждуть мене во Ерусалиме,

Але я ні на што не зважаю і не даражу сваім жыцьцём, толькі б з радасьцю зьдзейсьніць абавязак мой і служэньне, якое я прыняў ад Госпада Ісуса, прапаведаваць Дабравесьце мілаты Божай.

 

но ничим ся тымъ не стыжу а ниже имам животъ мой честенъ собе, толико да искончаю теченье мое с радостию и службу, юже приахъ от Господа Ісуса — засведетельствовати Еввангелие благодати Божия.

І сёньня, вось, я ведаю, што ўжо не пабачыце болей аблічча майго ўсе вы, сярод якіх хадзіў я, прапаведуючы Царства Божае.

 

И ныне, се, азъ вемъ, яко к тому не узрите лица моего вы вси, между имиже ходих, проповедуя о Царствіи Божіи.

Таму сьведчу вам у дзень сёньняшні, што чысты я ад крыві ўсіх;

 

Темже сведетелствую вамъ во днешній день, яко чистъ есмъ азъ от крови всехъd,

бо я ня ўхіляўся абвяшчаць вам усю волю Божую.

 

не сокрих бо ся, еже не сказати вамъ всю волю Божию.

Дык вось, пільнуйце сябе і ўвесь статак, у якім Дух Сьвяты паставіў вас ахавальнікамі, пасьвіць Царкву Госпада і Бога, якую Ён здабыў Сабе Крывёю Сваёю.

 

Будьте ж себе пильни и всего стада, во немже васъ Духъ Светый поставилъ посетителе пасти Церковь Господа Бога, юже истяжа своею Кровию.

Бо я ведаю, што пасьля адыходу майго ўвойдуць да вас лютыя ваўкі, якія не шкадуюць статку;

 

Азъ убо вемъ сее, яко по отшествіи моемъ вніидуть волци тяжци въ вас, не щадяще стада.

і з вас саміх паўстануць людзі, якія будуць казаць навыварат, каб павесьці вучняў за сабою.

 

И от вас самыхъ востануть мужие, глаголюще развращеная, еже оттръгати ученики воследъ себе.

Таму чувайце, памятаючы, што я тры гады дзень і ноч бесьперастанку са сьлязьмі вучыў кожнага з вас.

 

Того для бдите, поминающе, яко за три лета нощъ и день не престаахъ, уча со слезами единого каждого з васъ.

І сёньня даручаю вас, браты, Богу і слову мілаты Ягонай, Які можа станавіць вас болей і даць вам спадчыну з усімі асьвечанымі.

 

И ныне предаю васъ, братия, Богови и слову милости Его, Онже моценъ ест надделати и дати вамъ наследие посреди светыхъ въсехъ.

Ні срэбра, ні золата, ні ўбраньня я ні ад кога не зажадаў:

 

Злата пакъ ани сребра или ризъ ни единого пожадахъ,

самі ведаеце, што патрэбам маім і патрэбам тых, што былі са мною, паслужылі рукі мае гэтыя.

 

якож и сами весте, ко требованию же моему и тых, еже суть со мною, послужиста руце мои.

Ва ўсім паказаў я вам, што, працуючы, трэба падтрымліваць слабых і памятаць словы Госпада Ісуса, бо Ён Сам сказаў: «больш дабрашчасна — даваць, чым браць».

 

Сия вся сказах вамъ, да и вы, по тому же тружающеся, имате спомагати немощныя и поминати слово Господа Ісуса, яко благославенее ест паче давати, нежли пріима ти».

Сказаўшы гэта, ён стаў на калені свае і з усімі імі памаліўся.

 

И сия рекъ, преклони колени своя со всеми ими и помолися.

Тады вялікі плач быў ва ўсіх, і, прыпадаючы Паўлу на грудзі, цалавалі яго,

 

Мног же бысть плачь всем, и нападающе на шию Павлу, целоваху его,

смуткуючы найболей ад сказанага ім слова, што ўжо не пабачаць аблічча ягонага. І праводзілі яго да карабля.

 

жалующе найболей слова того, еже глаголалъ, яко къ тому лица его не имають узрети. И провожаху его вси въ корабль.