Дзеі 20 разьдзел

 

 

Калі ж бунт суцíшыўся, Паўла, паклікаўшы вучняў і разьвітаўшыся, выйшаў ісьці ў Македоню.

 

По уставленіи же молвы сея призвавъ Павелъ ученики, потешив е и целовавъ их, изыйде, да бы шолъ во Макидонию.

Прайшоўшы ж гэныя мясьціны і многімі словамі навучыўшы іх прыйшоў у Грэцыю.

 

И внегда прошолъ страны тыя, напоминая христианъ словом мноземъ, приде во Елладу;

Прабыў (ён там) тры месяцы. І жыды ўчынілі супраць яго змову. Ён, жадаючы адправіцца ў Сірыю, надумаў вярнуцца праз Македоню.

 

пребы же ту месеце три. Іудеи же учи ни ли на нь залогу, егда хотел везтися въ Сирию. и совещаша ему возвратитися сквозе Макидонию,

Суправаджаў жа яго аж да Азіі Сапатр бярыец, (із) тэссалонцаў Арыстарх і Сэкунд; і Гай дэрбянін і Цімахвей; азійцы ж Тыхік і Трахім.

 

и провожаху его даже до Асіи Со[си]патръ Берянин, Селуняне же Аристархъ и Секундъ, и Гаіе Дервянин, и Тимофей, асіане пак Тихикъ и Трофим.

Гэтыя, апярэдзіўшы, чакалі нас у Троадзе.

 

Сіи пак, прежде пришедше, ждаху насъ во Троаде,

Мы ж адплылí пасьля дзён праснакоў із Піліппаў і прыбылí да іх у Троаду цераз пяць дзён, дзе прабылí сем дзён.

 

мы же отвезохомся по днехъ опресночных от Филиппъ и пріидохом к нимъ во Троаду за дней пят, идеже пребыхомъ дней седмъ.

У першы ж дзень тыдня, калі вучні сабра́ліся на ламаньне хлеба, Паўла гутарыў зь імі. Манючыся назаўтрае адправіцца, (ён) доўжыў слова да паўночы.

 

[Зачало 43] Во едину же от субот, егда собралися ученици преломити хлебъ, Павел же розмолвяше с ними, хотяй изыйти назаутрей прочь, и продолжилъ ест слова даже до полунощи.

А ў верхнім пакоі, дзе (яны) былі сабраны, было дастаткова сьветачаў.

 

Было же свещъ много у горнициa, идеж бехом собрани.

І нейкі юнак імем Яўціх седзячы на вакне моцна заснуў, як Паўла прамаўляў доўга, змораны сном, зваліўся з трэйцяга паверху ўніз, і быў падняты мёртвым.

 

Седя же некто юноша, име немъ Евътихъ, при оконци, одержимъ сномъ тяжкимъ. Павелъ пакъ о мнозехъ глаголаше, преклонься от сна, паде от трикровникаb долу, и взяша его мертва.

Паўла, сыйшоўшы (уніз), прыпаў да яго і абняўшы сказаў: ня хвалюйцеся, бо душа́ ягоная ў ім.

 

Сошед же Павел долов, наклонился на нь, и притуливъ его к собе, рече: «Не смутитеся, ибо душа его в немъ ест»c.

І падняўшыся (наверх) ды разламаўшы хлеб і паеўшы, гутарыў даволі (доўга) ажно да сьвітаньня (і) такім чынам пайшоў.

 

И воступивъ паки на горницу, преломи хлебъ и яде. И доволно беседовавъ даже до зоре, тако изыде.

А дзяцюка прывялі жывога і ўцешыліся нямала.

 

И приведоша отрока жива, и утешишеся немало.

Мы ж, прыйшоўшы на карабель, адплылí ў Асс, адкуль меліся ўзяць Паўлу, бо гэтак было загадана (Паўлам), які меўся сам ісьці пехатой.

 

Мы пакъ, вошедше въ корабль, отвезохомся во Ассонъ, оттоле хотяще пояти Павла, тако бо нам повелел, хотя самъ пешъ ити.

Калі ж ён сустрэў нас у Асьсе, (то) узяўшы яго (мы) прыплылі ў Мітылену.

 

Якоже снайдохомся во Ассоне, воземши его, пріидохом во Митилинъ,

А адплыўшы стуль на наступны (дзень) даплылі да Хіосу, а на другі (дзень) прыплылі да Самосу і пабыўшы ў Трагільлі на наступны дзень прыбылі ў Мілет;

 

и оттоле отвезшеся, во утрей придохомъ во Антикрихи. Во другый пакъ день приплыхомъ в Самон, и пребывше во Тругиліи, во настоящій же день придохом въ Милитъ.

бо Паўла надумаў плысьцí міма Эхвесу, каб яму ня траціць часу ў Азіі, бо сьпяшаўся калі магчыма было яму дзень Пяцідзясятніцы прабыць у Ярузаліме.

 

(Зачало 44) Умыслил же былъ Павел минути Ефес, да бы не замедлил во Асіи, и поспешался ест, абы могъ быти во день Пятдесятнице въ Ерусалиме.

Зь Мілету ж паслаўшы ў Эхвес паклікаў (да сябе) ста́ршых царквы,

 

От Милита пакъ послалъ во Ефесъ призвати старейшины церковныя,

калі ж (яны) прыбылі да яго, сказаў ім: вы ведаеце, як (я) ад першага дня (майго) прыходу ў Азію, што я ўвесь час быў з вамі,

 

ониже внегда пришли к нему, рече имъ: «Вы весте, яко от перваго дня, в онъже пріидох во Асию, како с вами по вся времена быхъ,

служачы Госпаду з усёй пакораю і многімі сьлязьмі і спакушэньнямі, што прыйшлі на мяне ад подступаў жыдоў,

 

работая Господеви со всем сміренодушиемъ и многими слезами и напастьми, прилучившихъся мне от Іудейскихъ ненавистей.

