Дзеі 22 разьдзел

 

 

Мужчыны, браты і ба́цькі! выслухайце цяпер маё апраўданьне перад вамі.

 

«Мужие братия и отци, услыште мой ныне къ вам ответъ!»

Пачуўшы ж, што гаворыць да іх у жыдоўскай мове, (яны) яшчэ больш усьцішыліся. А (ён) кажа:

 

И егда услышали, яко еврейским языком возъгласи к нимъ, радее приложиша безмолвие. И рече:

я ёсьць жыд, народжаны ў Тарсе Кілікійскім, узгадава́ны ў месту гэтым ля ног Гамаліэля, рупліва навучаны закону ба́цькаўскаму, раўніцель Бога, як вы ўсе сягоньня.

 

«Азъ убо есмъ мужъ Іудеанин, урожен во Тарсе Киликійстем, воспитанъ же во граде семъ и при ногу Гамалеилову наученъ справедливе отческаго закону, миловник сый Божій, якоже и вы вси есте днесь.

Шлях гэты я перасьледаваў ажно да сьмерці, вяжучы і аддаючы ў вязьніцы і мужчын і жанчын;

 

Иже сій путь гоних, даже до смерти вяжа и предая в темницу мужи и жены,

як і сьведчыць аба мне архірэй ды ўсе ста́ршыя: ад якіх (я), узяўшы пíсьмы да братоў, пайшоў у Дамаск; каб і быўшых там прывесьці зьвязаных у Ярузалім дзеля пакараньня.

 

якоже архиерей сведетелствуеть мне и вси старейшины, от нихже и листы возем ко братіи, идох в Дамаскъ привести, еже тамо суть, связаных во Ерусалим, да мучени будуть.

І сталася мне, як ішоў і падыходзіў да Дамаску, каля паўдня зьнячэўку агарнула мяне вялікае сьвятло зь неба.

 

Бысть же идущу мне и приближающуся къ Дамаску в полудне, и внезапу с небеси облиста мя свет многъ.

І паваліўся я на зямлю і пачуў голас, які гаварыў да мяне: Саўла, Саўла, чаму перасьледуеш Мяне?

 

Падох же на землю и слышахъ глас, глаголющ ми: “Савле, Савле! что Мя гониши?”

Я ж адказаў: Хто Ты, Госпадзе? (Ён) сказаў да мяне: Я ёсьць Ісус Назарэй, Якога ты перасьледуеш.

 

Азъ же отвещах: “Кто еси, Господи?” Рече ко мне: “Азъ есмъ Ісусъ Назорей, Егоже ты гониши”.

Тыя ж, што былí са мною, убачылі сьвятло і перапалохаліся; але Голасу, Які гаварыў да мяне, ня пачу́лі.

 

Тые пак, еже со мною быша, убояшеся, свет убо видеша, гласа же не слышаша, глаголющего ко мне.

І (я) сказаў: што (мне) зрабіць, Госпадзе? Госпад жа сказаў да мяне: устаўшы, ідзі да Дамаску; і там табе будзе ска́зана ўсё, што назна́чана табе зрабіць.

 

Рекохъ же: “Что учиню, Господи?” Господь же рече ко мне: “Воставъ, иди в Дамаскъ и тамо исповесть ти ся о всемъ, еже повелено тобе чинити”.

А як я ад зьзяньня гэнага сьвятла ня бачыў, дык ведзены за руку́ быўшымі са мною прыйшоў у Дамаск.

 

И якоже не видехъ от славы света оного, за руку бехъ веденъ от сущих со мною, и вніидохъ в Дамаскъ.

Нейкі ж мужчына Гананя, пабожны паводля Закону, засьве́дчаны ўсімі тамтэйшымі жыдамі,

 

Анания же некто, мужъ богобойный и по закону сведетелствован от всехъ живущих в Дамасце Іудеи,

прыйшоўшы да мяне і падыйшоўшы, сказаў мне: браце Саўле! будзь ізноў відушчым! І я адразу ўбачыў яго.

 

пришедъ ко мне и ставъ, рече мне: “Савле, брате, прозри!” И азъ в той часъ, прозревъ, погледелъ на нь.

Ён жа сказаў: Бог ба́цькаў нашых выбраў цябе, каб пазнаў (ты) Волю Ягоную і ўбачыў Справядлівага, і пачуў Голас з Вуснаў Ягоных,

 

Он же рече ко мне: “Богъ отець нашихъ изволи тя разумети хотение Его, и познати Праведника, и услышати гласъ от устъ Его,

бо будзеш (ты) сьведкай Яму перад усімі людзьмі аб тым, што ўбачыў і пачуў.