як (я) нічога ня прапусьціў карыснага, чаго ня апавясьціў бы вам і ня навучыў бы вас усенародна й па дамох,

 

Яко не затаих пред вами ничего потребного, егоже бых не сказалъ вамъ, навчая васъ явне и по домохъ,

сьведчучы жыдам і грэкам аб пакаяньні перад Богам і веры ў Госпада нашага Ісуса Хрыста.

 

засведетелствуя Іудеомъ и Еллиномъ еже къ Богу покаяние и веру, еже къ Господу нашему Ісусу Христу.

І вось цяпер, зьвязаны Духам, іду я ў Ярузалім ня ведаючы, што ў ім сустрэне мяне.

 

И ныне, се, азъ, связанъ Духомъ, иду во Ерусалимъ, яже в немъ прилучатся мне не ведый,

Але (ведаю), што Дух Сьвяты ў кожным месту сьведчыць кажучы, што прадстаяць мне путы і мукі.

 

толико еже Дух Светый по всехъ градехъ сведетелствуеть, глаголя, яко узы и скорби ждуть мене во Ерусалиме,

Але я ніколькі ня палохаюся і ня даражу жыцьцём маім, толькі б з радасьцю закончыць шлях мой і служэньне, якое я прыняў ад Госпада Ісуса: сьведчыць пра Эвангельле Багадаці Бога.

 

но ничим ся тымъ не стыжу а ниже имам животъ мой честенъ собе, толико да искончаю теченье мое с радостию и службу, юже приахъ от Господа Ісуса — засведетельствовати Еввангелие благодати Божия.

І цяпер вось я ведаю, што ўжо ня ўбачыце аблічча майго вы ўсе, сярод каторых (я) хадзіў, абвяшчаючы Валадарства Бога.

 

И ныне, се, азъ вемъ, яко к тому не узрите лица моего вы вси, между имиже ходих, проповедуя о Царствіи Божіи.

Пагэтаму (я) сьведчу вам у сягоньняшні дзень, што чысты я ад крыві ўсіх,

 

Темже сведетелствую вамъ во днешній день, яко чистъ есмъ азъ от крови всехъd,

бо (я) ня ўхіліўся абвяшчаць вам усю Волю Бога.

 

не сокрих бо ся, еже не сказати вамъ всю волю Божию.

Дык рупцеся пра самых сябе і пра ўсё стада, у якім Дух Сьвяты паставіў вас япіскапамі, каб пасьвіць Царкву Бога, якую (Ён) прыдбаў уласнаю Крывёй Сваёй.

 

Будьте ж себе пильни и всего стада, во немже васъ Духъ Светый поставилъ посетителе пасти Церковь Господа Бога, юже истяжа своею Кровию.

Бо я ведаю тое, што пасьля адыходу майго ўвойдуць да вас ваўкі лютыя, якія ня шкадуюць стада,

 

Азъ убо вемъ сее, яко по отшествіи моемъ вніидуть волци тяжци въ вас, не щадяще стада.

дый із вас самых паўстануць мужчыны, якія перакручваюць (праўду), каб зьвесьці вучняў за сабою.

 

И от вас самыхъ востануть мужие, глаголюще развращеная, еже оттръгати ученики воследъ себе.

Дык будзьце настарожы, па́мятаючы, што (я) тры гады ўдзень і ўначы ня пераставаў са сьлязьмі навучаць кожнага (із вас).

 

Того для бдите, поминающе, яко за три лета нощъ и день не престаахъ, уча со слезами единого каждого з васъ.

І цяпер (я) аддаю вас, браты, Богу і Слову Багадаці Ягонай, якое можа збудаваць і даць вам спадчыну з усімі сьвятымі.

 

И ныне предаю васъ, братия, Богови и слову милости Его, Онже моценъ ест надделати и дати вамъ наследие посреди светыхъ въсехъ.

Ні срэбра, ні золата, ні вопраткі (я) ні ад кога ня пажадаў:

 

Злата пакъ ани сребра или ризъ ни единого пожадахъ,

самі ж (вы) ведаеце, што патрэбам маім і тых, што былі са мною, паслужылі рукі гэтыя.

 

якож и сами весте, ко требованию же моему и тых, еже суть со мною, послужиста руце мои.

Ува ўсім паказаў (я) вам, што, гэтак працуючы, трэба падтрымліваць слабых ды памятаць словы Госпада Ісуса, як Ён сказаў: шчасьлíвей даваць, чым браць.

 

Сия вся сказах вамъ, да и вы, по тому же тружающеся, имате спомагати немощныя и поминати слово Господа Ісуса, яко благославенее ест паче давати, нежли пріима ти».

І сказаўшы гэтае (ды) сукланіўшы калені свае, памаліўся з усімі імі.

 

И сия рекъ, преклони колени своя со всеми ими и помолися.

Тады ўзьняўся вялікі плач усіх, і ўпаўшы на шыю Паўлы цалавалі яго,

 

Мног же бысть плачь всем, и нападающе на шию Павлу, целоваху его,

сумуючы найбольш дзеля слова, якое (ён) сказаў, што ўжо больш ня ўбачаць аблічча ягонага. І праводзілі яго да карабля.

 

жалующе найболей слова того, еже глаголалъ, яко къ тому лица его не имають узрети. И провожаху его вси въ корабль.