 

яко будеши Ему сведетель ко всемъ человекомъ тыхъ речей, еже еси виделъ и слышалъ.

Дык чаго ж марудзіш цяпер? Устаўшы, ахрысьціся і змый грахі твае, прызваўшы Імя Госпада.

 

И ныне что продлеваеши? Воставъ, крестися и омый грехи своя, нарекъ имя Господьне”.

І здарылася мне, як вярнуўся я ў Ярузалім і маліўся ў Сьвятыні, апынуўся я ў захапленьні

 

Бысть же потомъ навратившу ми ся в Ерусалим и молящуся во церкви, быти во ужасе

і ўбачыў Яго, мовячы да мяне: пасьпяшайся і выйдзі хутчэй зь Ярузаліму, бо ня прыймуць сьведчаньня твайго аба Мне.

 

и видети глаголющего ко мне: “Поспеши и изыди скоро от Ерусалима, яко не приимуть сведетелства твоего о Мне”.

Я сказаў: Госпадзе, яны ведаюць, што я замыкаў у вязьніцах і бічаваў па сынагогах веручых у Цябе,

 

И азъ рекохъ: “Господи, они ведять, яко азъ бехъ въсажая в темницу и бия по сонмищехъ верующих въ Тя.

і калі пралівалася кроў Сьцяпана, сьведкі Твайго, дык я быў (там) стоячы і пахваляючы забойства ягонае і сьцярог вопраткі тых, што яго забівалі.

 

И егда выливали кровь Стефана, сведетеля Твоего, азъ былъ при том, поущая на убійство его, стрежа ризъ побиваю[щи]мъ и”.

І сказаў да мяне: ідзі, бо Я далёка пашлю цябе да паганаў.

 

И рече ко мне: “Иди, яко Азъ во языкы далекия пошлю тя”».

Да гэтага слова яго слухалі і паднялі голас свой, кажучы: зьнішчы зь зямлі такога! бо ня жыць яму!

 

Послушаху же его даже до сего словеси и воздвигоша гласъ свой, глаголюще: «Возми от земли таковаго, не подобает убо ему живу быти!»

А як яны крычалі і падкідалі вопраткі ды падкідалі пыл у паветра,

 

Вопиющим же имъ и пометающим с себе ризы своя и прахъ кидающим на воздух,

тысячнік загадаў весьці яго ў крэпасьць, сказаўшы бічаваць яго, каб даведацца дзеля якой прычыны гэтак крычалі проці яго.

 

повеле тысещникъ въвести и у полкъ и приказалъ ранами спытати его, да бы ведалъ, за кою вину тако вопиаху на нь.

Калі ж расьцягнулі яго рэмнямі, сказаў Паўла да стаяўшага сотніка: ці ж можна вам бічаваць чалавека, рымскага грамадзянíна, да таго ж ня засуджанага?

 

И егда связали его вервьми, рече Павелъ ко стоящему ту сотнику: «Естъли же человека Римлянина неосуженна лепо вамъ ест бити?»

Сотнік пачуўшы ды падыйшоўшы да тысячніка паведаміў, кажучы: глядзі, што (ты) хочаш зрабіць? бо гэты чалавек — рымскі грамадзянін.

 

Сия услышавъ, сотникъ приступи ко тысещнику и поведа ему, глаголя: «Виж, что хощеши учинити, человекъ бо сей Римлянинъ ест».

Прыйшоўшы ж тысячнік сказаў яму: скажы мне, ці ты рымскі грамадзянін? Ён жа сказаў: але́.

 

Приступивъ же тысещникъ ко Павлу, рече: «Поведь ми, аще ты Римлянин еси?» Он же рече: «Есмъ».

Тады тысячнік адказаў: я набыў гэтае грамадзянства за вялікія грошы. Паўла ж сказаў: а я і ўрадзіўся.

 

И отвеща тысещникъ: «Азъ многою ценою мещанство града сего достахъ». Павелъ пакъ рече: «Азъ же и родился в немъ».

Дык ураз адступіліся ад яго тыя, што меліся выпытываць у яго. А тысячнік, даведаўшыся, што ён рымскі грамадзянін, спалохаўся, што зьвязаў яго.

 

И того ж часу отступили от него хотящеи его мучити. И тысещникъ убояся, уведевъ, яко Римлянин ест Павелъ и яко повелелъ былъ его свезати.

Назаўтрае ж хочучы даведацца напэўна за што абвінавачываюць (яго) жыды, зьняў зь яго кайданы і загадаў прыйсьці архірэям і ўсяму сынэдрыёну іхнаму, і, вывеўшы Паўлу паставіў (яго) перад імі.